• Mijn veilige plek

    Zolang als ik hier woon, nu alweer 25 jaar heb ik een veilige plek voor mezelf gemaakt. Dat is heel belangrijk voor me. Een plekje waar ik me terug kan trekken als ik me heel rot voel maar ook om me gewoon geborgen en veilig te voelen. De eerste 26 jaar van mijn leven was er nooit veiligheid. Was er altijd angst, geen seconde was de angst uit me. Dat is een heel naar gevoel je nooit en nergens veilig kunnen voelen. Daarom is dit plekje zo belangrijk voor me. De stoel is van stof en dus zacht en je kan er heerlijk in weg kruipen. Vanuit de stoel kan…

  • Ervaringsdeskundige

    Voordat mijn boek uitkwam had ik gezegd, ik geef interviews en ik ga nergens op de foto. Wat ik met mijn boek wilde bereiken was meer openheid, dat mensen gingen nadenken, bewustwording en steun. Maar vooral het zwijgen doorbreken. Tja bedacht ik me toen als ik dan anoniem blijf spreek ik mijn eigen doelstellingen dus tegen. En dus gaf ik wel interviews en ging op de foto. Er kwamen ongelofelijk veel positieve reacties binnen en langzaam groeide het idee dat ik hier meer mee wilde doen. Nu 5 jaar later weet ik het zeker ik wil als ervaringsdeskundige mijn verleden omzetten in inspiratie, stimulatie en nog steeds bewustwording en steun.…

  • De lente van mijn leven

    Het is weer lente, wat vind ik dat een geweldig seizoen. Je ziet langzaam weer alles groen worden, de eerste bloemen verschijnen en steeds vaker is er een vrolijk zonnetje. Er zijn jaren geweest dat ik de lente niet eens zag, zo donker was het in mijn hoofd. Maar sinds ik het roer heb opgegooid en andere hulpverleners heb gekozen en vrijwilligerswerk gaan doen en natuurlijk hulphond Dirk heb gekregen is dat helemaal anders. Ik zuig de lente op. Over een paar weken wordt ik 48 en ik voel me in de lente van mijn leven. Vrijdag ga ik beginnen met de cursus werken met eigen ervaring, ervaringsdeskundige zijn dat…

  • Griep en kindermishandeling/misbruik

    We hebben het allemaal wel eens, de griep. Voor de meeste van ons is dat geen probleem, honing, hoestdrankjes, paracetamol en we komen er gewoon doorheen. Onze kinderen stoppen we onder een dekentje, knuffelen we extra en ontzien ze. Voor veel mensen die te maken hebben gehad met kindermishandeling of kindermisbruik kan griep een trigger zijn. Ik neem mezelf nu even en dit geld voor vele lotgenoten. Ziek zijn was een groot taboe in mijn kinderjaren. Dat was een teken van zwakte en zwakte diende niet getoond te worden. Voor mij geen warme dekentjes, geen hoestsiroopje en zeker al geen knuffel. Straf dat was wat ik kreeg als ik ziek…

  • Ik ben trots!

    Ik ben trots, sinds ik mijn vernieuwde website begon (http://www.angelssite.nl) en daarop ook mijn blogs kun je jezelf abonneren op mijn blogs. Dat hebben inmiddels al 2057 mensen gedaan. Onvoorstelbaar veel dat had ik nooit kunnen vermoeden. Het maakt me niet alleen trots het geeft me ook moed. Ik schrijf vaak over het moeilijke onderwerp kindermisbruik en kindermishandeling. En toch zijn er veel mensen die dit willen lezen, zij zien en lezen en dat maakt dat ik de moed heb om door te gaan. Natuurlijk realiseer ik me dat sommige denken komt ze daar nu weer mee? Ja dat doe ik omdat het nog steeds een heel beladen onderwerp is.…

  • De hoge prijs van mijn jeugd

    Al heel vroeg moest ik als kind meehelpen in het huishouden. Zo heb ik vele jaren lang de vloer gedaan op mijn knieën met een schuursponsje, stukje voor stukje. De toilet met een tandenborstel poetsen en ga zo maar door. Zwaar werk voor een klein kind. En dan de boodschappen meedoen en bierkratten sjouwen. En dan natuurlijk de lichamelijke belasting van het misbruik voor een kind onnatuurlijke houdingen en de klappen die mijn kinderlijf heeft moeten opvangen. Toen het allemaal pas stopte dacht ik nooit na of dit gevolgen zou hebben. Maar dat heeft het wel degelijk. Al tiener had ik grote problemen met mijn menstruatie, heel onregelmatig, heel pijnlijk.…

  • PTSS beperkingen en kwaliteiten

    PTSS ik leef er al heel wat jaren mee. Met hele heftige periodes waarin ik echt dacht dat de zon nooit meer voor mij zou schijnen en periodes dat het wat beter ging. Leven met PTSS is zeker geen gemakkelijke opgave, het geeft je beperkingen. De eerste jaren ga je zo ongeveer constant over je grenzen heen. Met alle gevolgen van dien, nachtmerries, herbelevingen, je letterlijk ziek voelen, constant alert zijn en ga zo maar door. In de loop van de jaren heb ik mijn beperkingen leren kennen. Ik leef daar nu beter naar zodat ze me niet meer keihard in mijn gezicht knallen. Maar ik heb ook mijn krachten…

  • Mijn 2017 mooi en heftig

    Wat een jaar 2017 mooie momenten maar ook best heftig. Het begon voor mij met rugpijn en eindigde daarmee. Alleen heb ik vlak voor het einde van het jaar wel meer duidelijkheid, ik heb een hernia en ook de spieren zitten helemaal vast. Het jaar waarin ik groeide, letterlijk en figuurlijk. Ik werd zwaarder en mijn suiker was niet goed en dus naar de diëtiste. Koolhydraatarm was het advies en daar hield ik me aan. Toch werd ik zwaarder en viel niets af. De diëtiste gaf het op en dus wordt ik door de huisarts doorgestuurd en nu moet ik 30 junuari naar de internist. Maar ik maakte ook weer…

  • Een herinnering, dag 6 van de week tegen kindermishandeling.

    Het is 20.00 uur en ik moet naar bed toe. Het ritueeltje begint tandenpoetsen, pyjama aan en naar bed. Dit keer doet mijn moeder-dader dit en dat is fijner. Ze wil geen tongzoenen van me net als vader-dader. Als alles weer stil is kruip ik onder mijn dekbed en ga met een zaklantaarn de Donald Duck lezen. Mijn hart klopt in mijn keel en ik ben misselijk. Ik durf niet te gaan slapen de angst is te groot. Zal hij komen of heb ik een nacht rust? Ik kan de Donald Duck nauwelijks volgen, mijn gedachten gaan alle kanten op. Dan hoor ik voetstappen op de trap ik hoor het…

  • Een herinnering dag 5 van de week tegen kindermishandeling

    We hadden toen ik 8-9 jaar was een Duitse herder. Wat een geweldige hond was dat, ik kon er alles mee. Paardjerijden, knuffelen, spelen. Rex was zijn naam, hij zat in een hok in de tuin, mocht maar zelden binnen zijn. Mijn moeder was bang van honden (waarom in godsnaam dan een hond nemen). Maar bovenal was Rex beschermend, steeds vaker als mijn vader-dader me sloeg of schopte gromde Rex en begon zelfs te happen. Geweldig vond ik dat, al was het een hond eindelijk kwam iemand me helpen. Maar mijn ouders vonden dat minder uiteraard. Dus tot mijn hele grote verdriet moest Rex weg. Ik was ontroostbaar mijn enige…