• De politie, zo vaak mijn redding

    Telkens weer zochten ze me, met of zonder burgeralert of hulp van burgers. Telkens weer met een engelengeduld spraken ze me aan, namen me aan de hand en leidde me hun auto in op weg naar huis. De schaamte en de sorry van mijn kant al ik me realiseerde dat ze weer eens thuisbrachten. De frustratie aan hun kant dat de situatie maar bleef bestaan.

  • Belangrijk, een goede huisarts

    Hij luistert echt, kijkt me recht aan en laat blijken me écht te horen. Hij heeft humor, kan goed relativeren en is niet van de drama’s. Geeft me autonomie, laat me meepraten en meedenken. Hij is open, eerlijk, transparant. Om heel eerlijk te zijn is het mijn eerste huisarts waar ik me goed bij voel.

  • Autonomie

    Waarom vraagt een behandelaar niet, wat denk je nodig te hebben? Wat zou jou kunnen helpen? Na je intake zeggen ze je we hebben deze behandeling voor je bepaald, wat jij daar van vindt dat doet er niet toe.

  • Wat heb ik gemist als kind?

    Nooit eens een aai over mijn bol en ‘dat heb je goed gedaan’. Het gevoel er niet toe te doen, het gevoel geen bestaansrecht te hebben, het gevoel dat ik niets maar dan ook niets waard was. De leegte die het veroorzaakte in mijn hart was zo groot. Alsof ik hol van binnen was en zo koud, er was geen warmte om het te vullen.

  • Hoe kan dit?

    We horen, lezen en zien allemaal de verhalen die buitenkomen van het gezin in Ruinerwold. De meeste vragen zich af hoe kan dit? Hier in Nederland? Ik vraag me dat nauwelijks af. Ik weet dat er oordelen zijn, waarom zijn de nu volwassen kinderen niet gewoon weggegaan? Regelmatig krijg ik dat ook te horen, pas nog bij een lezing waar iemand zei: “ja maar als volwassen vrouw accepteer je dit toch niet meer?”. Een woordvoerder van het OM beschreef het heel goed, als je in die situatie geboren bent dan is dat je leven, je waarheid. Als kind is de waarheid van je ouders ook jouw waarheid. En als tiener…