De andere kant

Ik zie en lees veel verhalen over de misstanden in de jeugdzorg. En dan met name over onterecht uit huis geplaatste kinderen, die daarna van hot naar her gaan in de jeugdzorg. En dat is heel goed, we moeten er over blijven vertellen en praten en vooral wat doen. Toch is er een andere kant waar je nauwelijks iets over hoort, waarbij ik, als ik dat wel probeer, al snel overstemd wordt dat het minder belangrijk, minder vervelend is.

Er zijn ook kinderen, zoals ik zelf was, die juist onterecht niet uit huis geplaatst worden. Keer op keer werd ik door jeugdzorg terug naar huis gestuurd. Uiteindelijk ben ik tot mijn 25^ste seksueel misbruikt, mishandeld en vernederd door mijn beide ouders. Ondanks de overduidelijke signalen, zei mijn voogd telkens als ik eraan probeerde te ontsnappen terug naar huis. Geen enkel moment in mijn jeugd heb ik me veilig gevoeld, geen enkel moment heb ik me gewenst of geliefd gevoeld, het heeft me bijna mijn leven gekost.

Weg uit het pleeggezin, contact met ouders werd gestimuleerd in de tijd dat ik wel in een internaat zat, geen behandeling gekregen en ook ik stond ineens op straat met niets omdat ik geacht werd volwassen te zijn. Voor deze kinderen, zoals ik, geen commissie de Winter. Voor ons geen erkenning, geen schadevergoeding, geen excuses.

Uiteraard is het heel goed om te kijken naar de juiste hulpverlening binnen gezinnen zodat een kind in de vertrouwde omgeving kan blijven. Maar laten we daarbij alsjeblieft niet vergeten dat er kinderen zijn die echt niet veilig zijn thuis, óók niet met begeleiding. Als ouders ontkennen, beide verslaafd zijn, geen hulp aanvaarden, of de ene ouder pal achter de misbruikende of mishandelende partner blijft staan, is er soms echt geen thuis wonen mogelijk.

Blijft natuurlijk overend dat er dan wel een veilige plek moet zijn voor alle kinderen en niet een waar ze wederom met geweld te maken krijgen of van hot naar her gesleept worden. Elk kind heeft recht op een veilige plek, thuis en als dat echt niet kan elders.