hulphond,  kindermishandeling,  PTSS,  seksueel misbruik

Ik word gezien!

Tot een jaar of zes geleden dacht ik altijd dat ik er niet toe deed. Als mijn man de hond uitliet dan had hij allerlei mensen begroet en gesproken. Mij gebeurde dat nooit. En dat betrok ik op mezelf in de zin van dat ik niet de moeite waard ben. Dat mensen mij liever niet spreken of groeten. Ik had niet in de gaten dat ik altijd met hangende schouders liep, rug wat krom en gezicht naar beneden gericht. In zekere zin klopte het wel dat het aan mij lag, maar niet zoals ik dacht. Mijn houding was gesloten en totaal niet uitnodigend. Aan de ene kant wilde ik zo graag begroet worden, een praatje maken. Aan de andere kant was ik er bang voor en dat straalde ik ook uit. Alleen realiseerde ik me dat niet.

Tot ik mede door Dirk en de juiste mensen om me heen steeds meer vertrouwen kreeg in mezelf en andere mensen. Na 20 jaar nooit alleen de deur uit voor het eerst alleen boodschappen doen was een sensatie om mee te maken. Nu ben ik afhankelijk van een scootmobiel maar ik zit nu zo anders. Rug recht, hoofd omhoog én ik kijk de mensen aan. En nu begroet bijna iedereen me, of ik ze nu ken of niet. Er zijn praatjes hier en daar en ik ken ook daadwerkelijk steeds meer mensen. Elke dag maak ik een ronde met Dirk, mijn hulphond en ik kom altijd wel iemand tegen. Het intens eenzame gevoel dat me dagelijks overviel is verdwenen.

We weten het vaak niet van onszelf dat we gesloten zijn, niet open staan. Zeker als je van baby af aan hoort dat je niets waard bent, dan geloof je dat zelf ook. De eenzaamheid is moordend en toch blijf je in die cirkel hangen. Toen het besef kwam er is niets mis met mij maar wel met mijn eigenwaarde, mijn houding ging er een nieuwe wereld voor me open. Mijn hele kleine wereldje werd groter en groter. Nu ga ik overal op af. De lezingen geven maken me sterker en sterker. Dit had ik 6 jaar geleden niet gekund. Nu kijk ik mijn publiek aan, maak contact, heb interactie. En o wat geniet ik daar volop van.

Wat ik als kind het meest gemist heb is gezien worden. Niemand zag me of wilde me zien. Geen enkele volwassenen die me liet merken me te zien. Misschien is dat daarom nu zo belangrijk voor me. En ik word gezien, door mijn houding, door mijn (vrijwilligers)werk, door de mensen om me heen. Wat ik als kind zo miste krijg ik nu dubbel en dwars terug!

Foto Marjolijn Lamme

One Comment

  • Erica Schuller

    Zo herkenbaar wat je schrijft.
    Hier nog geen hulphond helaas.., ben nog bezig voor de juiste diagnose.
    Ik heb nog steeds veel angst etc voor therapie.
    T overspoeld zo enorm en ik sla dicht etc.
    Ik herinner weinig maar durf ook niet echt wat te zeggen.
    En ik heb iig geen herinneringen aan fysieke/sexueel misbruik.
    Ondanks m’n behandeling in t verleden.
    waar de psycholoog ook wel ptss en dissociatie constateerde.

    Ze legde t destijds uit, wat dissociatie was. En dat het heel complex is wat je brein doet ( ik was 25 ongeveer) maar nog niet officieel gediagnosticeerd omdat zij dat niet mag.
    Maar wel t genegeerd worden, niet gezien worden gekleineerd enz.
    Door mijn moeder en vader ( mijn moeder werd zelf vroeger door haar vader door de schuur geslagen.

    Ook dat konden kinderen/vriendinnetjes wel bevestigen, alleen als hun daarmee komen dat dat zo ging vroeger bij mij thuis dan gebeurt er toch iets met mij.
    Ik bescherm mijzelf dan en m’n familie.
    Dus raak ik als t ware weer weg.
    Maar jij Angelique, je kunt het al zo goed omschrijven.
    Daar ben ik je dankbaar voor 🙏💕💕
    Lieve groetjes van Erica

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: