Kaakchirurg triggerd het trauma

Het doorstaan van jarenlange seksuele en lichamelijke mishandeling door met name mijn vader heeft inmiddels een plekje gevonden bij mij wat leefbaar is. Ik heb nu een rijke en sociaal leven. Maar het is er wel en telkens door ogenschijnlijk kleinere dingen piept het naar boven. Zoals vanmiddag, ik moet naar de kaakchirurg om 2 kiezen te laten verwijderen. Daar zie ik als een berg tegenop. En niet om het verwijderen of de eventuele pijn. Maar om de handelingen in mijn mond.

Het gevoel dat er iets in mijn mond zit, wat daar niet hoort te zitten. De angst te stikken of niet te kunnen slikken. Het gefriemel in mijn mond waarover ik geen volledige controle heb. Dat is wat me triggerd en angstig maakt. Natuurlijk zeg ik al dagen tegen mezelf: “er kan je niets gebeuren, dit heeft niks met je vader te maken, dit is puur medisch en voor je bestwil”. Het trauma geheugen is een gemeen deel in je hersenen. Een deel die alle ratio overstemd. Een deel dat eventjes alles overheerst. Ik hoef dit gelukkig niet alleen te doen. Mijn echtgenoot Tonnie en mijn PTSS-Hulphond Jazz gaan met me mee. Maar toch meer dan er zijn kunnen ook zij niet doen. Ik zal dit zelf moeten ondergaan.

Enkele weken geleden had ik een darmonderzoek en nu dit. Ik weet dat het me zal lukken. Ik weet ook dat het tranen kost, heel veel doorzettingsvermogen en energie. Vanavond zal ik bekaf zijn maar ook trots dat ook dit me weer gelukt is. Uiteraard heb ik bij het ziekenhuis aangegeven waarom ik het zo intens vind en daar is dan gelukkig ook alle begrip voor. Dat is belangrijk aangeven, alleen dan kunnen ze meedenken en meehelpen. Als je dat niet met woorden kunt, schrijf het dan op. Medische ingrepen/ handelingen kunnen enorm moeilijk zijn voor mensen die seksueel misbruikt zijn. Maar samen kunnen we ervoor zorgen dat het toch lukt zonder een nieuw trauma erbij. Ik ga dit vanmiddag rocken, ik kan dit!

Inmiddels is het gebeurt, wat was het heftig voor me. Mijn ademhaling zat torenhoog. Gelukkig bleef de arts me gerust stellen en me aangeven rustiger te ademen. Alles was binnen een kwartier gebeurt maar het leken uren. Pijn doet de behandeling niet maar het wrikken en trekken in de mond is voor mij bijna te heftig om door te komen. Toch is het me gelukt zonder compleet in paniek te raken. Dolblij toen ik weer buiten stond en snel naar huis om bij te komen. Nu een dag later voelt het beurs maar echte pijn heb ik niet meer gelukkig.