Psychische kindermishandeling, onderbelicht

Ik ben lichamelijk mishandeld, seksueel misbruikt en dat is verschrikkelijk en heeft grote gevolgen. Maar wat me het meeste last heeft bezorgd is de psychische mishandeling. Dat grijpt zo in dat het je persoonlijke ontwikkeling in de weg zit. Je eigen persoonlijkheid vormen is erdoor vrijwel onmogelijk. Je weet niet eens meer wie je bent dat wordt volkomen onduidelijk.

Elke dag weer 25 jaar lang horen dat je nooit goed genoeg bent. Dat je niets kunt, dat je lelijk bent, niet om aan te zien. Dat er nooit iemand van je zal houden. Dat je het niet waard bent om te leven. Dat je een straf bent voor je ouders omdat je zo’n verschrikkelijk kind bent. Ik kan me werkelijk geen dag uit mijn jonge jaren herinneren dat ik niets fout deed. Altijd was er wel iets fout aan me. Ik was een duivelskind, een gedrocht.

Toen ik eindelijk wist te ontsnappen uit de totale dictatuur van mijn ouders was ik niets meer. Ik had geen idee wie ik was. Ik wist zelfs niet wat ik lekker vond of wat ik mooi vond. Er werd ook voor me bepaald welke kleren ik aan moest. Een eigen smaak had ik niet meer. Jaren heeft het geduurd voor ik daarachter was. Mijn muren hebben alle kleuren gehad gewoon omdat ik geen idee had wat ik mooi vond.

Ik voelde me minderwaardig aan alles en iedereen. Was ontzettend onzeker en angstig voor de “grote boze wereld”. En het is erg moeilijk om je eigen persoonlijkheid, je eigen ik te vinden als je daar 25 jaar lang zwaar in belemmerd bent.

Verkracht worden het komt nog in mijn nachtmerries voor. Maar wat zwaar op me drukte was de angst elke seconde van de dag. Niet weten wat er die dag gaat gebeuren, welke straf je zult krijgen. Dat 24 uur onder hoogspanning leven is funest daar ga je aan kapot. En als de daadwerkelijke mishandelingen stoppen stopt die angst niet. Werken is daardoor voor mij onmogelijk geworden. Ik leg de lat onmogelijk hoog voor mezelf. Alles moet perfect zijn. Ik dacht de hele nacht uit wat ik de volgende dag moest doen. Ik werkte zo 24 uur per dag. Het maakte me compleet kapot.

Ik spreek wel eens lotgenoten die zeggen bij mij was het zo erg niet, ik ben alleen psychisch mishandeld. Dan denk ik dat is wel heel erg het veranderd je ondermijnt je en dat mag niet gebeuren. Elk kind moet zichzelf vrij kunnen ontwikkelen. De krassen op je ziel zijn vaak erger dan de blauwe plekken. Die krassen zie je aan de buitenkant niet maar van binnen ben je zwaargewond.

Daar moeten we op letten niet alle mishandeling is zichtbaar, niet alles laat sporen achter die je kan zien. Maar de sporen die je niet kunt zien die kunnen heel heftig zijn. Laten we daar ook op letten dat een kind vrij mag denken. Dat een kind gestimuleerd wordt. Dat een kind complimenten krijgt. Kan jij iets veranderen? Ja je kunt dat kindje in je buurt eens zeggen wat doe je dat goed, wat zie je er mooi uit. Daarmee maak jij al een verschil voor één kind!

Mijn innerlijke kind

Je innerlijke kind, hij of zij is altijd bij je, bij iedereen. Bij velen is het een blij en gelukkig kind waaraan je warme herinneringen koestert. Maar het kan ook een diepongelukkig, een angstig een verwaarloosd, ernstig beschadigd kind zijn. Bij vrolijke innerlijke kinderen is er meestal een naadloos contact met het volwassen lijf. Ze zijn samen een. Bij een beschadigd innerlijk kind zijn ze vaak gesplitst. Kan je als volwassene er geen contact mee maken en al helemaal niet koesteren.

Mijn innerlijke kind is een zeer angstig en getraumatiseerd kind wat bijna dagelijks misbruikt, mishandeld en vernederd wordt. Ik verafschuwde dat kind en heb jarenlang tegen haar gevochten. Ik wilde haar niet zien en al helemaal niet voelen. Ze heeft zoveel pijn in zich te dragen. Toch kwam ze regelmatig opdagen. Als ik dissocieer dan is ze er, dan is mijn volwassen lijf de innerlijke volwassen en het beschadigde kind mijn identiteit. Dat kleine meisje vlucht wat ze kan om veiligheid te zoeken. Ze trilt en huilt bittere tranen. Ze is er zich niet bewust van dat ze er is. Niet bewust van het volwassen lijf waarin ze rondloopt. Ze beweegt als een kind, heeft altijd een vertrouwde knuffel bij haar. Ze is verschrikkelijk bang voor de man die ze pappa noemt. Voor zijn handen, zijn lijf, zijn bijna gitzwarte altijd boos kijkende ogen. Ze heeft niemand die haar troost en niemand die ze vertrouwt. Helemaal in haar eentje moet ze het gevecht aan, ze is zo verschrikkelijk eenzaam.

Hoe harder ik me tegen dat kleine meisje verzette hoe vaker ze er was. Langzaam leerde ik naar haar te kijken. Voorzichtig leerde ik haar troost te bieden. De eerste in haar hele leven die troost bood. Mensen die met haar te maken kregen zoals de man van haar volwassene en agenten en hulpverleners waren lief voor haar. Ze werd een beetje minder bang en kreeg een beetje meer vertrouwen. In een veilig hoekje in mijn huis zat ik met haar knuffel en bood haar zo veiligheid aan. Ze kwam minder vaak en werd meer een met haar volwassene.

Ze komt nog steeds af en toe dat kleine bange meisje. Nu is er een grote hond, hulphond en poedel Dirk die haar troost biedt en veiligheid. Dat kleine meisje had ook een hond daar voelt ze zich heel fijn bij. En Dirk laat haar contact maken met haar volwassene zodat die weer tevoorschijn kan komen. Een vertrouwde knuffel is er nog steeds, daar zijn ze beide gek op. Die geeft houvast en troost. Dirk vormt nu de schakel tussen mijn volwassen ik en mijn innerlijke kind. Iedereen heeft een innerlijk kind al zijn we ons daar vaak niet van bewust. Iemand die grote trauma’s als kind oploopt is zich daar vaak wel van bewust omdat ze niet meer een zijn. Maar je kan leren met dat kleine kind om te gaan, dat kind te troosten en veiligheid te bieden. Dat is een hele zware en moeilijke weg. Ik ben nog steeds niet een met haar maar accepteer haar nu en dat is al een hele stap!

“Love,” Alexandr Milov, Burning Man Festival. Photo © 2015 Robert Bruce Anderson