Mijn stem
Het is nu inmiddels 26 jaar geleden dat ik voor het eerst hulp zocht. Woorden lagen op mijn tong, ze wilde eruit. Zo graag wilde ik vertellen wat er 25 jaar lang met me gebeurd was. Hoe bang ik was geweest, hoe eenzaam, hoe schuldig en verdrietig. Maar het mocht niet, ik moest dat stil houden. Het was bijna onmogelijk voor me maar ik kon niet anders. Praten over het hier en nu, hoe ik me voel, wat ik elke dag doe, hoe ik dissociëren voorkom. Het deed me weinig en praten over het hier en nu wat voor mij op dat moment ook even niet belangrijk was, kon niet zonder praten over het nog hele jonge verleden. Nachtmerries en herbelevingen die ik in mijn eentje probeerde te verwerken. Mijn stem die al jaren er niet toe deed, leerde er nog minder toe te doen.
Van alles heb ik geprobeerd wat het GGZ voorstelde, groepstherapie met een groep mannen, geen succes uiteraard. Maar altijd weer niet praten. Ik smeekte voor een goede psychotherapeute die met mij samen de reis door mijn verleden zou willen maken. De therapeute kwam er na jaren, maar de reis wilde ze niet met me maken. Ik praatte wel ondertussen, heel veel met mijn kanjerman die geduldig naar al mijn woorden luisterde, die me de tijd en ruimte gaf en het gevoel dat mijn stem er toe deed.
Ik schreef en ik schreef en koos er tenslotte voor dat te delen in de vorm van boeken: Het duivelskind en Ik was het duivelskind. Daarmee gooide ik mijn stem op papier de wijde wereld in. Ondanks mijn zoeken is het me nooit gelukt een professional te vinden die het aandurfde met mij de tocht door mijn verleden te maken. Ik ben ontroerd en een tikje jaloers als ik lotgenoten hoor die dit wel vonden.
Op een gegeven moment door allerlei maatregelen, waaronder PTSS hulphond Dirk, mijn man, nu lieve en goede mensen om me heen voelde ik me steeds beter. Ik haal nu mijn kracht uit het vertellen van mijn ervaringsverhaal, lezingen te geven. Ik ben niet meer op zoek naar iemand die de reis met me aan wil gaan, ik ben hem zelf aangegaan. Ik ben nu op het punt dat het al jaren zo goed mogelijk gaat. Het punt dat mijn leven zin heeft, en ik zin in het leven. Het is goed zo, mijn stem die nooit mocht klinken, heeft zijn weg gevonden en klinkt nu volop!
One Comment
Patricia
Wat fijn om te lezen, Angelique, dat je uiteindelijk een weg hebt gevonden om je verhaal te vertellen zoals je graag wilde! Ik herken wat je schrijft en vraag me af of het iets van die tijd was. Ik ben namelijk ook 25 jaar geleden bij de GGZ terecht gekomen, kreeg de diagnoses PTSS, dissociatieve stoornis en depressieve stoornis maar de bedoeling was nadrukkelijk om niet te praten over wat er precies allemaal was gebeurd. Nu kan ik me vanuit de therapeuten goed voorstellen dat het voor hen niet te doen zou zijn om alle gedetailleerde verhalen van hun cliënten te beluisteren. En dit zeker niet als ze zo ingrijpend zijn als dat van jou, maar laten we hopen dat er inmiddels andere keuzes worden gemaakt, want praten ( of schrijven of andere vormen van het delen) is niet alleen belangrijk voor de persoon zelf , maar ook enorm helpend voor lotgenoten.