De zon als wapen

“We zijn wel vaker op het strand en dan moet ik van mama altijd een T-shirt aan. Maar deze keer niet, “ga maar lekker spelen,” zegt mama. Dus ga ik aan de gang met mijn emmertje en schepje om zandkastelen te bouwen. Ik zit in de volle zon en het wordt wel een beetje warm, maar ach. Zelden mag ik zo vrij spelen en zelden gebeurt er zo weinig, het strand is die dag een beetje het paradijs voor me. Als het tijd wordt om naar huis te gaan, roepen papa en mama me dat ik moet komen. Blij huppel ik naar ze toe. Mama wil me aankleden en raakt me aan om een shirtje aan te trekken. En al weet ik dat het niet mag, ik roep hard: “Au, het doet zeer!” Verbaasd kijk ik naar mijn schouder, die vuurrood is. Papa kijkt me met een grijns aan. “Dat zal je leren blij te zijn,” zegt hij tegen me. De tranen branden in mijn ogen, en ik slik en slik, wetende dat ik, als ze de eerste traan zien, de eerste klap tegen mijn achterhoofd al te pakken zal hebben”.

Dit stukje komt uit mijn boek “onbegrepen”. Het hoofdstuk de zon als wapen. Dat is precies wat er gebeurde, de oorzaak en het gevolg was me doelbewust aangedaan. Wat was ik blij dat ik vrij mocht spelen, ik voelde me een moment zo gelukkig. Maar geluk was niet voor mij bedoeld, mijn ouders hadden andere plannen met me dan mijn geluk. Nu is het weer zo heet en even speelt de herinnering door mijn hoofd. Het was ook zo stiekem het T-shirt dat ik normaal aankreeg voelde ook altijd zo warm met de zon erop. Ik moest er zelfs mee het water in. De dag dat ik het niet aan kreeg voelde juist als vrijheid, wist ik veel.

Doordat ik niet kan zweten heb ik veel last van dit warme weer. Maar nu is het anders, ik bescherm mezelf, zorg dat ik niet verbrand. Wat verbranden geeft een trigger. Niet meer zo heftig als het deed, maar toch. Gek hoe zelfs de zon een trigger kan zijn. Dat is het ingewikkelde met seksueel misbruik, met kindermishandeling. Dingen die zo gewoon zijn, dingen waar je geen invloed op hebt kunnen voor jou zo maar je trauma brein activeren.