• Rollercoaster

    Maar de foto die Harmen de Jong voor Mezza van Tonnie en mij maakte ontroerde me enorm. Ik werd er diep door geraakt, de zachtheid en de liefde in mijn eigen ogen. Toen ik hem voor het eerst zag moest ik huilen, dat is me bij een foto nog nooit gebeurt. En voor het eerst hangt er nu dus een foto aan de muur van mezelf. Voor mij is dit werkelijk een reuzestap. En ik kijk er nog steeds met ontroering naar, het roept gevoelens bij me op die ik niet herken, voor het eerst durf ik mezelf te zien.

  • Vergankelijk

    De puinhopen van al die jaren die je meemaakte. Een wirwar van pluizen die maar niet willen verwaaien. Die blijven plakken aan de kern van je bestaan. Dat ene pluisbolletje staat op een enorme hoge berg die bijna niet begaanbaar is. Maar toch begin je aan de klim.

  • De politie, zo vaak mijn redding

    Telkens weer zochten ze me, met of zonder burgeralert of hulp van burgers. Telkens weer met een engelengeduld spraken ze me aan, namen me aan de hand en leidde me hun auto in op weg naar huis. De schaamte en de sorry van mijn kant al ik me realiseerde dat ze weer eens thuisbrachten. De frustratie aan hun kant dat de situatie maar bleef bestaan.

  • Dissociëren de rode draad door mijn leven

    Ik vind het fijn de puzzelstukjes te krijgen maar ook verdrietig. Het geeft me het besef hoe moeilijk ook mijn jeugd was en daarna. Hoe hard ik ook dissociëren nodig heb gehad om te kunnen overleven. Hoe belangrijk voor mij deze mogelijkheid om te ontsnappen is geweest en soms nog is

  • Het proces,

    Het ging vanaf het begin al als vanzelf. De woorden spoten eruit, sneller dan ik kon typen. Alles zat in mijn geheugen ik hoefde het alleen nog maar op te schrijven. Dat klinkt makkelijker dan het is. Je verhaal opschrijven is nog geen boek. Je moet denken is het zo duidelijk?

  • In de psychiatrie

    Eens een gek altijd een gek wordt nog steeds gedacht. Je bent allesbehalve gek als je hulp vraagt, dan ben je juist heel krachtig. Iedereen, maar dan ook echt iedereen kan op een bepaald moment in het leven vastlopen en daar hulp bij nodig hebben.

  • Autonomie

    Waarom vraagt een behandelaar niet, wat denk je nodig te hebben? Wat zou jou kunnen helpen? Na je intake zeggen ze je we hebben deze behandeling voor je bepaald, wat jij daar van vindt dat doet er niet toe.

  • Corona, hoe ga ik er mee om?

    Ik denk dan terug aan de tijd dat ik gevoelsmatig echt in een isolement zat. De tijd dat ik nauwelijks naar buiten durfde en al helemaal niet alleen. De tijd dat ik elke seconde over mijn schouder keek uit pure angst. De tijd dat ik constant alert was en me helemaal niet kon ontspannen.

  • Geen kerstversieringen

    Als je mij al een hele tijd volgt weet je dat kerstmis en oud op nieuw moeilijke feesten voor me zijn met veel te veel akelige herinneringen. De nadruk dat het een familie feest is maakt het ook lastig, ik heb geen familie. Elk jaar weer deed ik ontzettend mijn best mijn woonkamer zo mooi mogelijk te versieren zodat het gezellig en warm werd. Maar ik merkte dat ik in die tijd dat het versiert was juist meer nachtmerries en herbelevingen kreeg. Ook was ik als ik na een nachtmerrie even naar beneden ging erg in de war door het “vreemde” huis. Vorig jaar heb ik mijn huis niet versiert…