• Zwijgen…en weer zwijgen…

    Als kind durfde ik niemand te vertellen wat er allemaal gebeurde. Ik realiseerde me ook helemaal niet wat er gebeurde. Ik was een slecht kind, een duivelskind en dus vond ik het heel normaal dat ik straf kreeg. De woorden seksueel misbruik, kindermishandeling, verwaarlozing kon ik nog helemaal niet. Als jong volwassene begon ik wat te praten eerst over de mishandelingen maar nog niets over het seksueel misbruik. Ik liep weg maar moest van jeugdzorg weer terug naar huis. Dat praten leverde dus geen vrijheid op. Uiteindelijk was ik 25 jaar toen de hele situatie eindelijk eindigde en er een eind kwam aan jarenlang misbruik, mishandeling, vernedering, verwaarlozing. Zwijgen kon…

  • Uitbehandeld?

    Mensen die te maken hebben gehad met meerder vormen van kindermishandeling in hun jonge leven hebben vaak complexe problemen in hun (jong)volwassen leven. Als je geheel vastloopt en niet meer weet wat te doen kom je in de hulpverlening terecht. Gelukkig zijn er hele goede hulpverleners met passie voor hun vak en cliënten en kom je dus in een warm bad. Maar even zo vaak kom je terecht bij hulpverleners die misschien niet zo bij je passen. Ik vind het heel belangrijk dat dit bespreekbaar is tussen cliënt en behandelaar. Toch is dat helaas vaak niet zo of zoals ik te horen kreeg: “je krijgt absoluut geen andere behandelaar, je…

  • alone black and white blur child

    De week tegen kindermishandeling 2020

    Vandaag begint weer de week tegen kindermishandeling. Dit jaar met helaas door de Corona minder activiteiten en vooral online activiteiten. Toch is ook dit jaar de week weer belangrijk. Ook dit jaar werden weer (te) veel kinderen slachtoffer van een of meerdere vormen van kindermishandeling. En dat is nog maar wat we nu weten, nog niet de kinderen van wie we nog niks weten. Afgelopen week nog het nieuws van de twee zussen die jarenlang seksueel misbruikt en zelfs verkocht werden door hun stiefvader in Zeeland. We zijn zo verbaast dat dit zo lang kon bestaan. Voor mij is het geen verbazing maar een schouderophalen. De buurvrouw die op tv…

  • Weer aan het schrijven

    Het is inmiddels 7 ½ jaar geleden dat Het Duivelskind uitkwam. Dat is een hele tijd waarvan ik me nauwelijks realiseerde hoeveel er allemaal gebeurd is. De uitgever en Maria hebben al eens eerder gepolst of ik geen vervolg wilde schrijven. Op dat moment moest ik er niet aan denken ik was daar verre van aan toe. Als je hoofd nog overloopt en er te veel gebeurt in je leven is dat niet het moment om een boek te schrijven. Daarvoor moet je leven stabiel zijn zodat je het ook aankunt. Nu is het wel zover, ik ben eraan toe. Dit keer ga ik ook gerichter te werk. Ik maak…

  • Het mondkapje

    Maar dan komt het mondkapje. Ik zet het ding op en vrijwel onmiddellijk ben ik terug in mijn slaapkamer, als kind en voel ik dezelfde angst als toen, IK STIK!! Met mijn verstand probeer ik te redeneren ik ben veilig, ik ben veilig. Het lukt niet dat gevoel dat zo overbekende gevoel overheerst.

  • Een hulphond, DE oplossing?

    Een Hulphond is geen oplossing, maar een hulpmiddel. Dat klinkt wat kil wat het is verre van een ding, het is een levend wezen. De hond helpt je in het dagelijks leven met dingen te gaan doen die je niet alleen durft, helpt je om je eigen spanningen en gedrag te herkennen en nog veel meer. Maar het is nog steeds zo dat je zelf ook stappen moet zetten.

  • Structuur, bijna van levensbelang

    Zoals voor zoveel mensen met psychiatrische klachten is structuur voor mij erg belangrijk. Mijn leven is op dit moment stabiel, dat betekend niet dat ik geen (C)PTSS meer heb of er geen last meer van, integendeel zelfs.

  • De grote angst voor water

    Vorig jaar juli schreef ik er al over, mijn grote angst voor water. Dat is ook niet zo gek, ik kan de keren niet tellen dat mijn vader mijn hoofd onder water hield. Dat gevoel niet te kunnen ademen, het gevoel te stikken. De doodsangst met geen pen te beschrijven. Mezelf wassen met Jif en een schuursponsje elke keer weer. Ik ging wel eens zwemmen in mijn jeugd op de camping waar we stonden maar dan om 7 uur in de ochtend als er nog niemand was. Toch werd mijn angst groter en groter zeker omdat tieners het leuk vinden elkaar onder water te duwen wat mij panisch maakte. Ik…

  • Dromen komen uit

    Een tijdje geleden vroeg ik jullie om hulp omdat ik geen andere uitweg meer zag. Mijn man heeft door zwaar werk een versleten rug en ik heb een hernia en een lumbale stenose. We slapen op harde 20 jaar oude boxsprings en worden met rugpijn wakker. Dat is niet de bedoeling maar we kunnen ook niets om er iets aan te doen. Zoals zoveel mensen in Nederland komen we net rond. Extra’s zit er niet in, maar dit gaat wel om onze gezondheid. Dus vroeg ik ten einde raad om hulp. En het is gelukt dankzij hele lieve mensen die doneerde, of het bericht verspreidde zullen we vanaf dinsdag weer…