Laten we met onze kinderen praten

De week tegen kindermishandeling is weer voorbij. Gekke naam eigenlijk tegen. Mijn lieve lotgenoot José Al schreef er een mooi stuk over. Ergens tegen zijn impliceert dat je er ook voor kunt zijn. Misschien kunnen ze daar eens beter over nadenken. Eigenlijk zouden we elke week mee bezig moeten zijn, en dat zijn gelukkig ook veel mensen. Want kindermishandeling, seksueel misbruik komt elke dag voor, in elke buurt, elke stad, elk land. Zeker weten dat iedereen wel iemand kent die onveilig is opgegroeid, soms bewust, vaker zonder het te weten. Erover praten is voor zoveel mensen nog te moeilijk. We oordelen nog steeds, victim blaming komt veel vaker voor dan je denkt. En dat is dan weer een nieuw trauma.

Laten we luisteren zonder oordeel. En nee jij hoeft niet te bepalen wat waar is en wat niet. Je hoeft er alleen maar te zijn, te luisteren, te troosten, naast iemand te staan. Jouw schouder is alles wat nodig is om iemand minder eenzaam te laten zijn. Om zich gehoord en gezien te voelen. Om troost en erkenning te voelen. En daarmee maak jij het verschil, iets wat me allemaal kunnen doen, Daar hoef je geen professional voor te zijn. En laten we met onze kinderen praten. Over baas over je eigen lijf, over geheimen die je mag vertellen. Dat je mag vertellen als je bang bent of verdrietig of eenzaam. Laten we met de kinderen praten en niet over de kinderen.

Ik hoop dat vele deze week de inspiratie vonden om ook vandaag de passie weer te voelen. Om het verschil te willen maken. Om buiten de lijntjes te durven kleuren. Om met je hart te werken. Zelf was ik donderdag bij Beweging Limburg tegen kindermishandeling. Dank je wel Jasmijn dat mijn verhaal mocht vertellen en er samen met alle aanwezigen over te praten. Alleen samen zijn we sterk en kunnen we één vuist maken. Zoals je ziet had Hulphond Jazz het ook naar zijn zin donderdag, wij samen kunnen de hele wereld aan.