-
Te complex
Houd moed, blijf vechten, je bent dat dubbel en dwars waard. Ik ben nog steeds heerlijk complex, met alles erop en eraan. Dat is prima ik kan er mee omgaan, ken mezelf inmiddels en vooral, ik geloof in mezelf, de toekomst? Ik kan dat!
-
Lief zijn voor jezelf
Ik ben geen gebruiksvoorwerp meer. Voor mijn vader was ik alles van zijn vrouw, tot seksslaaf, tot vuilnisbak, tot boksbal. Nu ben ik van mezelf en ben ik vrouw met alles erop en eraan en dat voelt heerlijk!
-
Pijnlijke kou
Het overvalt me, pakt me beet en smijt me even een paar stappen terug. Dat is wat een traumatische jeugd met je doet. Je op onverwachte momenten terugwerpen in het verleden. De pijn raakt je weer even als een dolk recht in je hart.
-
Zijn dromen bedrog?
Ik voel me nu rijk, dat ik, ook al ben ik een laatbloeier eindelijk niet meer droom, maar deze echt is. Dank aan iedereen die het mede mogelijk maakt, mijn droom te leven!
-
De dagelijkse dingen
Vraag ik als ik honger heb: “mag ik een boterham pakken?”. En al zegt mijn geliefde man honderd keer, “dat hoef je toch niet te vragen” ontglipt het me telkens weer.
-
Perfect kind
Een enorm schuldgevoel, elke dag weer, waarom lukte het me maar niet een lief kind te zijn? Wat was er toch mis met mij? Waarom was ik geen perfect kind?
-
Geloof
De duivel helpt God om slechte meisjes te straffen. Ze komen sowieso in de hel en dat doet veel pijn. Denk erom, Angel, jij bent nog steeds geen lief meisje.”
-
Logeren bij opa en oma
Een simpel zacht gekookt eitje die mijn leven, even een beetje dragelijker maakte!. Ik zeg het al zo vaak, wij kunnen allemaal die momentjes zijn in het leven van een kind dat onveilig opgroeit!
-
De diepvrieskist
Nee pappa, alsjeblieft smeek ik hem, maar het haalt niets uit. Daar staat hij, in de schuur, de diepvrieskist. Hij pakt me op en duwt me erin, dwingt me te gaan liggen. De kou slaat meteen op mij lijf, net als de angst.
-
Ik besta niet
Als ik wakker word sta ik op en loop naar beneden. Ik kom de keuken in en zeg goedemorgen tegen mijn ouders. Er wordt helemaal niets terug gezegd. Ze hebben beide een kop koffie en een sigaret en kletsen tegen elkaar terwijl ze me compleet negeren. Zo gaat het al een paar dagen. De tafel wordt gedekt voor 2 personen, er wordt gepraat, gelachen, gegeten. Maar ik? Ik besta niet, moet zelf zien hoe ik aan eten kom, zelf zien hoe ik me aankleed en op school kom. Mijn vader knipt met zijn vingers en ik weet het, ik moet een fles bier voor hem uit de koelkast halen. Dolblij…
