De eerste 1000 dagen

De eerste 1000 dagen van een kindje zijn het meest bepalend voor de rest van hun (emotionele) leven. Dat begint al voor de geboorte, de schade die je oploopt kan zo ver gaan dat er zelfs DNA verandering optreedt.

Dat verklaart veel voor mij, mijn start was ronduit slecht en liefdeloos. Ik werd geboren in Sittard, we woonde in Helmond maar daar was een gespecialiseerde arts. Ik ben geboren met de keizersnede, mijn moeder verloor bijna haar leven en is zich de eerste dagen niet bewust geweest van mijn bestaan. Uiteindelijk moest zij 3 maanden in het ziekenhuis blijven, terwijl ik naar huis mocht. Een auto hadden mijn ouders niet in die tijd. Ik zag mijn moeder dus sporadisch. Van mensen rondom mijn ouders heb ik vernomen hoe boos mijn vader op mij was. “Hij was al agressief tegen jou toen je nog maar een baby was” vertelde iemand me. Geen affectie, behalve af en toe van mijn oma, niet van mijn ouders. En dat is nooit meer goed gekomen, wie me hier volgt of mijn boeken gelezen heeft weet dat de volgende 25 jaar van mijn leven zich kenmerkt door seksueel misbruik, psychische en lichamelijke mishandeling en verwaarlozing.

Net als veel van mijn lotgenoten heb ik nogal wat lichamelijke klachten en chronische ziektes. Met een waslijst aan soms onverklaarbare klachten zoals plots maanden niet meer kunnen slikken, twee jaar lang frozen sholders aan beide kanten tegelijk, een jaar lang ernstige diarree en laatst 9 dagen lang bloed bij de urine. En nog wat kleinere en soms grotere dingetjes. Niet dat ik mijn opgroeien, mijn jeugd van alles de schuld wil geven, maar ik ben ervan overtuigt dat dit zeker een grote invloed heeft. Vele jaren aan extreme stress blootgesteld worden doet iets met je lijf. Geen enkele liefde ervaren doet iets met je lijf, mishandeld en misbruikt worden doet iets met je lijf. Terwijl ik me geestelijk nog jong voel en mijn jeugd een beetje aan het inhalen ben, zegt en doet mijn lichaam heel andere dingen en past het verval daarvan totaal niet bij wie ik nu ben. Ik leef met “het is wat het is” en denk in mogelijkheden niet in onmogelijkheden. Ik maak gebruik van hulpmiddelen zoals een scootmobiel en de regio taxi en Valys om zo zelfstandig mogelijk te bewegen en te doen wat ik wil doen.

Maar soms is mijn lijf zo moe dat zelfs opstaan een opgave is. Vooral het accepteren dat veel te herleiden is naar mijn achtergrond vind ik ingewikkeld en soms zo oneerlijk. Een valse start, een half leven zonder veiligheid, affectie en liefde, de gevolgen zijn zo veel groter dan “alleen” psychisch. Je hele zijn draagt de gevolgen levenslang…