Wat mag het kosten?

Dat is de vraag die we veel te vaak stellen als er hulp nodig is. Hulpverlening gaat te vaak over budgetten over vaste aanbesteding. De werkelijke vraag zou moeten zijn, wat heb jij nodig? Wat is passende hulp voor jou? Neem ik mezelf voor het gemak. Als kind was er geen enkele hulpverlening. Niemand hoorde me of zag me, althans dat is wat ik lang gedacht heb. Pas toen mijn eerste boek 10 jaar geleden uitkwam, begonnen mensen die toen om me heen waren te praten. Nu was het veilig om te praten. De aangifte was geseponeerd, ze hoefde niet meer met de politie of in een rechtszaak te praten. Er was geen contact meer met mijn ouders, lees daders, en het boek was al uit. Stomverbaasd hoorde ik de verhalen aan, met zelfs herinneringen die ik niet meer had. En toen er wel hulpverlening bijkwam op mijn 15^e vroeg niemand aan me, hoe kunnen we je helpen? Er was geen enkele behandeling, ook niet in het internaat waar ik terecht kwam op mijn 17^e. Wat gesprekken met je vaste begeleiders maar geen enkele behandeling.

En na jeugdzorg stopt alles abrupt. Nu ja van geen behandeling, naar geen behandeling. En dus ging het misbruik vrolijk door. Op mijn 25^ste stopte het eindelijk en zocht ik hulp. Wederom vroeg niemand wat ik nodig had. Praten mocht niet, daarvoor moest ik stabiel zijn, en als ik dan enigszins stabiel was mocht praten niet, omdat ik dan niet meer stabiel zou zijn. Ik werd naar groepstherapie gestuurd, ondanks dat ik aangaf dat dit niet bij mij paste. Er werd compleet overheen gewalst en na ruim een jaar kwamen ze tot de conclusie dat dit niet bij mij paste, tjonge wat een inzicht.

Ik was 15 jaar toen ik in de hulpverlening terecht kwam, nu ben ik bijna 53 en heb nog steeds hulpverlening. Door bijna geen of de totaal verkeerde behandeling ging ik jarenlang van crisis naar crisis. Zijn er periodes geweest waarin ik als verward persoon tot wel 3 keer per week in totale verwarring over straat zwierf. Daarbij telkens inzet van politie of ambulance nodig had. Gelukkig gaat het nu goed met me. Maar in die 53 jaar heb ik enorm veel gekost. Allerlei soorten hulpverleners, opnames, politie, ambulance, crisisdiensten. Wat als me gevraagd was, wat heb jij nodig, hoe kunnen we je helpen? Wat als gekeken was, met mij samen, met autonomie, wat bij me paste in plaats van opgelegde, slechte, niet passende behandeling die zeker niet te veel kost? Dan zou niet alleen mijn leven veel eerder fijn geweest zijn, ik zou ook veel minder gekost hebben! Laat hulpverlening weer over de mens gaan en niet over het budget!