Angélique
Blogger, spreker, ervaringsdeskundige incest/kindermishandeling. PTSS, dissociatieve stoornis maar stabiel. PTSS Hulphond Dirk. Gemotiveerd, passie, missie
-
Week van de assistentiehond
Dat is het deze week, voor mij was en blijft mijn Hulphond de beste hulpverlener die ik ooit heb gehad. Daarnaast mijn liefste maatje door dik en dun. Hij oordeelt en veroordeelt niet. Het maakt hem niet uit of mijn haren gekamd zijn en mijn gezicht in de plooi zit, hij knuffelt me toch wel. Of ik nu vrolijk ben of down, Jazz is er voor me. Hij troost, knuffelt, signaleert, laat me lachen. Hij is er altijd, waar ik ook ben of ga, hij is aan mijn zijde. De meerwaarde van een Hulphond is helaas nog zo onderkent. Niet wetenschappelijk bewezen is dan het credo en daarom niet vergoed.…
-
Kaakchirurg triggerd het trauma
Het doorstaan van jarenlange seksuele en lichamelijke mishandeling door met name mijn vader heeft inmiddels een plekje gevonden bij mij wat leefbaar is. Ik heb nu een rijke en sociaal leven. Maar het is er wel en telkens door ogenschijnlijk kleinere dingen piept het naar boven. Zoals vanmiddag, ik moet naar de kaakchirurg om 2 kiezen te laten verwijderen. Daar zie ik als een berg tegenop. En niet om het verwijderen of de eventuele pijn. Maar om de handelingen in mijn mond. Het gevoel dat er iets in mijn mond zit, wat daar niet hoort te zitten. De angst te stikken of niet te kunnen slikken. Het gefriemel in mijn…
-
Ik ben mezelf
Gisteren op 31 juli zou mijn moeder jarig zijn geweest. Het blijft toch altijd een dag met momenten van herinneringen. Herinneringen hoe ze met thee en koekjes zat te wachten als ik uit school kwam. Herinneringen aan haar kookkunsten. Maar ook herinneringen aan hoe ze me verraadde. Hoe ze elk woordje van mij aan mijn vader doorvertelde zodat ik weer eens straf kreeg. Herinneringen hoe ze me seksueel misbruikte. De relatie met mijn moeder is altijd heel ingewikkeld geweest. Een vrouw voor mij met 2 gezichten. De laatste keer dat ik haar sprak was in 1995. Ze was toen 53 jaar. Zelf ben ik nu 55 jaar en elke dag…
-
Mijn derde boek!!!
Ik ben zo ontzettend blij, ja ik heb goed nieuws gehad. Mijn manuscript ingestuurd naar de uitgever en wat is dat spannend. Al ben ik ervan overtuigd, dat wil niet zeggen dat een uitgever dat ook is. Gisteren kreeg ik het verlossende woord. Boek 3 gaat er komen! Ik heb een hele rondedans door mijn huiskamer gemaakt. Wat ben ik trots op mezelf dat het wederom gelukt is. In dit boek staat verward / onbegrepen gedrag geheel centraal. Elke week staat er wel iets over in de krant. Met grote regelmaat gaat het erover in talkshows. Maar hoe is het als jij zelf de verwarde persoon bent? Wat gebeurt er…
-
Ingewikkeld toegeven
Mijn vader, Ik ken hem als kil, berekenend en hij loog en bedroog alles bij elkaar. De enige persoon in zijn leven waar hij echt van gehouden heeft, is de man die hij zag in de spiegel, zichzelf. De 25 jaar die ik samen met hem moest leven, waren een hel voor mij. Hij haatte me vanaf het moment dat ik geboren ben tot het moment dat hij stierf in 2018. Misbruikte, vernederde en mishandelde me 25 jaar lang. En toch, en dat is moeilijk om eerlijk in te zijn of het zelfs maar te willen zien, zie ik dingen van hem in mezelf terug. Hij was koppig en dat…
-
Klote
Het is voor mij nu niet alleen zaak lichamelijk op te knappen. Maar vooral ook mentaal, ik voel me uitgeput, ik voel me angstig. Dit is weer even een stap terug, een tik mee. Komt goed dat weet ik echt wel maar, durf ik het te zeggen? Ik voel me klote en het doet even verdomde veel pijn.
-
onbegrepen gedrag
Crisisinterventie die snel is, en niet uren later, die de situatie met eigen ogen zien en niet uit de verhalen van de betrokken agenten. Elk jaar is er weer even aandacht voor, maar wanneer gaan we eens constructief hieraan werken? Wanneer gaan we de mens achter het onbegrepen gedrag zien. Want laten we ons realiseren, iedereen kan dit overkomen.
-
Plaatsvervangende schaamte
Ik kom al jaren met een goed gevoel bij mijn huisarts, praktijk Deltaweg in Helmond. Maar sinds kort hangt er een brief aan de balie die mij verdrietig maakt. Er staat “wegens toename agressie en ongepast gedrag, is de balie vanaf heden gesloten”. Het maakt me ook heel erg boos. Weten jullie nog dat we in corona tijd massaal applaudisseerde voor de medewerkers in de zorg? Wat is daar dan nog van over. Je gaat in de zorg werken omdat je iets voor een ander wil betekenen en dan is dit je beloning? Er wordt tegen je geschreeuwd, je wordt uitgescholden en zelfs agressief benaderd. De zorg wordt hiermee minder…
-
Wat een mooi jaar
Voor mij was 2024 een mooi jaar. Buiten de gewoonlijke dingen als je chronisch ziek bent geen extra gezondheidsproblemen en dat noem ik heel goed. Het eerste jaar zonder schulden en dus het jaar waarin we eindelijk dingen konden opknappen. Zo kon ik met mijn scootmobiel niet echt bewegen in de tuin en parkeren in de schuur, doordat we een verhoogd terras hadden. En van de schutting vielen inmiddels spontaan planken af die we iedere keer maar weer vastspijkerde, het viel van ellende uit elkaar. Nu is dat allemaal weer in orde en kunnen we volop genieten van onze opgeknapte tuin. En in de slaapkamer liepen en sliepen we al…
-
Magische kerst
Nu is het een feest in het licht, in warmte die niet nep maar echt mooi is. Altijd weer een traantje met kerst, het blijft me emotioneel maken. Maar dat mag van mezelf, ik mag de pijn even voelen. Ook dat is liefde en zachtheid naar mezelf toe. Kerst is nu anno 2024 magisch
