PTSS,  seksueel misbruik

Zwijgen…en weer zwijgen…

Als kind durfde ik niemand te vertellen wat er allemaal gebeurde. Ik realiseerde me ook helemaal niet wat er gebeurde. Ik was een slecht kind, een duivelskind en dus vond ik het heel normaal dat ik straf kreeg. De woorden seksueel misbruik, kindermishandeling, verwaarlozing kon ik nog helemaal niet. Als jong volwassene begon ik wat te praten eerst over de mishandelingen maar nog niets over het seksueel misbruik. Ik liep weg maar moest van jeugdzorg weer terug naar huis. Dat praten leverde dus geen vrijheid op. Uiteindelijk was ik 25 jaar toen de hele situatie eindelijk eindigde en er een eind kwam aan jarenlang misbruik, mishandeling, vernedering, verwaarlozing. Zwijgen kon ik niet meer alles lag op het puntje van mijn tong klaar om uit te breken. Dat was ook mijn verwachting van de hulpverlening die opgestart werd nu mag ik praten, mag ik dat wat zo diep in me zit eruit laten komen.

Dat had ik verkeerd gedacht, je moet eerst stabiel worden zeiden ze voor je kan praten. Met heel veel pijn en moeite wist ik iets te bereiken wat op stabiel leek. Dus dacht ik nu mag ik gaan praten over wat me allemaal is overkomen. Maar ook dat had ik verkeerd gedacht. Ze zeiden tegen me als we je nu laten praten is er grote kans dat je niet meer stabiel bent, dan overspoelt het je en dat is niet verstandig. Dat ging jaren zo door levend van de ene naar de andere crisis. Had ik jarenlang gezwegen over alles en als beloning moest ik nu zwijgen. Het leek me zo ontzettend krom, maar ja wie ben ik. Gesprekken met mijn toenmalige huisarts leverde niets op. Er is niks anders zei hij, je hoort bij het GGZ.

En dan eindelijk na jaren krijg ik een psychotherapeut en traumatherapie. Aanvankelijk is er vertrouwen maar dat wordt al snel minder als de therapeute structureel veel te laat komt. En niet dat ik dan gewoon de volle 3 kwartier therapie krijg, nee eerder 20 tot 25 minuten. Veel te kort om te kunnen praten en zeker om het goed af te sluiten. Steeds vaker word ik midden in een verhaal afgebroken omdat ik weer naar huis moet. Gevolg, ik kom niet eens meer thuis maar loop totaal in de war en dissociërend over de straat. Het vertrouwen is weg en ik vraag om een andere therapeute. Nee is het antwoord en het ligt aan mij ik moet leren dat niet alles gaat zoals ik het wil. Wederom wordt er gezegd, het is jouw schuld, zoals ik als kind al altijd hoorde, het is jouw schuld.

Uiteindelijk praat ik maar met mijn man die ik volledig vertrouw. En uiteindelijk komt in 2013 mijn boek Het Duivelskind uit waarin ik vertel wat me overkomen is. Eindelijk mag het eruit, al is het op papier, ik vertel, na zoveel jaren vertel ik. En ik ben niet uitverteld in het voorjaar komt mijn tweede boek uit, waarin ik weer vertel, over het zwijgen, over mijn hulphond, over de mooie dingen die me overkomen zijn. Mijn boeken, mijn man, goede vrienden, social media ik zwijg niet langer. Zwijgen was zolang het thema in mijn leven. En zolang ik zweeg waren er de vreselijke nachtmerries, de herbelevingen, de dissociaties, de verwarring, de angst en het onbegrip. Nooit meer maar dan ook nooit meer zal ik zwijgen!

2 Comments

  • Laurette de clerck

    Beste, ik ben nog steeds in de ban van je boek, het duivelskind, welke ik toevallig tegenkwam in de bibliotheek.Ik vind de juiste woorden niet om te reageren op je verhaal, want ik vind het gewoon verschrikkelijk wat jij meegemaakt hebt.Ik stuur je van hieruit een superdikke knuffel.en hoop dat je nog een beetje geluk mag vinden. Lieve groet Laurette

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: