Als ik als kind met mijn poppen speelde, zag ik mezelf altijd later als moeder. Mijn kindje zou nooit de pijn en angst hoeven meemaken die ik meemaakte. De eerste 25 jaar van mijn leven werd ik verkracht, vernederd, mishandeld en verwaarloosd. Toch bleef er ruimte voor liefde in mezelf. Kinderen waar ik van zou houden, die ik zou verzorgen, het was voor mij logisch. Toch is het heel anders gegaan. Op mijn 25ste wist ik te ontsnappen aan de hel die “thuis” heette. Een jaar later leerde ik de man kennen met wie ik nu 27 samenleef en 25 jaar mee ben getrouwd. Met het stoppen van de incest…