Mijn innerlijke kind

Je innerlijke kind, hij of zij is altijd bij je, bij iedereen. Bij velen is het een blij en gelukkig kind waaraan je warme herinneringen koestert. Maar het kan ook een diepongelukkig, een angstig een verwaarloosd, ernstig beschadigd kind zijn. Bij vrolijke innerlijke kinderen is er meestal een naadloos contact met het volwassen lijf. Ze zijn samen een. Bij een beschadigd innerlijk kind zijn ze vaak gesplitst. Kan je als volwassene er geen contact mee maken en al helemaal niet koesteren.

Mijn innerlijke kind is een zeer angstig en getraumatiseerd kind wat bijna dagelijks misbruikt, mishandeld en vernederd wordt. Ik verafschuwde dat kind en heb jarenlang tegen haar gevochten. Ik wilde haar niet zien en al helemaal niet voelen. Ze heeft zoveel pijn in zich te dragen. Toch kwam ze regelmatig opdagen. Als ik dissocieer dan is ze er, dan is mijn volwassen lijf de innerlijke volwassen en het beschadigde kind mijn identiteit. Dat kleine meisje vlucht wat ze kan om veiligheid te zoeken. Ze trilt en huilt bittere tranen. Ze is er zich niet bewust van dat ze er is. Niet bewust van het volwassen lijf waarin ze rondloopt. Ze beweegt als een kind, heeft altijd een vertrouwde knuffel bij haar. Ze is verschrikkelijk bang voor de man die ze pappa noemt. Voor zijn handen, zijn lijf, zijn bijna gitzwarte altijd boos kijkende ogen. Ze heeft niemand die haar troost en niemand die ze vertrouwt. Helemaal in haar eentje moet ze het gevecht aan, ze is zo verschrikkelijk eenzaam.

Hoe harder ik me tegen dat kleine meisje verzette hoe vaker ze er was. Langzaam leerde ik naar haar te kijken. Voorzichtig leerde ik haar troost te bieden. De eerste in haar hele leven die troost bood. Mensen die met haar te maken kregen zoals de man van haar volwassene en agenten en hulpverleners waren lief voor haar. Ze werd een beetje minder bang en kreeg een beetje meer vertrouwen. In een veilig hoekje in mijn huis zat ik met haar knuffel en bood haar zo veiligheid aan. Ze kwam minder vaak en werd meer een met haar volwassene.

Ze komt nog steeds af en toe dat kleine bange meisje. Nu is er een grote hond, hulphond en poedel Dirk die haar troost biedt en veiligheid. Dat kleine meisje had ook een hond daar voelt ze zich heel fijn bij. En Dirk laat haar contact maken met haar volwassene zodat die weer tevoorschijn kan komen. Een vertrouwde knuffel is er nog steeds, daar zijn ze beide gek op. Die geeft houvast en troost. Dirk vormt nu de schakel tussen mijn volwassen ik en mijn innerlijke kind. Iedereen heeft een innerlijk kind al zijn we ons daar vaak niet van bewust. Iemand die grote trauma’s als kind oploopt is zich daar vaak wel van bewust omdat ze niet meer een zijn. Maar je kan leren met dat kleine kind om te gaan, dat kind te troosten en veiligheid te bieden. Dat is een hele zware en moeilijke weg. Ik ben nog steeds niet een met haar maar accepteer haar nu en dat is al een hele stap!

“Love,” Alexandr Milov, Burning Man Festival. Photo © 2015 Robert Bruce Anderson

A Lot genoten

verbonden

A lot genoten dat heb ik gisteren bij de dag van het misbruikte kind. Hoe anders begon de dag, toen de wekker afliep voelde ik het al meteen, zenuwen. Mijn hart ging tekeer en in mijn buik een leger aan mieren. Maar ik ga, de trap op met Dirk en de trein in gaan goed, stap 1 gezet. Dan ontmoet ik in Eindhoven de vrouwen met wie ik mee ga rijden en voel meteen, dit zit goed. En dat is zo ik voel me “thuis” in de rit naar Driebergen toe. Daar aangekomen schrik ik een beetje van de drukte maar denk dan meteen, nee Angélique dit zijn allemaal mensen die bij jou passen, die het ook spannend vinden en dat maakt het al wat minder eng. En er is natuurlijk het feest van herkenning, even knuffelen met degene die je al kent en met wie je jezelf onmiddellijk verbonden voelt.

Er volgt een opening en een lezing, ik ben op een hoek gaan zitten zodat Dirk wat ruimte heeft. Hier en daar word ik geraakt, komt het binnen maar dat is niet erg. Door Dirk kan ik het allemaal aan. Dan kriebel ik hem even op zijn zachte koppie, hij houd me daarmee heel goed in het hier en nu. Dan de heerlijke hele luxe lunch, buiten want het weer is stralend. Meteen een mooie tijd om met nieuwe mensen te praten, te ontmoeten en te verbinden.

De workshops komen eraan, ik had gezegd ik ga echt geen workshops doen. Toch loop ik mee met de mensen die Biodanza gaan doen. Ja ik doe het wel, ik wil me openstellen en mezelf een kans geven te ontdekken. Biodanza is door dans contact maken met jezelf en met anderen. En wat ik nooit had gedacht dat ik zou kunnen gebeurt ik beweeg. Alleen en met anderen, er gaat van alles door me heen. Verwarring, angst, blijdschap, ik kan het allemaal niet zo goed plaatsen. Na een uur voel ik nu is het genoeg en ik verlaat de zaal. Weer een stap gezet, grenzen aangeven. Dat is het mooie van deze lotgenotendag. Dit mag ook, je mag helemaal jezelf zijn. Niemand die vind dat je mee moet doen zo een bevrijdend gevoel eens niet door de omgeving veroordeeld te worden. Een beetje trots ben ik wel op mezelf dat ik wel naar de workshop ben gegaan, dat ik mijn angst onder ogen heb gezien, en me eroverheen heb gezet.

Het is zo bijzonder om met een grote groep mensen te zijn en toch helemaal jezelf te kunnen zijn. Ik heb mensen die allang een plaatsje in mijn hart hebben geknuffeld en nieuwe hele mooie mensen ontmoet. Dirk is een fantastische steun voor me geweest de hele dag. Wat ben ik trots op mijn kerel. Hij heeft me in het hier en nu gehouden, dank zij hem heb ik de dag volledig bewust kunnen meemaken én voelen. Ik durfde niet te gaan, maar wat ben ik blij dat ik deze voor mij grote stap gezet heb!

Dirk mijn PTSS hulphond

dirk5

Mag ik met trots aan jullie voorstellen Dirk, hij is mijn hulphond geworden. Eindelijk kan ik het van de daken schreeuwen. In maart kreeg ik een telefoontje van Hulphond Nederland dat ze een match voor me hadden. Op 29 maart reden we naar Herpen om kennis te gaan maken en te kijken of er een klik zou zijn. Wat was ik zenuwachtig, kennismaken met misschien wel mijn toekomstige hulphond. En daar was hij, Dirk een harlekijn koningspoedel. Ik was meteen verliefd, wat een prachtige hond. En ja hij kwam naar me toe, liet zich aaien, oh wat een heerlijk troostend gevoel die krulletjes van hem. Na bijna 2 uur was de conclusie er is een klik. Wij en hulphond kregen nog 2 dagen bedenktijd. Maar ik wist het al mijn hart was al verloren aan Dirk.

We begonnen aan bijna 4 maanden lang intensieve thuistrainingen. Elke week kwam Dirk samen met de trainster naar mij toe om te trainen met mij. Daarnaast werd hij in zijn gastgezin en in Herpen nog getraind. Een heel intensieve maar ook mooie tijd waarin we elkaar steeds beter leerde kennen en langzaam een band gingen opbouwen. Dirk bleek een voorbeeldige leerling pikte alles heel snel op. Af en toe een tikje eigenwijs maar dat is poedel eigen. Daarin moest ik juist leren zelfverzekerd en consequent te zijn. Ook voor mij een heel nieuw leerproces. Dan komen er en paar heerlijke logeerweekenden. Daarin leren we elkaar nog veel beter kennen en kunnen we alles wat we geleerd hebben in praktijk brengen. Oh wat geniet ik daarvan, zeker als we naar een natuurgebied gaan en ik hem zie rennen en spelen met andere honden.

Volgende week is het dan zover dat Dirk  bij me komt wonen en mijn PTSS hulphond is. Ik kan het gevoel niet beschrijven als hij naast me loopt als ik de deur uitga. En hij mag mee naar mijn therapie, de plaatselijke winkels is hij welkom, bij mijn huisarts. Helaas is hij niet welkom bij fysiotherapie, ik vind het toch best spannend daar. De angst is minder. Dirk en ik staan nog maar aan het begin onze band zal steeds beter worden. We werken hard om een team te worden dat vanzelfsprekend is. Dirk geeft me meer zelfstandigheid, troost, meer zelfverzekerdheid. Ik kan niet zeggen hoe gelukkig ik ben met hem.

Jaaaa er komt een PTSS hulphond

hulphond

Jaaaaaaaaa het is een ja er gaat een maatje, een hulphond komen. Vandaag zijn de trainster en de case manager geweest met het verlossende woord. De teamvergadering waarin beslist werd wel of geen PTSS hulphond is geweest en het is dus definitief een ja, ik ben zo blij en gelukkig. In juni heb ik het eerste gesprek gehad met de psychologe en de case manager. Daarna volgde verschillende gesprekken ook in Herpen met een psycholoog en cliëntenbegeleidster van hulphond Nederland. Uiteraard over mijn PTSS en dissociatieve stoornis, wat dit voor mij inhoud. Wat ik denk dat een hond voor mij zou kunnen betekenen en hoe ik dat dan voor me zie. Hele mooie gesprekken waar ik duidelijk de ervaring voelde van hulphond. Ze voelde mij en mijn problemen heel goed aan. Ik voelde me heel welkom en warm ontvangen elke keer weer.

In januari en februari heb ik sessies gehad met 2 zeer ervaren trainsters. Telkens met verschillende honden. Verschillend in uiterlijk, poedels, labradors, kruisingen, zwart, blond, voskleur en daar tussen. Krullend, lang, kort haar enz. Maar zeker ook verschillende karakters, druk, rustig, speels, niet speels, onzeker, zeker en ga zo maar door. Na elke sessie schreef ik een kort verslag hoe ik het ervaren had wat ik fijn had gevonden, wat niet en wat ik mooi en niet mooi vond aan de honden. We deden allerlei oefeningen tijdens die sessies en er is veel gepraat. Zo kon hulphond zich een beeld vormen van wie ik ben, hoe ik op honden reageer, hoe honden op mij reageren. En wat er bij mij past en wat niet.

 

De volgende spannende stap is de juiste hond zoeken. Er wordt een profiel gemaakt van voor mij de juiste hond. Dan wordt er elke maand gekeken naar de beschikbare honden of daar een hond tussen zit die aan mijn profiel voldoet. Ik hoop dat mijn nieuwe maatje, hulpje, rots er snel tussen mag zitten en we kennis mogen maken zodat we samen aan de training kunnen beginnen. Ik ben zo warm en hartelijk ontvangen door hulphond Nederland het voelt echt als een warm bad. Ik heb me al die tijd zo begrepen en gehoord gevoelt. Ze zijn zo integer en vertrouwd met me omgegaan. Ik heb alle vertrouwen in de stappen die ik nog moet zetten en hoop jullie snel te gaan vervelen met foto’s.