PTSS,  seksueel misbruik

In de psychiatrie

Het is 1995 als ik voor het eerst te maken krijg met de psychiatrie, met een diagnose, PTSS en een dissociatieve stoornis. Nu is het 2021 en heb ik nog steeds een therapeute, al is de frequentie nu 1x per maand en gericht op stabiel houden, niet meer op behandeling of genezen. Je kan dit dus wel een ruime ervaring noemen. Gister begon de week van de psychiatrie en wat kan dat allemaal nog veel beter. Er gebeurt al heel veel goeds en er verandert al veel maar veel blijft ook nog liggen. De systemen zijn vaak log, weinig flexibel en aan (te)veel regeltjes en protocollen gebonden.

Er wordt veel te weinig gekeken naar het individu, aan wat heb jij nodig. Meer nog zijn er bij een DSM-diagnose, de protocollen hoe te handelen en welke behandeling. Deze zijn dan ook nog eens overal verschillend. Wat voor de een de bijna perfecte therapie is, kan voor de anders juist een hel zijn. Pillen zijn nog steeds populair en nee ik ben daar niet tegen, ik heb zelf ook medicatie. Maar wel zo dat ik prima functioneer en geen zombie ben. Oh wat zag ik ze vaak lopen, mensen die schuifelde door de gangen van het GGZ, zich aan de muur vasthoudend, zich nauwelijks bewust van zichzelf. Dat wil ik zeker niet en dus beet ik van me af slikte niet zomaar alles en bleef aandringen bij de psychiater tot er een combinatie gevonden is die voor mij heel goed werkt. De medicatie moet een hulpmiddel zijn, niet de oplossing. Wat heb ik veel meegemaakt in al die jaren. Therapieën die me meer slecht dan goed deden, opnames die niet paste, ontelbare psychiaters, behandelaren die niet verder kwamen dan stabiliseren, pappen en nathouden noem ik dat maar, te veel om hier te benoemen. Gelukkig ook de juiste mensen om me heen, die voor mij het verschil maakte.

En dan nog de omgeving, psychiatrie wordt nog steeds als eng ervaren. Eens een gek altijd een gek wordt nog steeds gedacht. Je bent allesbehalve gek als je hulp vraagt, dan ben je juist heel krachtig. Iedereen, maar dan ook echt iedereen kan op een bepaald moment in het leven vastlopen en daar hulp bij nodig hebben. Of zo hard gerent hebben dat de rem erop gaat, je lichaam en geest stop zeggen. Als omgeving is er weinig begrip, en je kan zoveel voor de ander betekenen juist als het even niet meer gaat. Even er gewoon zijn, een arm om je heen, een troostend gebaar. Dan voel je jezelf even minder diep eenzaam. Ik heb zelf ervaren dat als de wanhoop het diepst is je er echt alleen voor staat. Niemand komt je opzoeken, mensen ontwijken je, negeren je. Dat maakt het allemaal zoveel pijnlijker en het gevoel dat je er niet toe doet wordt daarmee uitvergroot.

Laten we er zijn voor elkaar, een beetje letten op elkaar. Eens vragen aan de ander hoe gaat het nu echt met je. En als je niet weet wat te zeggen, geen woorden hebt zeg dat dan tegen die ander. Dat geeft niks er gewoon zijn is al zo waardevol. Gewoon een kopje koffie een klein gebaar je hand op de hand van die ander. Bedenk dat het ons allemaal kan overkomen, dat je niet gek bent als je even hulp nodig hebt. #doeslief

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: