seksueel misbruik

Al mijn blogs die betrekking hebben op mijn seksueel misbruik verleden

  • De week tegen kindermishandeling is dit nodig?

    Deze week is het weer de week tegen kindermishandeling. Is dat nu echt nodig. Daarop kan ik volmondig JA antwoorden. Kindermishandeling in welke vorm ook bestaat al zolang als er kinderen zijn en zal bestaan zolang er kinderen zijn. Het uitroeien is een utopie. Naar schatting zijn er elk jaar 120.000 kinderen slachtoffer van een vorm van kindermishandeling. Soms is het zichtbaar maar nog vaker is het niet zichtbaar. Op erover praten hangt nog steeds een taboesfeer. We kunnen of willen het vaak niet horen. Voor veel mensen is het te confronterend te begrijpen dat echt IEDER kind slachtoffer kan worden. Gewoon thuis, op de sportclub, bij de buurman echt…

  • De meerwaarde van een ervaringsdeskundige

    Er zijn talloze boeken en theorieën hoe je met diverse stoornissen, gebeurtenissen, trauma’s, angsten moet omgaan. Hoe je jezelf als hulpverlener kunt inzetten. Je kan een MBO-HBO-universitaire opleiding volgen en je gedurende je carrière laten bijscholen, waardoor je steeds meer kennis vergaard. En uiteraard leer je veel uit de praktijk. Als het goed is kijk je ok kritisch naar jezelf. Wat is mijn rol, hoe kan ik de ander bijstaan, wat kan ik betekenen. Waarom dan nog een ervaringsdeskundige nodig? Voor dat wat je niet leert. Want hoe is dat nu onder jeugdzorg vallen, wat doet dat met je. Wat betekent het om als kind mishandeld, misbruikt te worden en…

  • Mag ik even je aandacht?

    Mag ik even je aandacht? Ja van jou, ik wil je iets vragen. Heb je wel eens een kind in je buurt gekend of ken je een kind waarvan je denkt dat hij of zij het niet zo fijn heeft thuis? En als je zo’n kind kent wat heb je dan gedaan? Er leven zo’n 119.000 kinderen die regelmatig te maken hebben met een vorm of meerdere vormen van kindermishandeling. Dat kan mishandeling zijn of seksueel misbruik of verwaarlozing of psychische mishandeling. Het is zeker niet altijd zichtbaar. Stel je moet met -5 graden in een zomerjas naar school fietsen, stel je hebt de vorige dag geen eten gehad, stel…

  • Oorlog/trauma

    We weten allemaal wat een verschrikkingen er hebben plaatsgevonden in de tweede wereldoorlog. Nog maar enkele kunnen de verhalen, nu 74 jaar later nog vertellen. Deze mensen vertellen hun verhaal alsof het gisteren was, nog steeds geraakt door alles wat ze moesten meemaken. Mij raken deze verhalen, net als velen van ons ook. Niemand die zegt het is nu al zolang geleden hou erover op, vergeet het. Nee sterker nog we vinden dat de verhalen verteld moeten worden, dat we nooit mogen vergeten wat er is gebeurd. En terecht! Het gekke is dat als je zelf met ernstige trauma’s te maken hebt gehad, zoals in mijn geval 25 jaar lang…

  • Mijn misbruikte lichaam

    25 jaar lang is mijn lichaam gebruikt, misbruikt, mishandeld en verwaarloost. Het heeft onregelmatig eten gekregen, vele keren werd dit als straf overgeslagen. Snoep en koek kreeg het wel. Het werd geslagen en geschopt. Ik heb als kind in houdingen moeten liggen die een kind anatomisch gezien nog helemaal niet kan. Een groot, zwaar lijf op zich waarbij de adem je benomen werd. Het is onder water geduwd en gehouden. Het is opgesloten in een kast en soms zelfs in een diepvrieskist. Het heeft in 49 jaar nauwelijks een nacht fatsoenlijke slaap gekend. Het is jarenlang elke seconde vol spanning, stress en verhoogde alertheid geweest. Het hart heeft ontelbare keren…

  • Herinneringen

    Al jarenlang is Juli een hele moeilijke maand voor mij. Mijn vader-dader en moeder-dader waren dan jarig op 27 en 31 juli. Dagen met hele akelige herinneringen die op die dagen telkens weer terugkwamen. En dat in een periode die voor mij altijd heel eenzaam was. Een lege agenda, dagen dat de muren op me af kwamen. Dat leidde steevast naar meer dissociëren, meer nachtmerries, me heel erg rot voelen. Maar zoals je ziet schrijf ik in de verleden tijd. Mijn ouder-daders zijn dood, ze zijn niet meer jarig. En ze zullen ook nooit meer deel uitmaken van al mijn nieuwe herinneringen. Natuurlijk is het niet zo dat ik alles…

  • Angst

    Ik zucht en leg het nieuwe boek van Astrid Holleeder neer. Ik heb al haar boeken gelezen en diep respect voor haar en de mensen om haar heen gekregen. Alhoewel onze situatie heel anders is weet ik heel goed hoe het is om jarenlang in angst te leven. Er wordt ook niet voor niets gezegd, “angst is een slechte raadgever”. Angst is verlammend en belemmerd je in je nadenken en in je doen en laten. Mijn vader was een tiran, ik leefde op angst. Wanneer slaat hij me, sluit hij me op, verkracht hij me weer? De angst was erger dan de daden die hij deed. Het 24 uur per…

  • De waarde van NEE

    Knuffelen de meeste kinderen leren dit al als baby dan word je al te pas en te onpas door iedereen geknuffeld. Knuffelen kan heerlijk zijn, het geeft troost, geeft je een gevoel van geborgenheid en veiligheid, een warm gevoel van liefde, genegenheid. Kleine kinderen knuffelen zelfs elkaar om te zeggen ik vind jouw lief. Toch is knuffelen niet altijd fijn. Weet je nog als kind dat je ouders zeiden vooruit geef oma, opa, tante, vrienden eens een knuffel en dat je dat niet wilde. Maar je ouders zeiden vooruit doe niet zo flauw. Dan deed je het toch maar. Weet je nog dat je het vreselijk vond een vieze plakzoen…

  • Eindelijk Vaderdag gevierd

    In 1995 lukte het me eindelijk onder het juk van mijn ouder-daders uit te komen. Dat was meteen het laatste jaar dat ik Vaderdag vierde, gelukkig. Ik heb al vaker beschreven hoe akelig Vaderdag voor mij was daar ga ik nu niet meer op in. Mijn man zijn vader was al overleden toen ik hem leerde kennen ook daar geen Vaderdag, voor mij enkel een dag met nare herinneringen en dus een pijnlijke dag. Dit jaar vierde ik voor het eerst weer Vaderdag, want hij is er niet meer. Ik denk aan iedereen die hun liefdevolle vader moeten missen en dolgraag nog een Vaderdag samen zouden willen zijn. Voor mij…

  • Heb ik mijn boek zelf geschreven?

    Ik krijg nogal eens de vraag of ik mijn boek zelf heb geschreven. Laat daar geen misverstand over verstaan, ja ik heb het zelf geschreven op het voor en nawoord van Maria na. Wel is het zo dat mijn verhaal opschrijven nog geen boek is, verre van zelfs. En in dat proces ben ik van begin tot eind door Maria intensief begeleid. Welk stuk moet korter, welk stuk moet uitgebreider. Hoe vertel je beeldend, hoe neem je de lezer mee in je verhaal. Eindeloos heb ik herschreven totdat het een echt boek was. Zonder het dag en nacht meewerken van Maria was het nooit dit boek geworden, maar elke letter…