Mijn innerlijke kind

Je innerlijke kind, hij of zij is altijd bij je, bij iedereen. Bij velen is het een blij en gelukkig kind waaraan je warme herinneringen koestert. Maar het kan ook een diepongelukkig, een angstig een verwaarloosd, ernstig beschadigd kind zijn. Bij vrolijke innerlijke kinderen is er meestal een naadloos contact met het volwassen lijf. Ze zijn samen een. Bij een beschadigd innerlijk kind zijn ze vaak gesplitst. Kan je als volwassene er geen contact mee maken en al helemaal niet koesteren.

Mijn innerlijke kind is een zeer angstig en getraumatiseerd kind wat bijna dagelijks misbruikt, mishandeld en vernederd wordt. Ik verafschuwde dat kind en heb jarenlang tegen haar gevochten. Ik wilde haar niet zien en al helemaal niet voelen. Ze heeft zoveel pijn in zich te dragen. Toch kwam ze regelmatig opdagen. Als ik dissocieer dan is ze er, dan is mijn volwassen lijf de innerlijke volwassen en het beschadigde kind mijn identiteit. Dat kleine meisje vlucht wat ze kan om veiligheid te zoeken. Ze trilt en huilt bittere tranen. Ze is er zich niet bewust van dat ze er is. Niet bewust van het volwassen lijf waarin ze rondloopt. Ze beweegt als een kind, heeft altijd een vertrouwde knuffel bij haar. Ze is verschrikkelijk bang voor de man die ze pappa noemt. Voor zijn handen, zijn lijf, zijn bijna gitzwarte altijd boos kijkende ogen. Ze heeft niemand die haar troost en niemand die ze vertrouwt. Helemaal in haar eentje moet ze het gevecht aan, ze is zo verschrikkelijk eenzaam.

Hoe harder ik me tegen dat kleine meisje verzette hoe vaker ze er was. Langzaam leerde ik naar haar te kijken. Voorzichtig leerde ik haar troost te bieden. De eerste in haar hele leven die troost bood. Mensen die met haar te maken kregen zoals de man van haar volwassene en agenten en hulpverleners waren lief voor haar. Ze werd een beetje minder bang en kreeg een beetje meer vertrouwen. In een veilig hoekje in mijn huis zat ik met haar knuffel en bood haar zo veiligheid aan. Ze kwam minder vaak en werd meer een met haar volwassene.

Ze komt nog steeds af en toe dat kleine bange meisje. Nu is er een grote hond, hulphond en poedel Dirk die haar troost biedt en veiligheid. Dat kleine meisje had ook een hond daar voelt ze zich heel fijn bij. En Dirk laat haar contact maken met haar volwassene zodat die weer tevoorschijn kan komen. Een vertrouwde knuffel is er nog steeds, daar zijn ze beide gek op. Die geeft houvast en troost. Dirk vormt nu de schakel tussen mijn volwassen ik en mijn innerlijke kind. Iedereen heeft een innerlijk kind al zijn we ons daar vaak niet van bewust. Iemand die grote trauma’s als kind oploopt is zich daar vaak wel van bewust omdat ze niet meer een zijn. Maar je kan leren met dat kleine kind om te gaan, dat kind te troosten en veiligheid te bieden. Dat is een hele zware en moeilijke weg. Ik ben nog steeds niet een met haar maar accepteer haar nu en dat is al een hele stap!

“Love,” Alexandr Milov, Burning Man Festival. Photo © 2015 Robert Bruce Anderson

Van je kruin tot je tenen

sanne-1

Een klein meisje met twee staartjes in haar haren, met een lijfje dat nog kinderlijk is nog geen tekenen van vrouwelijkheid vertoont. Hij komt op haar af zijn grote lijf op dat kleine kinderlijfje. Haar longen lijken wel ineengedrukt te worden, ze heeft het gevoel dat ze stikt. Hij dringt haar lichaam binnen, de pijn is verscheurend. Dat kleine kinderlijfje is helemaal niet gemaakt voor een grote mensen penis. Inwendig schreeuwt het meisje, stille tranen rollen over haar wangen. Het houd nooit op telkens weer is hij daar en doet dingen met haar die ze maar niet begrijpen kan, niet benoemen kan, niet verwerken kan. Haar hele lijfje trilt, de pijn is zo groot dat ze uit haar lichaam treed. Ze is er maar toch ook niet, ze voelt niet meer het is alsof ze niet meer bestaat, niet meer beleefd, er niet meer zelf bij is. Alleen op deze manier kan ze de gruwelen overleven die de grote man met het kleine meisje ondergaat.

Seksueel misbruik gaat in je hele lijf zitten van je kruin tot je tenen. Je kunt het niet wegstoppen het zit in je. Ook al ben je volwassen de littekens zijn op je hart gebakken. Het meest intieme wat je hebt je eigen lijf is geschonden. Iemand heeft daar misbruik van gemaakt, jou nee betekende niets meer. Het kan zo verschrikkelijk pijn doen, in je hart een verscheurend verdriet, angst, woede. Maar ook in je lijf. Alsof je een marathon gelopen hebt zo voelen je spieren, of je hele lijf trilt en kan maar niet stoppen. Of de buikpijn dezelfde pijn die je als kind voelde. Of afschuwelijke hoofdpijn omdat je hoofd helemaal vol zit met de beelden van wat je overkomen is dat als een soort filmfragmenten voor je ogen afspeelt. Het gevoel dat je in een donkere tunnel leeft en er geen licht meer is. Letterlijk het gevoel dat je stikt omdat je jezelf herinnert hoe hij als kind zijn penis in je mond duwde. De doodsangst omdat je zo vaak gedacht hebt dat je dood zou gaan dat dit echt de laatste keer zou zijn.

Het is zo moeilijk om door al die gevoelens, herinneringen, triggers en angsten door te breken. Om niet meer te zwijgen en je verhaal te vertellen. Zeker ook omdat het vaak nog gebeurt dat hulpverleners er geen raad mee weten. Zeker er zijn hele goede maar daar moet je vaak naar op zoek. Steeds meer lotgenoten en hulpverleners laten hun stem horen zodat het voor de kinderen van nu en de kinderen van toen beter word. Maar er word heel veel bezuinigd waardoor goede hulpverlening op de tocht staat. Dat kan en mag niet gebeuren. Niemand mag het gevoel hebben dat er geen hulp mogelijk is, dat er geen uitweg meer is. Niet na alles wat ze al meegemaakt hebben. Het is al zo moeilijk, familie laat je vaak in de steek. Een heel kleine kans dat je aangifte voor de rechter komt (als deze al niet verjaart is) En dan ook nog ellenlange wachtlijsten bij de hulpverlening. Dat moet veranderen. De gevolgen van seksueel misbruik zijn groot en alleen samen kunnen we daar iets aan doen. Ook jij luister gewoon eens naar je vriendin of vriend niet meer niet minder. Laat merken dat je hem of haar ziet en hoort, alleen dat al maakt een groot verschil!

A Lot genoten

verbonden

A lot genoten dat heb ik gisteren bij de dag van het misbruikte kind. Hoe anders begon de dag, toen de wekker afliep voelde ik het al meteen, zenuwen. Mijn hart ging tekeer en in mijn buik een leger aan mieren. Maar ik ga, de trap op met Dirk en de trein in gaan goed, stap 1 gezet. Dan ontmoet ik in Eindhoven de vrouwen met wie ik mee ga rijden en voel meteen, dit zit goed. En dat is zo ik voel me “thuis” in de rit naar Driebergen toe. Daar aangekomen schrik ik een beetje van de drukte maar denk dan meteen, nee Angélique dit zijn allemaal mensen die bij jou passen, die het ook spannend vinden en dat maakt het al wat minder eng. En er is natuurlijk het feest van herkenning, even knuffelen met degene die je al kent en met wie je jezelf onmiddellijk verbonden voelt.

Er volgt een opening en een lezing, ik ben op een hoek gaan zitten zodat Dirk wat ruimte heeft. Hier en daar word ik geraakt, komt het binnen maar dat is niet erg. Door Dirk kan ik het allemaal aan. Dan kriebel ik hem even op zijn zachte koppie, hij houd me daarmee heel goed in het hier en nu. Dan de heerlijke hele luxe lunch, buiten want het weer is stralend. Meteen een mooie tijd om met nieuwe mensen te praten, te ontmoeten en te verbinden.

De workshops komen eraan, ik had gezegd ik ga echt geen workshops doen. Toch loop ik mee met de mensen die Biodanza gaan doen. Ja ik doe het wel, ik wil me openstellen en mezelf een kans geven te ontdekken. Biodanza is door dans contact maken met jezelf en met anderen. En wat ik nooit had gedacht dat ik zou kunnen gebeurt ik beweeg. Alleen en met anderen, er gaat van alles door me heen. Verwarring, angst, blijdschap, ik kan het allemaal niet zo goed plaatsen. Na een uur voel ik nu is het genoeg en ik verlaat de zaal. Weer een stap gezet, grenzen aangeven. Dat is het mooie van deze lotgenotendag. Dit mag ook, je mag helemaal jezelf zijn. Niemand die vind dat je mee moet doen zo een bevrijdend gevoel eens niet door de omgeving veroordeeld te worden. Een beetje trots ben ik wel op mezelf dat ik wel naar de workshop ben gegaan, dat ik mijn angst onder ogen heb gezien, en me eroverheen heb gezet.

Het is zo bijzonder om met een grote groep mensen te zijn en toch helemaal jezelf te kunnen zijn. Ik heb mensen die allang een plaatsje in mijn hart hebben geknuffeld en nieuwe hele mooie mensen ontmoet. Dirk is een fantastische steun voor me geweest de hele dag. Wat ben ik trots op mijn kerel. Hij heeft me in het hier en nu gehouden, dank zij hem heb ik de dag volledig bewust kunnen meemaken én voelen. Ik durfde niet te gaan, maar wat ben ik blij dat ik deze voor mij grote stap gezet heb!

Verbondenheid

dinsdag

Dinsdag was het dan zover, de boekpresentatie van Brigitte Lommers boek “Bevrijd van schaamte en schuld”. Het boek gaat over seksualiteit na seksueel misbruik en net als diverse van mijn lotgenoten heb ik in dit boek mijn seksuele beleving verteld. Dinsdag was dus de presentatie, want vond ik het spannend, niet alleen ging ik lotgenoten opnieuw ontmoeten, ik ging ook mensen voor het eerst ontmoeten. Maar gelukkig hoef ik dit niet alleen te doen uiteraard ging Dirk mijn hulphond mee en mijn man. Wat een steun heb ik dan toch om me heen hé, wat een geluk.

Oh wat was het mooi, mijn grote vriendin heb ik bijna doodgeknuffeld we spreken elkaar heel regelmatig over de telefoon maar niets mooiers dan elkaar weer vast mogen houden en voelen. Er ging direct een berg warmte door me heen en dat had niets met de hitte buiten te maken. Ik heb zulke mooie mensen ontmoet en gevoeld. Verbondenheid alleen elkaar aankijken en weten wij begrijpen elkaar. Dat is eigenlijk met geen woord te beschrijven. Uiterlijk, kleur, geaardheid, dik, dun, lang, klein, het viel allemaal weg. We waren een in elkaar aan voelen en verbonden zijn.

Het mooiste moment was toen Brigitte duidelijk geëmotioneerd de mensen bedankte die meegewerkt hadden aan haar boek en onze namen op de projector verschenen. We gingen staan. Daar in de zaal met 150 mensen stonden we, krachtig en verbonden. Zo mooi.

En dan was daar Karin Bloemen, ze is niet zo maar een bekende Nederlander, nee ze is een lotgenoot. Wat een mooie en warme vrouw. Durf ik het, ja of nee, toch maar niet? Ja toch ik ga haar een hand geven, schoorvoetend maar wat is ze warm. Vol belangstelling vraagt ze naar Dirk en wat hij allemaal kan. Mijn 5 minuten met haar, vergeten zal ik ze nooit.

Dan stelt iemand voor om samen op de foto te gaan met Karin Bloemen, wat mooi weer een gevoel van verbonden met elkaar vastgelegd op de gevoelige plaat. Wat ik dan weer niet durf, en nu spijt van heb, is vragen of Karin alleen met mij op de foto wil. Al met al een onvergetelijke avond waar ik nog vol van zit.

De gevolgen van jarenlang seksueel misbruik

14

Ik ben Angélique, 46 jaar geleden ben ik geboren. Om mij totaal onbegrijpelijk redenen besloot mijn vader-dader dat ik geen lieve baby was maar was er meteen al haat. Hoe kan dat nu, zo vaak heb ik mijn baby foto’s bekeken ik kan er niets vreemds aan ontdekken. Tot mijn 25ste zou het duren, het misbruik, de mishandelingen, de vernederingen door mijn vader-dader. Zijn vader mijn opa dus misbruikte me ook nog en ook mijn moeder-dader deed mee. De eerste kwart van mijn leven heb ik geen veiligheid gekend was mijn enige emotie angst. Mijn hele lichaam was dag en nacht in de stand alert zijn, er klaar voor zijn. Ik ga je niet mijn hele verhaal vertellen dat kun je lezen in mijn boek Het Duivelskind. Kind zijn ik weet niet wat het is, ik ben het nooit geweest. Spelen, onbezorgd zijn ik ken het niet.

Nu ben ik 46 werken kan ik niet (meer). Oh ik heb het geprobeerd ik wilde het zo graag maar telkens ging het vreselijk verkeerd. Ik kon niet stoppen met werken als ik thuis was. In mijn hoofd ging ik door. Ik vergat te slapen nam de hele nacht door wat ik de volgende dag moest doen zodat ik zeker niet zou falen en straf zou krijgen. Op mijn werk stond ik strak van de zenuwen, doe ik alles wel goed? En ik ging dissociëren had geen idee meer wat ik gedaan had, gaten in mijn geheugen. En dan al die mensen waar ik mee moet omgaan, dat vond ik het moeilijkste het maakte me compleet in de war.
.
Ik draai al jaren mee in therapie land maar een therapeut die met mij in mijn verleden durft te duiken ben ik nog nooit tegengekomen. Allemaal zeggen ze dat erover praten niet goed voor mij is, dat het me dan zou overspoelen en dat ik dan zou verzuipen. Ik heb me daar nu maar bij neergelegd, praten over wat mij is overkomen is niet voor mij weggelegd. Dus stop ik het in laatjes tot het weer bovenkomt ik me heel rot voel, daar weer doorheen moet en ik het weer in laatjes kan stoppen. Alle hulpverleners tot nu toe hebben me verteld dat het dissociëren wel nooit zal overgaan dat ik dit moet leren accepteren, vind ik erg moeilijk. Binnenkort krijg ik een hulphond ik hoop dat ik met deze hond een weg kan vinden om dat wat dragelijker te maken.
 .
Naar buiten gaan onder de mensen komen is erg moeilijk en eng voor mij. Gewoon een stukje wandelen is al een hele toer. Ook daar moet straks de hulphond me bij gaan ondersteunen. Oh ik ga regelmatig mijn veilige huisje uit maar dan wel met mijn man erbij. Mijn lieve man samen zijn we zo gelukkig. Maar onze relatie is niet zoals een normale relatie is tenminste op seksueel gebied. “Het” doen gaat niet dat doet zo’n pijn en geeft mijn zo’n angst. Dat wil niet zeggen dat er geen intimiteit is die is er wel, we hebben onze weg gevonden om toch gelukkig samen te zijn en daar ben ik heel dankbaar voor.
 .
Dan zijn er nog zoveel andere dingen zoals mijn lichaam dat pijn doet, ik heb nu elke week fysiotherapie om te proberen de vele spieren die helemaal vastzitten wat los te krijgen. De nachtmerries, de herbelevingen. De triggers, nog steeds alert zijn, het dissociëren. Alles wat ik hier geschreven heb zijn de gevolgen van jarenlang seksueel misbruik. Dat gaat in heel je lijf en hoofd zitten, mijn lijf is gestolen door de daders. Daarom is het belangrijk dat als je seksueel misbruik vermoed je dit meld. Belangrijk dat een kind zo snel mogelijk de juiste hulp krijgt, dat het stopt zodat hij of zij niet net als ik op hun 46ste niet meer kunnen werken en er nog dagelijks last van hebben. Alleen samen kunnen we onze kinderen een goede toekomst geven. We kunnen het niet altijd voorkomen dat is een illusie maar wel een kind met liefde en de juiste zorg opvangen. Kijk nooit de andere kant op maar omarm een kind dat misbruikt, mishandeld, verwaarloosd is……

Ergens in een klas

troosten-980x657

Ergens in een klas in Nederland zit er een jongen die erg druk is, hij kan nauwelijks stil zitten. De juffrouw heeft hem al een paar keer vermanend toegesproken. Maar hij kan bijna niet anders, eindelijk kan hij zijn energie kwijt. Thuis moet hij altijd stil zijn omdat mamma zich meestal niet lekker voelt. Dan ligt ze op de bank. Vanmorgen zat ze aan tafel met een biertje, toen hij voorzichtig nog een boterham vroeg werd ze boos en kreeg hij een harde klap van haar. Hij besloot zich dan maar heel stil te houden en te wachten tot het tijd was om naar school te gaan. Mamma slaat best vaak, mamma drink ook bijna altijd wel biertjes of wijntjes dan loopt en praat ze ook raar en word ze heel snel boos. Ze zegt dan ook dat hij zijn kop moet houden dat mamma ziek is. Hij is zo blij als hij naar school mag, eindelijk kan hij springen, schreeuwen en spelen. Ja de juffrouw zegt vaak dat hij rustiger met zijn, maar ze doet hem nooit pijn net als mamma. Soms zou hij haar wel over mamma willen vertellen maar dat durft hij niet goed. Soms zou hij willen dat de juffrouw hem zou vragen hoe het thuis is maar dat doet ze nooit misschien dat hij het dan zou durven vertellen? #laatzenietbarsten

Ergens in een klas in Nederland zit een meisje die erg stil is. Ze heeft buikpijn en voelt zich akelig. Vannacht kwam pappa weer naar haar kamertje en deed dingen bij haar die ze niet leuk vind. Toen hij weg was heeft ze heel zachtjes gehuild. Vanmorgen bij het ontbijt deed iedereen of er niet aan de hand was. Nu heeft ze buikpijn en probeert ze zo onopvallend mogelijk te zijn. Ze hoopt dat niemand haar geheim ziet. Want pappa heeft gezegd dat niemand dit geheim mag weten. Ze is erg bang, de meester kijkt naar haar zou hij iets zien? Ze hoopt van niet of misschien toch wel? Vanmiddag gaat ze weer spelen bij haar vriendinnetje, die heeft een hele lieve moeder. Die moeder knuffelt haar vriendinnetje, ze zou willen dat zij eens een knuffel kreeg. Ze krijgen altijd lekkere limonade en koekjes van die moeder. Als de mamma van haar vriendin zo lief tegen haar zou praten zou ze het dan kunnen zeggen van pappa, zou ze dat durven? #laatzenietbarsten

Het is de week tegen kindermishandeling. In elke klas zit er wel een kind dat te maken heeft met een vorm van kindermishandeling. Niet altijd is dat duidelijk zichtbaar, ook verwaarlozing, psychische mishandeling is kindermishandeling. Wat kan ik doen? Geef een kind aandacht, laat zien dat je hem of haar ziet. Nee niet uithoren, verhoren maar vraag gewoon eens aan een kind hoe gaat het met je. Laar merken dat je een kind ziet en hoort en er bent voor een kind, niets is zo erg voor een mishandeld kind dan niet gezien worden.