De hulpverlener

Ja rare titel hé, er zullen wel wat wenkbrauwen omhoog gaan, de hulpverlener bestaat immers niet. Maar dat geld ook voor de cliënt, patiënt of welke naam je ook gebruikt. Waarom is het dan toch vaak zo dat, als je eenmaal een of meerdere diagnoses hebt er een protocol volgt. Daarvoor die therapie en daarvoor weer een andere. Zelden worden meerdere diagnoses tegelijk opgepikt, eerst het een, later het ander.

In mijn ideale wereld krijg je eerste een of meer oriënterende gesprekken, waar heb je last van, wat belemmerd je in je dagelijkse leven? Wat maakt je zo verdrietig, zo angstig, zo boos? Dan wordt er samen met de hulpverlener een plan opgesteld, met daarin het advies van de professional, maar ook het gevoel van de cliënt. Waar voel jij je goed bij? Er wordt niet gekeken naar standaarden, maar wat bij jouw past. Er wordt niet gekeken naar maximaal budget maar wat bij jouw past. Als het gedurende de behandeling toch niet past gaan we niet stug door maar kijken naar andere mogelijkheden. Als het niet klikt met de door jouw toegewezen hulpverlener kijken we naar wie wel zou passen.

Als cliënt hoop ik dat ik een stukje autonomie mag behouden, dat ik mee mag praten over mijn eigen behandeling. Dat ik vrij mag aangeven wat ik als prettig en niet prettig ervaar. Dat er écht naar me geluisterd wordt. Dat is mijn ideale hulpverlenersklimaat.

In realiteit zijn instanties vaak log, traag en stug. Gen millimeter mag er buiten de lijntjes gekleurd worden, geen millimeter afgeweken van protocollen.  Veel hulpverleners gaan daarom ook zelfstandig aan de slag. Veel van hen durven wel verder te kijken dan het boek met de vastgelegde methodes, durven buiten de lijntjes te kleuren.

Een hulpverlener is voor mij iemand die je echt aankijkt, echt naar je luistert. Is iemand die ook in de spiegel durft te kijken en durft te reflecteren naar zichzelf. Voelt zich niet afgewezen als een cliënt aangeeft een andere hulpverlener te wensen. We zijn allemaal anders en soms past het niet. Niet omdat jij niet goed bent, of niet leuk maar omdat diegene niet bij jou past en andersom. We kiezen tenslotte ook vrienden die bij ons passen, waarom dan geen hulpverlener? Toen ik dat eindelijk durfde aan te geven zei mijn hulpverleenster: “je kan het met mij doen en anders met niemand!!”. Met als gevolg dat ik verder de put in geduwd werd en de weg eruit zoveel zwaarder leek.

Zouden instanties het ooit durven? Reflecteren, buiten de lijntjes, individueel bekijken? Ik blijf hopen en weet dat sommige echt al zo werken.