PTSS,  seksueel misbruik

Uitbehandeld?

Mensen die te maken hebben gehad met meerder vormen van kindermishandeling in hun jonge leven hebben vaak complexe problemen in hun (jong)volwassen leven. Als je geheel vastloopt en niet meer weet wat te doen kom je in de hulpverlening terecht. Gelukkig zijn er hele goede hulpverleners met passie voor hun vak en cliënten en kom je dus in een warm bad. Maar even zo vaak kom je terecht bij hulpverleners die misschien niet zo bij je passen. Ik vind het heel belangrijk dat dit bespreekbaar is tussen cliënt en behandelaar. Toch is dat helaas vaak niet zo of zoals ik te horen kreeg: “je krijgt absoluut geen andere behandelaar, je doet het mij of niet”. Dan kom je in een bubbel terecht waar nauwelijks nog een uitweg in is. Tot mijn grote verdriet zie ik (te) vaak voorbijkomen op social media/forums dat mensen te horen hebben gekregen dat ze uitbehandeld zijn. Tegen mij werd door de psychiater gezegd: “U weet toch dat dit u leven is dat u er nooit vanaf komt en het nooit beter zal worden?”. Op dat moment was mijn leven een hel en mensonterend te. noemen. De totale wanhoop die ik toen voelde is met geen pen te beschrijven.

Nu kon ik twee dingen doen, met een dekentje op de bank gaan zitten en kijken naar mij ellendige leven, of de schouders eronder zetten en in actie komen. Met hulp koos ik voor het tweede, ik zei het GGZ die me dit vertelde tot ziens en zocht naar wel passende hulpverlening. Wat nog niet zo makkelijk was. Maar het lukte me mensen om me heen te krijgen die bij mij paste. Als ik weer eens een lotgenoot hoor die zegt ze kunnen niets meer voor me doen, zou ik ze wel in mijn armen willen nemen en zeggen: “je bent geen hopeloos geval, ook voor jou is er leven mogelijk”. Maar niet alleen voor de cliënt, ook voor de hulpverlener ligt hier een taak. Vaak is de cliënt niet uitbehandeld maar is het de hulpverlening die het niet meer weet hoe verder. Hoe eerlijk zou het zijn als je tegen je cliënt zegt: “Mijn mogelijkheden zijn uitgeput, ik kan je helaas niet verder helpen, maar we gaan samen zoeken waar dat wel kan”. Het is geen falen van de hulpverlener, het is alleen zo dat zijn of haar mogelijkheden niet meer passend zijn. Maar er zijn (gespecialiseerde) hulpverleners die deze tools wel hebben.

Wat betreft seksueel geweld is er het centrum seksueel geweld

(https://www.centrumseksueelgeweld.nl/)

Je kunt er ook anoniem mee bellen of chatten zij kunnen je meehelpen te zoeken naar hulpverleners die gespecialiseerd zijn. Maar ook als professional kun je er terecht met je vragen, maak daar gebruik van. Er zijn 15 centra over heel Nederland verdeeld. Je kan ook naar je zorgverzekeraar gaan en zoeken naar een hulpverlener die ook vergoed wordt. Veel particulieren hebben ook een contract met de zorgverzekeraar en worden dus gewoon vergoed. Ga praten met je huisarts als je daar een goede band mee hebt en vertel hoe je vastloopt.

Het is een vreselijk gevoel als je denkt dat de puinhoop die je leven op dat moment is nooit beter zal worden. Dat er niemand meer is die je kan helpen. Dan hoop ik zo dat je de kracht vindt om toch te gaan zoeken naar de juiste mensen om je heen, niet opgeeft. Hulpverleners zou ik willen oproepen zich te realiseren wat dit betekent als je dit tegen mensen zegt. Ook hen wil ik zeggen geef niet op en waar je het niet meer weet, zoek naar wie het wel verder aandurft en aankan.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: