kindermishandeling,  seksueel misbruik

Onveilige hechting

Het is 27 juli 1941 als mijn vader iets voor 0.00 uur ter wereld komt. Het is iets na 0.00 uur als zijn moeder overlijdt. Zijn vader is woedend en geeft zijn net geboren zoon de schuld dat hij zijn vrouw is kwijtgeraakt. Voor mijn vader betekent dit een jeugd lang mishandeld worden, misbruikt weer ik niet zeker daarover heeft hij nooit iets gezegd. Zijn vader hertrouwt en zijn halfbroer en halfzus die daaruit geboren worden hebben nooit te maken gehad met mishandelingen.

Het is 9 mei 1970 als ik met een keizersnee ter wereld kom. Mijn moeder krijgt complicaties en sterft bijna. Ze weet de eerste dagen niet eens dat ze een kind heeft. Ik mag snel naar huis maar mijn moeder wordt 3 maanden lang in het ziekenhuis gehouden. In die tijd hadden we nog geen auto. We woonden in Helmond en ik werd geboren in een ziekenhuis in Sittard. En je raad het al mijn vader gaf mij de schuld van alle ellende. In die 3 maanden heb ik mijn moeder nauwelijks gezien. Mijn vader keek nauwelijks naar me om, het was vooral oma die voor me zorgde.

Onveilige hechting in al zijn facetten, de geschiedenis die zich bijna herhaald. De trigger voor mij om slachtoffer te worden en dat gebeurt ook. Ik word 25 jaar lang ernstig seksueel misbruikt, mishandeld, verwaarloosd en vernedert. Al die jarenlang krijg ik vrijwel dagelijks te horen dat ik een straf van God ben,een duivelskind. Dat ik in- en inslecht ben, niets kan, nergens voor deug, dik en dom ben. Mijn vader heft zijn armen naar de hemel en roept uit: “God waar heb ik dit kind aan verdient?”. Bedeesd sta ik erbij en vraag me af waarom God mijn ouders zo straft met mij.

Het is allemaal voorbij, mijn beide ouders leven niet meer. Na een jarenlang enorm zwaar gevecht weet ik nu dat ik veel kan, veel meer dan ik ooit bedacht heb. Dat ik een goed stel hersens heb. Dat is eigenlijk wel een leuk mens ben met inmiddels sociale ontwikkeling. Dat ik er mag zijn, gewoon mag zijn wie ik ben. Dat ik me kan hechten aan mensen (23 jaar gelukkig getrouwd) dat ik vrienden heb, al jarenlang. Dat het leven ook zo mooi kan zijn weet ik nu. Dat stemmetje in mijn hoofd piept er nog wel eens uit: “Je mag er niet zijn, jij bent niets waard”. Het is er te lang geweest maar heeft niet meer die invloed op me die het had. Ik leef nu mijn leven en doe iets met mijn ervaringen, zet ze nu positief om, probeer het verschil te maken. En als er dan een iemand is bij wie dat lukt dan kan ik zo intens gelukkig zijn. Ja ik mag er zijn en zeker ook van mezelf!

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: