Blogger, spreker, ervaringsdeskundige incest/kindermishandeling. PTSS, dissociatieve stoornis maar stabiel. PTSS Hulphond Dirk. Gemotiveerd, passie, missie

  • Niet durven plassen

    We moeten allemaal plassen die drang heb je gewoon en kun je niet geheel controleren. Maar voor mij werd het een angstige gebeurtenis vol met schaamte. Ik probeerde het zo veel als ik kon op te houden tot telkens buikpijn aan toe. Dan had ik weer eens flink krampen omdat ik het te lang had opgehouden.

  • Het lichamelijk trauma

    Trauma doet veel in je hersenen en worden opgeslagen. En telkens wanneer het niet uitkomt, of je het niet verwacht pakken de herinneringen je. En dat is heftig, heel heftig. Maar dat is niet het enige waarin trauma/seksueel misbruik, mishandeling wordt opgeslagen. Ook je lijf “herinnert”. En al stop je het nog zo ver weg, je lijf herinnert. De lichamelijke herbeleving zijn zo enorm intens.

  • Mijn missie

    Dat is nu na twee boeken mijn missie. Het uit de taboe sfeer halen. Het bespreekbaar te maken. Ieder naar zijn eigen rol laten kijken. Handvaten uitreiken. Inspireren en hoop geven. Of ik nu voor een groep van 80 professionals sta, voor studenten die hulpverlener gaan worden, voor een kleine groep mensen in een wijkhuis. Het maakt niet uit, telkens weer voel ik me bevlogen, voel ik de passie. Voel ik mijn missie weer een stapje dichterbij komen. Voel ik dat ook ik het verschil kan maken!

  • Vakanties voor een mishandeld kind een hel

    De vakanties waren een regelrechte hel, geen enkele ontsnapping mogelijk. Mijn vader had geen nachtdiensten en was er dus elke nacht een paar weken achter elkaar. Gekooid voelde ik me, gevangen in mijn lijf. Dat lijf dat pijn deed, waar het brandde beneden. Chaos in mijn hoofd omdat “hij” er altijd was en ik dus elk moment weer iets heel fout kon doen. Waar ik elk moment straf kon verdienen.

  • Zelfdoding

    Zelfdoding is nog steeds een groot taboe onderwerp, we praten er niet over. Soms is er zelfs schaamte bij de nabestaanden. Een poging tot wordt vaak afgedaan met aandachttrekkerij. We negeren het, gaan maar niet op bezoek bij de nabestaande of degene die een poging deed omdat het zo ongemakkelijk is, wat moet je zeggen, hoe moet je je gedragen

  • We denken te groot

    Ze nodigde me uit in haar caravan en gaf me een kop thee, keek me aan en vroeg: ‘Hoe gaat het met je’. Ze keek me recht aan en ik voelde dat ze oprecht belangstelling had. De eerste volwassenen in mijn leven die echt naar me keek. De tranen sprongen in mijn ogen zo overweldigend was het.

  • Chaos

    Het is 6 juli rond 19.30 als Nederland stilvalt, als we verbijsterd zijn, ongeloof, is dit echt? Ja het is echt, na Fortuin, van Gogh, Wiersma is ook nu Peter R de Vries neergeschoten. Zomaar in een drukke stad, tussen allemaal mensen valt er een reus neer. Eerlijk?

  • Dirk 5 jaar mijn maatje

    Vandaag precies 5 jaar later, weet Dirk inmiddels al heel goed dat dit zijn thuis is. Hij is mijn rots in de branding, mijn maatje, mijn beste vriend, mijn spanningsmeter, mijn steun, mijn gedachtelezer. Je kan de band met een hulphond haast niet uitleggen.

  • Geluk gehad of toch….

    Hij kwam binnen en we gingen tegenover elkaar zitten. Bewust van mijn kant, een stukje afstand én zo kan ik iemand recht in de ogen aankijken. Ik keek in de meest lieve, zachtaardige, bruine ogen die ik ooit gezien had