PTSS,  seksueel misbruik

Autonomie

Het was een maandagochtend, vandaag zou ik voor de eerste keer naar de groepstherapie gaan waar de psychiater me naar toe stuurde. Ik stapte de ruimte binnen en was verbijsterd, mannen! Mannen van middelbare leeftijd. Omdat iedereen meestal een vaste plek heeft wacht ik en ga op de plek die overblijft zitten. De therapeut heet iedereen welkom en vraagt hoe hun weekend was. Een man begint te vertellen hoe zwaar zijn weekend was en verteld dat hij naar de zolder is gevlucht, bang dat hij zijn vrouw en kinderen in elkaar zou slaan. Ik voel de angst in mij, mijn ademhaling versnelt, ik zie de beelden van mijn vader die niet op zolder ging zitten maar mij in elkaar slaat, misbruikt.

Om 12.00 uur is het pauze, ik ga naar de therapeut en zeg hem dat ik naar huis ga en niet terugkom. ‘Dat weet je al snel’ zegt hij. Ik vertel hem dat een groep mannen van middelbare leeftijd die moeite hebben met agressie niet echt de plek is voor iemand die juist probeert los te komen van jarenlange agressie en misbruik. Een paar dagen later ben ik weer bij de psychiater en vraag hem waarom hij me in godsnaam hierheen heeft gestuurd. ‘Niet geschoten is altijd mis’ is zijn antwoord. Ik ben met stomheid geslagen werkelijk? De man noemt me best wel lastig en niet meewerkend. Ik, inmiddels aardig boos zeg hem: ‘Ik werk heel goed mee zodra u me een passende behandeling voorstelt’.

Ik ben geen ding waarmee je wat kunt experimenteren. Autonomie, zelf meedenken ik vind het zo belangrijk. Ik wil niet langs de zijlijn staan en klakkeloos doen wat me opgedragen wordt. Ik ben een volwassen vrouw met een gezond verstand. En ja ik was soms in de war maar dat maakt me niet dom of onbekwaam om beslissingen te nemen. Waarom vraagt een behandelaar niet, wat denk je nodig te hebben? Wat zou jou kunnen helpen? Na je intake zeggen ze je we hebben deze behandeling voor je bepaald, wat jij daar van vindt dat doet er niet toe. Na 25 jaar mishandeld, misbruikt, vernederd te zijn, geleefd te zijn, geen enkele controle over mijn leven te hebben, word er opnieuw voor me bepaald hoe mijn leven moet lopen. En wederom voel ik de onmacht, de overheersing. Wederom wordt mijn mening niet gevraagd, sterker nog zelfs niet op prijs gesteld!

Of je nu kind, puber of volwassen bent een stukje autonomie kan je zelfvertrouwen wat zo geknakt is een stukje helen. Kan je weer wat vertrouwen in jezelf geven. Laat je nadenken over wat wil IK nu eigenlijk, wat is mijn gevoel. Nu weet ik echt wel dat veel mensen zullen antwoorden, ik weet niet wat ik wil, zeg jij het maar. Doordat je gevraagd wordt daar toch over na te denken maak je iets los in iemand. Lieve hulpverleners laten we niet meer beslissen over iemand, maar beslissen met iemand!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.