Week van de assistentiehond

Het is de internationale week van de assistentiehond. Voor mij heeft de Hulphond mijn leven voorgoed verandert. In 2016 kwam Dirk in mijn leven en al was ik dolblij, het betekende ook dat ik flink aan de slag moest. Ik leefde op dat moment vrij geïsoleerd. Nooit ging ik ergens alleen naar toe en ik vermeed het huis uit gaan zoveel mogelijk. Maar een hond moet uit, en niet zoals ik met andere hondjes van ons deed, naar de hoek van de straat. En dacht ik nog slim te zijn om met Dirk én Tonnie samen de deur uit te gaan, kreeg ik een schop onder mijn komt van Hulphond. En dus gingen Dirk en ik samen op weg naar de winkel. Het lijkt zo simpel maar tjonge wat was ik nerveus. De eerste keer dat Dirk mijn dissociëren herkende en voorkwam dat ik verward op de straat kwam was een bijna buitenaardse ervaring. Stap voor stap gingen we samen steeds verder. Tot we uiteindelijk samen half Nederland doorkruiste om lezingen te geven. Mijn piepkleine wereldje werd steeds groter. Dirk is inmiddels met pensioen en geniet daar volop van.

Zijn opvolger is Jazz, en ook met hem zet ik nog elke dag weer stappen. Jazz is nu 5 en mag nog 5 jaar werken. Ik ben steeds verder in mijn ontwikkeling gekomen en doe steeds meer dingen die ik eerst nooit durfde. Zo ben ik gisteren helemaal alleen naar het ziekenhuis gegaan op de scootmobiel. Daarvoor moet ik door de stad en ik heb ook helemaal alleen 2 leuke bloesjes gekocht. Ja helemaal alleen ook zonder Jazz. Het is te ver lopen voor hem. Voor mij alsof ik de Mount Everest moest bedwingen. Doodeng maar wat ben ik trots, I di dit! Waarom zonder Jazz? We denken dat ik over 5 jaar zover zal zijn dat ik ook zonder Hulphond het leven weer aankan. En om daar te komen moet ik nu al beginnen met te oefenen. Soms gedwongen, omdat met dit warme weer ik Jazz niet verantwoord kan meenemen. En ook uit eigen keuze.  Juist die uit eigen keuze zijn veel waard. Omdat ik dit alleen kan doen als ik eraan toe ben. Als het goed voelt in mijn hele zijn.

Een Hulphond is geen wondermiddel, het is een ondersteuning. Alleen jij maakt de keuzes om stappen te zetten. De hond volgt je en heeft geleerd hoe hij je kan ondersteunen. Dirk en Jazz gaven en geven me dat in alle facetten die maar mogelijk zijn. Van veel zorg om me heen naar zelfstandigheid. Van overleven naar leven, mijn kanjers zal ik altijd dankbaar blijven en ze zullen nooit meer uit mijn hart gaan.