• Mijn missie

    Dat is nu na twee boeken mijn missie. Het uit de taboe sfeer halen. Het bespreekbaar te maken. Ieder naar zijn eigen rol laten kijken. Handvaten uitreiken. Inspireren en hoop geven. Of ik nu voor een groep van 80 professionals sta, voor studenten die hulpverlener gaan worden, voor een kleine groep mensen in een wijkhuis. Het maakt niet uit, telkens weer voel ik me bevlogen, voel ik de passie. Voel ik mijn missie weer een stapje dichterbij komen. Voel ik dat ook ik het verschil kan maken!

  • Het proces,

    Het ging vanaf het begin al als vanzelf. De woorden spoten eruit, sneller dan ik kon typen. Alles zat in mijn geheugen ik hoefde het alleen nog maar op te schrijven. Dat klinkt makkelijker dan het is. Je verhaal opschrijven is nog geen boek. Je moet denken is het zo duidelijk?

  • Wat heb ik gemist als kind?

    Nooit eens een aai over mijn bol en ‘dat heb je goed gedaan’. Het gevoel er niet toe te doen, het gevoel geen bestaansrecht te hebben, het gevoel dat ik niets maar dan ook niets waard was. De leegte die het veroorzaakte in mijn hart was zo groot. Alsof ik hol van binnen was en zo koud, er was geen warmte om het te vullen.