kindermishandeling,  PTSS,  seksueel misbruik

Mijn missie

Het is alweer wat jaren geleden toen ik social media ontdekten en heel langzaam woorden ging geven aan wat ik meegemaakt had. Incest, kindermishandeling. Woorden die nog heel voorzichtig waren, angstig waren, woorden die ik nog niet had. Ik ontdekte lotgenoten maar ook ontdekte ik hoe groot het taboe eigenlijk nog was. Mensen die het niet wilde horen, niet wilde weten dat het bestaat. Dat er mensen zijn, zelfs eigen vaders en moeders die hun kinderen pijn doen, misbruiken en mishandelen. Om mijn eigen verhaal te plaatsen ging ik schrijven. Mijn manier om de dingen op een rijtje te krijgen. Later werd dit mijn eerste boek: Het duivelskind. Ontelbare reacties de een nog ontroerender dan de ander.

Maar ook in de loop der jaren, ben je daar nu nog mee bezig? Schop onder je kont, ga verder met je leven en laat het achter je. Tot ja maar je kan als je ouder wordt toch gewoon nee zeggen. Hoe groot de gevolgen zijn in je dagelijkse leven wordt maar weinig beseft. Wat het met je doet als volwassenen, in je relatie, in je contacten, in je eigen hoofd en lijf. En dus begon ik opnieuw aan een boek en schreef wat het met me deed, hoe het is om ermee te leven. Van jezelf douchen tot een jurk aantrekken. Mijn tweede boek werd gelanceerd: Ik was het duivelskind. Weer zoveel reactie die ontroeren, van her en erkenning het geeft me zoveel energie.

Energie om te leren de woorden van het papier te halen en door mijn stem te laten vertellen. Ik leerde mijn ervaringen in gesproken woorden te vertalen. Vertelde wat ik gemist heb als kind, wat ik als kind, jongere uitstraalde. Wat voor mij niet werkte maar ook wat voor mij het verschil maakte. Over hoop, over van overleven naar leven. Als ik voor een groep sta en begin voel ik een berg positieve energie door me heen stromen. Ik word verwarmd door de hoop. De hoop dat misschien 1 toehoorder erkenning vindt, dat misschien een toehoorder het verschil zal gaan maken voor een ander. Ik hoop te inspireren, dat andere ook energie krijgen om aan de slag te gaan, te voelen wat zij kunnen gaan betekenen.

Dat is nu na twee boeken mijn missie. Het uit de taboe sfeer halen. Het bespreekbaar te maken. Ieder naar zijn eigen rol laten kijken. Handvaten uitreiken. Inspireren en hoop geven. Of ik nu voor een groep van 80 professionals sta, voor studenten die hulpverlener gaan worden, voor een kleine groep mensen in een wijkhuis. Het maakt niet uit, telkens weer voel ik me bevlogen, voel ik de passie. Voel ik mijn missie weer een stapje dichterbij komen. Voel ik dat ook ik het verschil kan maken!

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: