Empathie voor de daders

Als kind had ik enorm te doen met mijn ouders. Om wie ik was, om wat ik was. Ik vond het vreselijk voor ze dat ze mij hadden en niet een lief kind. Ik deed hen zoveel verdriet, maar hoe ik ook mijn best deed het lukte me niet het kind te zijn dat zij verdiende. Elke dag weer, 25 jaar lang, vertelde ze me dit ook, nu ja vertellen, schreeuwde me toe. Ik deugde nergens voor, ik was lelijk, dom, dik, een gedrocht noemde ze me. Een duivelskind, het kwaad zelf dat was wie ik was.

De straffen waren vreselijk van een “gewoon” flink pak slaag tot geen eten krijgen, tot opgesloten worden, tot verkracht worden. Straf was voor mij net zo gewoon als ademen. Nee ik had niet in de gaten dat het niet klopte. In mijn hoofd was het allemaal mijn eigen schuld en had ik elke straf, elk woord verdiend. Nee ik was nooit boos op mijn ouders, maar wel op mezelf. Ik was niet verdrietig om wat ik meemaakte, om wat me overkwam. Ik was verdrietig voor mijn ouders, om wat hun overkwam, wat zij meemaakte. Diep eenzaam was ik, met geen kinderen om me heen om mee te spelen. Volwassenen op wie, ze stonden erbij en keken ernaar van toepassing was.

Schaamte, diepe schaamte dat was wat ik voelde. En een enorm schuldgevoel naar mijn ouders, naar de volwassenen om me heen. Elke dag weer angst, doodsangst, letterlijk en figuurlijk. Welke straf zou ik vandaag krijgen, hoeveel pijn zou het doen, zou ik eten krijgen, zou ik het overleven? In mijn kinderogen, tienerogen en jong volwassen ogen waren mijn ouders de slachtoffers en ik de dader. Het heeft lang geduurd voor ik de rollen om kon draaien, voor ik me realiseerde dat ik geen dader was. Voor ik me realiseerde wat me aangedaan was, wat er nu echt met me gebeurd was.

Nu voel ik empathie voor dat kleine meisje, die tiener, die volwassenen die dit moest meemaken. Die zolang geleefd heeft in schaamte en schuld, in angst.