Wat als verward gedrag geen onwil is, maar een verhaal wat niemand op dat moment kan zien?
Citaat uit “Onbegrepen” door Angélique van Deursen
‘Stel je voor dat je in een bioscoop zit, in een krappe stoel waarin je je nauwelijks kunt bewegen. Om je heen worden er tegelijkertijd allemaal verschillende films afgespeeld, met hard en verschillend geluid. Het zijn allemaal films met een herinnering uit je jeugd. Het zijn helaas geen gelukkige films van liefhebbende ouders, maar pure horrorfilms. In de ene film word je door je vader verkracht, in de andere door je moeder. In weer een andere film word je opgesloten en in een andere mishandeld. En in één film probeert je vader je te doden. Alle filmpjes die je voor je ziet, zijn helder en levensecht. En er is heel veel geluid’.
Het is moeilijk om te beschrijven wat er in je hoofd gebeurt waardoor je in totale verwarring op straat loopt. Dat is ook voor iedereen anders. In mijn laatste boek “Onbegrepen” probeer ik je mee te nemen in mijn hoofd, in mijn lijf, in mijn leven. Het verhaal achter die vrouw die bijna 20 jaar lang met periodes verwart over de straten in Helmond zwierf. Die zichzelf onbedoeld in gevaar bracht. Waarbij veelvuldig de politie bijkwam omdat ik er zelf niet uit kon komen.
Het is enorm kwetsbaar om zo in jezelf te laten kijken. Mijn hoop dat #lotgenoten die dit meemaken zich niet meer zo alleen voelen en her-erkenning vinden. Mijn hoop dat #omstanders niet meer zo bang zullen zijn en hulp durven in te roepen. Mijn hoop dat #hulpverleners dit kunnen meenemen in hun werk. Mijn hoop dat #politieagenten het meer zullen begrijpen. Mijn hoop dat ze in de spiegel durven kijken. Dat ze niet alleen willen weten maar ook durven voelen. Hoop dat onbegrepen een stukje begrepen wordt. Durf jij het aan?
Je vind deze blogs misschien ook interessant
In de psychiatrie
Afscheid Hulphond Dirk
