• Rollercoaster

    Maar de foto die Harmen de Jong voor Mezza van Tonnie en mij maakte ontroerde me enorm. Ik werd er diep door geraakt, de zachtheid en de liefde in mijn eigen ogen. Toen ik hem voor het eerst zag moest ik huilen, dat is me bij een foto nog nooit gebeurt. En voor het eerst hangt er nu dus een foto aan de muur van mezelf. Voor mij is dit werkelijk een reuzestap. En ik kijk er nog steeds met ontroering naar, het roept gevoelens bij me op die ik niet herken, voor het eerst durf ik mezelf te zien.

  • Het proces,

    Het ging vanaf het begin al als vanzelf. De woorden spoten eruit, sneller dan ik kon typen. Alles zat in mijn geheugen ik hoefde het alleen nog maar op te schrijven. Dat klinkt makkelijker dan het is. Je verhaal opschrijven is nog geen boek. Je moet denken is het zo duidelijk?

  • Belangrijk, een goede huisarts

    Hij luistert echt, kijkt me recht aan en laat blijken me écht te horen. Hij heeft humor, kan goed relativeren en is niet van de drama’s. Geeft me autonomie, laat me meepraten en meedenken. Hij is open, eerlijk, transparant. Om heel eerlijk te zijn is het mijn eerste huisarts waar ik me goed bij voel.

  • Mijn boodschap

    Nee het gaat veel verder, zeker als je nog een klein kind was toen het allemaal begon. Je moet het zien als een huis dat je zonder fundering bouwt, dat zal op den duur in elkaar storten. Als je als kind geen goede fundering kunt opbouwen stort je ergens in elkaar.

  • Autonomie

    Waarom vraagt een behandelaar niet, wat denk je nodig te hebben? Wat zou jou kunnen helpen? Na je intake zeggen ze je we hebben deze behandeling voor je bepaald, wat jij daar van vindt dat doet er niet toe.

  • Wat heb ik gemist als kind?

    Nooit eens een aai over mijn bol en ‘dat heb je goed gedaan’. Het gevoel er niet toe te doen, het gevoel geen bestaansrecht te hebben, het gevoel dat ik niets maar dan ook niets waard was. De leegte die het veroorzaakte in mijn hart was zo groot. Alsof ik hol van binnen was en zo koud, er was geen warmte om het te vullen.

  • Hoe kan dit?

    We horen, lezen en zien allemaal de verhalen die buitenkomen van het gezin in Ruinerwold. De meeste vragen zich af hoe kan dit? Hier in Nederland? Ik vraag me dat nauwelijks af. Ik weet dat er oordelen zijn, waarom zijn de nu volwassen kinderen niet gewoon weggegaan? Regelmatig krijg ik dat ook te horen, pas nog bij een lezing waar iemand zei: “ja maar als volwassen vrouw accepteer je dit toch niet meer?”. Een woordvoerder van het OM beschreef het heel goed, als je in die situatie geboren bent dan is dat je leven, je waarheid. Als kind is de waarheid van je ouders ook jouw waarheid. En als tiener…

  • Mijn misbruikte lichaam

    25 jaar lang is mijn lichaam gebruikt, misbruikt, mishandeld en verwaarloost. Het heeft onregelmatig eten gekregen, vele keren werd dit als straf overgeslagen. Snoep en koek kreeg het wel. Het werd geslagen en geschopt. Ik heb als kind in houdingen moeten liggen die een kind anatomisch gezien nog helemaal niet kan. Een groot, zwaar lijf op zich waarbij de adem je benomen werd. Het is onder water geduwd en gehouden. Het is opgesloten in een kast en soms zelfs in een diepvrieskist. Het heeft in 49 jaar nauwelijks een nacht fatsoenlijke slaap gekend. Het is jarenlang elke seconde vol spanning, stress en verhoogde alertheid geweest. Het hart heeft ontelbare keren…

  • Incest, laten we het benoemen,

    Incest is een woord dat nog nauwelijks gebruikt wordt. In de krant staat nu ‘seksueel misbruikt’ of ‘misbruikt’. Dat is natuurlijk ook zo, maar seksueel misbruikt kan heel veel kanten op, van een vreemde hand die graait in je kruis tot aangerand worden door de tennisleraar tot verkracht worden en zo heel veel meer. Incest is een woord met een heel andere lading. Dan word je seksueel misbruikt door degenen die je zou moeten vertrouwen, die jou zouden moeten beschermen, je familie. Overal worden we erop attent gemaakt hoe belangrijk je familie is; van reclames voor reizen tot reclames van Unox, overal zie je gezinnen die gezellig samen zijn. Social…