Morbide Obesitas

Ik afgelopen zomer in het badje in mijn roze badpak met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht.

Gister keek ik 5 uur live waar Angela Groothuizen zat om te praten over het programma Obese wat zij presenteert. Meermalen hoorde ik haar zeggen: “Deze mensen schreeuwen de hele tijd van de honger”. Daar gaan we weer, Obesitas doe je zelf, het wordt veroorzaakt door veel te veel te eten. En ja dat is een van de oorzaken, maar niet iedereen met Obesitas heeft eetbuien of eet veel te veel. Het doet me pijn want dat maakt dat ik weer veroordeeld word. Als ik op een feestje een gebakje pak zie je mensen denken, eigen schuld dikke bult. Ja ik heb morbide obesitas hoe dat is ontstaan ga ik je vertellen.

Toen ik mijn man leerde kennen was mijn BMI-index 28 dat is licht overgewicht maar zeker niet zorgwekkend. Ik lijk op mijn opa, klein en gedrongen. Was altijd al stevig maar niet schrikbarend. Ik ben altijd een goede eter geweest, daarmee bedoel ik dat ik veel lust, ook vis, groente en noem maar op. Een grote eter ben ik nooit geweest, integendeel zelfs. Dan komt de periode dat is psychisch zwaar in de knel kom te zitten en medicijnen krijg. Van de medicijnen voor je psyché is bekend dat het vaak gewichtstoename veroorzaakt, wat ik toen overigens niet wist. En sluipend werd ik steeds dikker. Tot ik uiteindelijk 86 kilo woog (ik ben 1.52) nu had ik echt overgewicht. Ik voelde me doodongelukkig met dat zware lijf, nu was ik geworden wat mijn vader-dader altijd al tegen me zei een dik mormel.

Ik kon een tijd stoppen met de medicatie maar afvallen lukte niet echt, wat ik ook probeerde. Maar ik kwam weer psychisch in de knel en ja dus weer medicijnen, meer en meer. Bewegen deed ik wel, door mijn dissociatieve stoornis liep ik urenlang over de straat. Dan komen ze er bij toeval achter dat ik een erfelijk belast cholesterol heb. Moeilijk onder controle te krijgen, en ja weer medicijnen en ook deze hadden als bijwerking gewichtstoename. En daar gingen we weer ik werd weer zwaarder.

Ik heb veel gedaan, heb meer dan een jaar streng gelijnd, bijna alle koolhydraten de deur uit, gezond eten (wat ik al deed trouwens). Calorieën bijhouden, ik zat op de 1100 tot 1200 per dag, niet omdat ik streng lijnde, ik kon gewoon niet meer op. In plaats van lichter werd ik mondjesmaat zwaarder. Eten werd een obsessie, ik was er op het laatst de hele dag in mijn hoofd mee bezig. Bestudeerde alle etiketten, dacht na bij elk hapje wat ik in mijn mond stopte. Ik werd er helemaal gek van.

Aan de andere kant kreeg ik pijn in mijn rug, eerst een beetje en dat werd steeds heftiger. Na een lange weg en na een paar jaar pijn bleek dat ik een hernia en een lumbale stenose had. Bij zitten heb ik geen pijn maar bij lopen en stilstaan wordt de pijn heel heftig. Zo heftig dat ik een scootmobiel nodig had. Een verademing om weer mobiel te zijn maar bewegen wordt daardoor wel een probleem.  Ook heb ik Hydradenitis suppurativa een ernstige huidziekte die zeer pijnlijke ontstekingen veroorzaakt (heb ik al sinds mijn 9de). Ook dat maakt vaak dat bewegen te pijnlijk is.

Inmiddels heb ik ook diabetes, niet alleen door het overgewicht, het is ook een bijwerking van een van mijn medicijnen. Een aanvaardbaar risico noemde de internist het. Sinds een paar jaar is het psychisch een stuk stabieler. Alleen het eten was een obsessie nu. Op het advies van de huisarts en diëtiste heb ik het strenge diëten losgelaten. Ik let nu goed op maar geniet wel weer. Op het moment dat ik dat besloot heb ik een BMI-index van 41 en heb ik kledingmaat 52 en ja dat is morbide obesitas. Overigens ben ik wonder boven wonder na deze beslissing niet meer aangekomen.

Ik probeer nu mijn lijf te accepteren, ik heb er fysiek geen last van in de zin dat ik geen veters meer kan strikken, dat is nog steeds geen enkel probleem. Ook mijn favoriete zit, de kleermakers zit is nog steeds fijn en geen enkel punt. Een maagverkleining is op dit moment geen optie voor mij. Ik koop leuke, kleurrijke kleren en verzorg me goed. Ik vind het nog steeds erg moeilijk om in de spiegel te kijken en dank dan ben ik dit echt? Door me te veroordelen, door te oordelen of door alle goedbedoelde maar pijnlijke adviezen maak je het me niet makkelijker. Daardoor wordt het schuldgevoel niet minder maar juist erger. Jezelf accepteren is niet makkelijk als de maatschappij je uitkotst. Kijk niet naar mijn lijf, veroordeel mijn lijf niet maar kijk naar mij, naar Angélique, naar wie ik ben, naar wie ik voor je kan zijn.!

(On)voorwaardelijke moederliefde,

Je hoort het zo vaak zeggen moederliefde is onvoorwaardelijk. We gaan er klakkeloos vanuit dat moeders lief en zorgzaam zijn en vechten als een leeuw voor hun kinderen. Maar is dat wel zo? Nee zeker niet er zijn moeders die hun kinderen mishandelen, verwaarlozen en ja ook misbruiken. Kijk maar naar het recent geplaatste verhaal van een agent in de Zaanstreek die twee zwaar verwaarloosde kinderen aantrof. Ze spraken zelfs een eigen taal. Ze zaten in een snikhete woning, alleen opgesloten door hun moeder. (https://www.ad.nl/binnenland/agent-beschrijft-vondst-zwaar-verwaarloosde-jochies-in-flat-ze-vertoonden-dierlijk-gedrag~a22e3023/)

Dan zijn er nog de moeders die je verre van beschermen. Die toekijken als hun kind mishandeld of misbruikt worden en helemaal niets doen. Die als je eindelijk durft te vertellen over het misbruik, je niet geloven of jouw zelfs de schuld geven. Een enorm eenzaam gevoel voor een kind of jongere. Als je eigen moeder niets doet of het zelfs niet geloofd waar moet je dan naartoe? In mijn ogen ook een ernstige vorm van mishandeling.

Mijn eigen moeder was zo, ze deed helemaal niets en keek letterlijk toe. Nog nooit heeft ze me beschermd. Ze heeft me zelfs mee misbruikt. Alsof je hele wereld instort. Een gesprek met mijn moeder over de mishandelingen en misbruik is altijd onmogelijk gebleven. Tot aan haar dood stond ze vierkant achter hem, mijn vader-dader. Dat heeft zo ongelofelijk veel pijn gedaan. Ze liet me direct als een baksteen vallen toen ik op mijn 25ste aangifte deed en tot haar dood heb ik haar ook nooit meer gesproken, ik bestond simpelweg niet meer.

Vandaag is het moederdag, ik heb hier al heel lang niks meer mee. Ik had al lang voor ze stierf geen moeder meer. En zelf moeder worden is me nooit gegeven. Toch is die pijn niet meer zo rauw, het heeft een zachter randje gekregen door alle mooie dingen die ik nu in mijn leven heb. Ik laat het verdriet even toe en geniet dan weer, ook van deze toch wel beladen dag.

Voor iedereen die wel een liefdevolle moeder heeft of is heb een mooie moederdag. Voor al degene die hun moeder nu extra missen om welke reden dan ook, sterkte.

Jarig zijn leuk of toch niet

Over een week is het weer zover, ik ben jarig. Op 9 mei word ik alweer 49 jaar. Vroeger klonk dat vreselijk oud en nu voel ik me helemaal niet oud. Sterker nog mijn brein bruist als nooit tevoren. Jarig zijn is altijd een beetje beladen voor me. Door de nare herinneringen die ik aan mijn verjaardagen vroeger heb. Wat materieel betreft werd ik altijd “verwent”. De mooiste spullen kreeg ik en er was bewondering van familie en wat een bofkont ik wel niet was. Maar het echte cadeau moest nog komen. Misbruikt worden om mijn verjaardag te vieren, vreselijk vond ik het elk jaar weer. Wat had ik dat mooie materieel cadeau graag ingeleverd voor gewoon liefde, daar snakte ik naar, niet het nieuwste speelgoed.

Maar ook nadat het misbruik stopte bleef jarig zijn moeilijk. Omdat ik verder geen familie had bleef het een wat eenzame dag. Natuurlijk had ik al snel Tonnie en dat maakte dat ik me al meer jarig voelde. En tot nu toe doen we altijd iets leuks op mijn verjaardag. Nieuwe leuke herinneringen maken. Toch voelt het ook heden ten dage nog een beetje eenzaam als de brievenbus kleppert op mijn verjaardag en er nooit meer dan een, hooguit twee kaartjes zijn. Heerlijk post krijgen alleen wie moet mij in godsnaam post sturen op mijn verjaardag? Een lieve vriendin slaat me nooit over en daar geniet ik ook volop van.

Het is ook niet zo dat ik mijn verjaardag niet vier. Tonnie en ik doen dat op een dag tegelijk omdat we vlak bij elkaar jarig zijn. Een klein feestje zo groot is ons kringetje niet. Maar we vieren het en daar geniet ik nu wel volop van. Er is geen verborgen cadeau meer, niets wat ik niet wil en de regie ligt nu bij mij. Jarig zijn in vrijheid.

Ook dit jaar gaan Tonnie en ik het samen vieren, we gaan uit eten (lang leve social deal) en dan voel ik me feestelijk zo met hem samen uit zijn. Elk jaar gaat het wel even door mijn hoofd hoe mijn verjaardagen waren. Maar daar blijft het ook bij. Ik ben vooral dankbaar voor wat ik nu heb en geniet daar dan ook dubbel van, wetende hoe het ook kan zijn.

Geweldig mooi weer, of toch niet?

Het is pas sinds een paar jaar dat ik ook een beetje kan genieten van mooi weer, vooral in het voor en najaar als het nog niet te heet is. Ik kan gewoon heel slecht tegen hitte, voel me dan vaak niet lekker. En ik krijg uitslag van de zon dus op het heetst van de dag blijf ik binnen of onder mijn veranda. Mijn herinneringen aan mooi weer zijn ook niet al te best.

Wij hadden toen ik een tiener was een stacaravan in Bergharen. Vaak gingen we daar de weekenden van april tot oktober en de vakanties naar toe. We hadden de “grote” stacaravan en de kleine waarin mijn ouders en ik sliepen. Om die kleine, tegen die grote zat een hok waar de wc en douche inzaten. Met mooi weer waren we dus daar. Er was ook een tuintje bij waar je beschut kon zitten. En daar zaten mijn ouders dan ook veel. Waar ik dan zat? Veelal in het kleine caravannetje. Omdat ik weer eens, god weet waarvoor, straf had. Ik herinner me de zinderende hitte nog zo goed. Daar zat ik dan, het zo warm hebben, dorst hebben, je misselijk voelen en geen kant op kunnen.

Soms mocht ik in de grote caravan, dat was wat minder maar ook nog behoorlijk warm. Er zat veel jeugd op de camping, tieners net als ik. Die kwamen wel eens vragen of ik ook zin had om te komen. Maar verder dan mijn vader-dader die zei dat ik niet wilde, kwamen ze niet. Ze zullen me wel als heel saai hebben gezien, maar oh wat verlangde ik ernaar met hun mee te mogen, gewoon tienerdingen te mogen doen. En als was dat wat rondhangen en wat kletsen, alles beter dan opgesloten in een bloedhete caravan. Had ik thuis in ieder geval nog een eigen kamer, hier was ik nergens alleen. Ik sliep in dezelfde kleine caravan als mijn ouders. Zij links, ik rechts. Uit en aankleden waar zij bij waren en zeker de manier waarop ik bekeken werd maakte dat niet erg prettig. Het misbruik was zo ook erg makkelijk, niemand hoefde zelfs maar de kamer uit.

Gelukkig mocht ik wel zomerkleren aan. Alleen als de blauwe plekken verborgen moesten worden dan moest ik een trui aan. Vreselijk dat jeukte en brandde in de warmte. Dat viel wel op uiteraard, ik zei dan dat ik grieperig was en het kou had. Ik rilde inderdaad vaker maar dat was omdat ik misselijk van de warmte was, niet van de griep.

Nog steeds heb ik met hele warme dagen heel veel moeite het hoofd koel te houden, letterlijk en figuurlijk. Gelukkig kan ik ook genieten nu van mooi weer en met de scootmobiel er op uit. Ik ga dan in de ochtend als het nog niet zo warm is.

Kinderen baas van eigen lijf,

Het is een moeilijk onderwerp, kinderen en seksualiteit. Kinderen en zich bewust zijn van hun lijf. Toch is dit heel erg belangrijk en ja ook al op jonge leeftijd. Het is belangrijk dat we jonge kinderen al leren dat ze baas zijn over hun eigen lijf. Dat moet je natuurlijk spelenderwijs brengen en zeker niet met angst. Leer ze dat ze nee mogen zeggen en leer ze dat als iemand ze toch aanraakt als ze dat willen dat ze dat altijd tegen mamma en/of pappa kunnen zeggen. Maak ze vertrouwt met hun eigen lijf. Wil je daar meer over weten kijk dan eens op https://linktr.ee/naomi.dessaur of https://www.facebook.com/DessaurTrainingen/ of https://www.instagram.com/naomi.dessaur/ van Naomi Dessaur. Zij is een groot voorstander en geeft ook goede tips en video’s over hoe hierover te praten met je kinderen.

Maar we moeten ook onszelf bewust zijn hoe we hier mee omgaan. Ik ken het nog van vroeger en het is nog steeds zo. Zeggen we niet allemaal tegen onze kinderen, vooruit geef opa/oma/tante/oom eens een knuffel en een kus. En als je kind duidelijk niet wil zeg je kom op niet zo flauw doen. Als een kind mij niet wil knuffelen laat ik dat zo zeg dan ook tegen diens ouders het is prima zo het hoeft niet. En dat meen ik waarom zou een kind altijd willen knuffelen en kussen? Ik denk dan stel ik kom een kamer binnen en ik moet iedereen knuffelen en kussen, ik zou de kriebels krijgen.

Dat is al waar je een kind leert grenzen aan te geven. Als je kind niet wil laat het kind in zijn of haar waarde. Ik snap dat opa en oma teleurgesteld zijn als ze geen knuffel en kus krijgen. Toch is het van belang dat je het accepteert als je kind nu niet wil.

De meeste daders zijn bekenden, dat is allang bekend. Als je je kind duidelijk maakt dat die knuffels en kussen erbij horen is het erg moeilijk voor dat kind waar de grens nu ligt. Als iemand verder gaat dan de knuffel en kus is het voor een kind niet duidelijk dat dit foute boel is en het er niet bij hoort. Maar leren we onze kinderen dat ze ook nee mogen zeggen ook tegen bekenden dan is de kans veel groter dat je kind je het verteld als er grenzen overschreden worden.

Het ontdekken van je lijf, verschillen tussen jongetjes en meisjes, seksualiteit we zouden er heel natuurlijk over moeten doen zodat onze kinderen leren wat de grenzen zijn en dat ze eigen baas zijn. Natuurlijk voorkom je hiermee misbruik niet helemaal maar je maakt je kinderen wel weerbaar en je hebt een grotere kans dat je kind bij je komt als iemand hem of haar pijn doet.

Dromen komen uit

Een tijdje geleden vroeg ik jullie om hulp omdat ik geen andere uitweg meer zag. Mijn man heeft door zwaar werk een versleten rug en ik heb een hernia en een lumbale stenose. We slapen op harde 20 jaar oude boxsprings en worden met rugpijn wakker. Dat is niet de bedoeling maar we kunnen ook niets om er iets aan te doen. Zoals zoveel mensen in Nederland komen we net rond. Extra’s zit er niet in, maar dit gaat wel om onze gezondheid. Dus vroeg ik ten einde raad om hulp.

En het is gelukt dankzij hele lieve mensen die doneerde, of het bericht verspreidde zullen we vanaf dinsdag weer als roosjes slapen. De bedden, de ombouw dus hebben we bij een kringloopwinkel gekocht. Die waren ook nog eens voor de halve prijs dat kostte echt een prikkie. Maar belangrijker de matrassen en bedbodems hoe komen we daaraan want daar gaat het eigenlijk om. Dankzij hele lieve hulp uit onverwachte hoek komt ook dit goed. Er komen 2 super matrassen en 2 bedbodems elektrisch nog wel. Allemaal dankzij hele lieve mensen, ben zo dankbaar. Deze droom is werkelijkheid geworden.

Nu nog verder voor de auto, we hebben nu ongeveer 1/3 voor elkaar. Vooral de airco is duur en als het om onszelf gingen deden we wel aan RO (raam open). Maar het gaat om Hulphond Dirk die mag in de zomer niet vervoerd worden zonder airco en iedereen die me een beetje volgt weet dat ik niet zonder Dirk op pad ga en kan. Een nieuwe auto, tweedehands dan zit er niet in. Onze wagen wordt in April 15 jaar oud maar is gelukkig nog erg goed en kan nog wel een tijdje mee. Dus deze opknappen is genoeg. Ik droom niet van een glimmende nieuwe auto maar kunnen blijven rijden met ons vertrouwde karretje.

Natuurlijk is een auto luxe en zijn er genoeg die zonder moeten doen. Ik ben al niet zo mobiel en de auto is een stukje vrijheid die we eigenlijk niet willen missen voor ons zou dat heel verdrietig zijn.

Ik ben zo dankbaar voor alle liefde die ik hierin mag ontvangen. Dat zit niet alleen in mensen die doneren. Ook de mensen die niet kunnen doneren (en dat begrijp ik als geen ander) maar dit ons wel gunnen en hun liefde sturen of het bericht delen ben ik heel blij mee. Internet en social media kan een genadeloos medium zijn. Maar evenzo kan er zoveel warmte en liefde vanuit komen dat ik er letterlijk stil van word.

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Getagd met , , , , ,

Schadefonds geweldsmisdrijven wat is erkenning?

Ik heb in het verleden een beroep gedaan op het Schadefonds geweldsmisdrijven. Ik heb daarvoor 5000 gulden immateriële schadevergoeding gehad dat is 2269 euro. Belangrijker voor mij was de erkenning. Nu denk ik daar wat anders over. Ik hoor lotgenoten die vele malen meer hebben gehad. De slachtoffers van de katholieke kerk hebben gemiddeld 32.000 euro gehad met 65 uitschieters naar 100.000. Nu is het maximale van het fonds op 35.000 euro.

Ik heb dus een aanvraag gedaan voor een aanvullende uitkering omdat ik vind dat de schade die ik van 25 jaar misbruikt worden, mishandeld worden en vernederd worden hoger is dan toen voorzien is.

Wie mijn boek kent en regelmatig mijn blogs leest weet wel wat ik bedoel. Ik heb nu anno 2019 nog steeds CPTSS, dissociatieve fugue stoornis een hulphond om me buiten te kunnen voortbewegen. Ik ben nu 48 jaar heb de eerste 25 jaar geleefd in een enorme hel en de 23 erna ook door alle gevolgen. Dan is in mijn ogen 2269 euro niet echt erkenning krijgen voor het leed tijdens het misbruik en erna. Toch is mijn aanvraag afgewezen. De grond is dat de 2269 was voor de geleden schade en schade in de toekomst. Het gaat nogmaals niet om het geld maar om de miskenning ik voel me miskend in wat ik meegemaakt heb de afgelopen 48 jaar. Is dat dom? Misschien wel maar ik kan mijn gevoel niet ontkennen.

Ik had er ergens ook hoop op al was het maar een paar duizend mijn dromen waren niet groot ons oude autootje opknappen en eindelijk een bed en matras waar ik fatsoenlijk op kan slapen. De bedden tweedehands was al prima geweest. En een airco voor de auto zodat Dirk ook in de zomerdag meekan. Nee ik droom niet van splinternieuwe auto’s gewoon ons bijna 15 jaar oude autootje weer opknappen ben ik al heel blij mee. Maar het kan niet allebei mijn dromen niet. Ik heb het simpelweg niet. Dat maakt me wanhopig wat als ons autootje niet de keuring doorkomt? Er moeten daarvoor wat onderdelen vervangen worden, wat dan?

Dus de brutale schoenen aangetrokken en een crowdfundactie begonnen, met het schaamrood op mijn gezicht. Hulp vragen voor iemand die altijd alles zelf wil doen. Die liever anderen helpt dan zelf geholpen te worden. Toch doe ik het nu uit wanhoop. Ik ben blij met elke euro kleine beetjes maken ook een hoop. En dat veel mensen zelf al blij zijn als ze kunnen eten en drinken ben ik me meer dan wie dan ook bewust van. Dan kun je me heel erg helpen door mijn actie op facebook, twitter en linked te delen, dat kan met de deelknoppen onder de actie heel makkelijk. Dank je wel als je me hiermee helpt op welke manier dan ook

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Getagd met , , , ,

Incest, laten we het benoemen,

Incest is een woord dat nog nauwelijks gebruikt wordt. In de krant staat nu seksueel misbruikt of misbruikt. Dat is natuurlijk ook zo maar seksueel misbruikt kan heel veel kanten op van een hand die graait in je kruis door een vreemde tot aangerand door de tennisleraar tot verkracht worden en zo heel veel meer. Incest is een heel ander woord met een heel andere lading.

Bij incest word je seksueel misbruikt door diegene die je zou moeten vertrouwen, die jou zouden moeten beschermen, je familie. Overal worden we erop attent gemaakt hoe belangrijk je familie is. Reclames van reizen tot reclames van Unox overal gezinnen die gezellig samen zijn. Social media staat er vol van plaatjes met vader en/of moeders met een gelukkig glimlach en een blij kind. Kortom het ideaalbeeld van onze samenleving samen met je familie. Maar wat als je geen blij kind bent? Wat als je heel verdrietig bent omdat diezelfde familie je misbruikt? Je vader, je moeder, je opa, je oom en ga zo maar door.

Incest grijpt daarom heel diep in, in je zijn, in wie je bent en wordt. Omdat je geen veilige basis hebt waar je even kan rusten. Het gevaar is er 24 uur per dag. Je kan niet ontsnappen aan je familie als kind. Je krijgt een heel ander beeld van wat liefde is van wat seks is van wat familie is. Voor jou is familie angst, vernedering, pijn. Je leert niet wat het is om onvoorwaardelijk van gehouden te worden. Je leert niet met emoties om te gaan, zelfs blij zijn word je niet geleerd. Je kent het woord veilig zijn niet omdat je het nooit hebt meegemaakt. Diegene die je moeten beschermen, je moeten leren wat vertrouwen is in anderen maar ook in jezelf, die je moeten stimuleren om te ontdekken om te leren en ontplooien. Diegene leren je vooral wat angst is, leren je dat je niet goed genoeg bent, dat jouw lichaam niks voorstelt, dat je geen eigen wil hebt. Diegene zorgen ervoor dat je ontwikkeling verstoort raakt en vaak zelfs stagneert.

Incest is ook zo moeilijk omdat je relatie met de dader vaak heel dubbel is, van haat en houden van. Het is toch je vader en of moeder. Toch degene die je kleed, te eten geeft. Soms is de scheidingslijn tussen dader en vader (moeder) heel dun. Zoals bij mij de eerste jaren waarin mijn vader-dader me poppedijntje noemde. Ik haatte wat hij deed maar hield ook van hem. Dat maakt je heel erg in de war, afstand nemen is zoveel moeilijker.

Incest een woord dat we nauwelijks meer gebruiken. Incestpleger hoor je nog nauwelijks. Ze komen ook zelden in het nieuws. Ze worden maar een enkele keer veroordeelt door een rechter. Deels omdat velen geen aangifte doen en deels omdat er moeilijk bewijs te krijgen is. Het gebeurt altijd achter de voordeur in dat gezin dat vaak de mond houdt ook als het uitkomt. Veel incestplegers kunnen gewoon door met hun leven. Partners blijven vaak bij ze, ze gaan naar hun werk, winkelen ga zo maar door. We zijn geschokt als een sportcoach jarenlang kinderen misbruikte en nagelen hem direct aan het kruis (terecht daar niet van). Als de buurman zijn kind jarenlang misbruikte zeggen we de volgende dag gewoon goedemorgen en doen verder niks. Geen NOS, RTL die aan de deur staat. Geen Jinek, Pauw, RTL late night die het slachtoffer in de uitzending wil. Geen spandoeken van buurtgenoten. Als kind sta je eenzaam in je strijd omdat iedereen om je heen je vaak laat vallen.

Het woord incest omhelst dus zo veel meer dan seksueel misbruik. Laten we het gewoon weer bij de naam noemen. Ik hoor het zelfs wel eens voorbij komen als humor. Incest is bepaald geen humor. Ik heb daarom ook op mijn visitekaartje ervaringsdeskundige incest/kindermishandeling staan. Dat is duidelijk en dat was het ook incest met mijn vader, moeder én opa.

Getagd met ,

De gouden hangers

Heel veel jaren geleden hebben mijn opa en oma van moeders kant dingen van emotionele waarde onder hun kinderen verdeeld. Mijn moeder kreeg een prachtig bewerkte gouden hanger met twee bijpassende oorbellen. Oma had ze van haar moeder enz enz. Een prachtig erfstuk dus. Omdat mijn moeder geen oorbellen draagt heeft ze van de oorbellen twee kleinere hangers laten maken. Met regelmaat mocht ik een van deze kleinere gouden hangers dragen ze waren werkelijk prachtig maar veel belangrijker voor mij was de emotionele waarde erachter. Ze kwamen van mijn lieve oma.

Ik verbrak 23 jaar geleden het contact met mijn ouders-daders. Waarom hoef ik niemand meer te gaan uitleggen. In 2013 stierf mijn moeder en ik vroeg me af wat er met deze prachtig erfstukken zou gaan gebeuren. Zou het ooit nog in mijn handen of in de handen van mijn moeders familie komen waar het thuishoort?

Zoals jullie weten is mijn vader-dader 10 december overleden. De hele erfenis kan me geen barst schelen maar die hangers wel. Ik dus nagaan hoe het allemaal zit. Vandaag hoorde ik dat mijn vader een wilsbeschikking had. Hij wilde in stilte gecremeerd worden. Hij heeft zijn spullen aan het leger des heils gedoneerd. Zijn geld is gebruikt voor de crematie en voor een reparatie, Alleen zijn halfzus mocht op de hoogte worden gebracht van zijn overlijden. Mooi dat ik toch naar hem ben gaan kijken en op mijn manier dit kon afsluiten. Maar nog geen antwoord op waar zijn de sierraden toch niet bij het leger des heils?

Ik heb de zus van mijn moeder gebeld, mijn tante. Helaas zij vertelde me dat een zakje met “prullaria” naar de zus van mijn vader is gegaan. De zus aan wie hij altijd zo’n hekel had en met de grond gelijkmaakte. En dat doet me veel verdriet. Als de zus van mijn moeder deze hangers had gehad, dan had ik daar ook vrede mee gehad. Dan waren ze in mijn oma’s familie. Het doet me heel veel verdriet dat emotioneel mooie sierraden die van mijn oma waren en daarvoor weer van mijn overgrootmoeder naar de familie van mijn vader is nu. Daar hoort het niet dat had nooit mogen gebeuren. Dat vind ik zo onfair van mijn vader-dader maar ja wanneer is hij ooit fair geweest?

Terugblik op 2018

Morgen is het dan echt de laatste dag van het jaar en dus terug en vooruitkijken. Het jaar 2018 was een bijzonder jaar voor mij met mooie ontwikkelingen. Het is het tweede jaar met Dirk samen. Onze band is inmiddels heel erg hecht en we zijn feilloos op elkaar ingespeeld. Het is voor beide heel gewoon dat hij overal mee naar toe gaat. Mijn omgeving is ook inmiddels helemaal gewend aan hem en gaan er inmiddels vanuit komt Angélique dan komt Dirk ook en dat is nergens een probleem ook niet als mensen zelf huisdieren hebben. Dirk is helemaal mijn maatje door dik en dun geworden. We knuffelen wat af samen soms moet ik zelfs zeggen nee anders wil hij 24 uur wel geknuffeld worden en dat is ook voor mij wel wat veel. Hij betekent mijn herwonnen vrijheid voor me. Mijn veiligheidskader waar we ook heen gaan.

In februari kreeg ik mijn scootmobiel. Ik moest echt over een drempel dan was het zo zichtbaar. Maar wat ben ik er nu blij mee. Vooral dat ik zelf Dirk weer kan uitlaten die rent als een parmantig paard mee langs de scoot. Hij vindt het heerlijk en staat al klaar zodra ik de deur naar de gang open doe. En de zelfstandigheid die ik weer heb. Ik kan nu zelf een boodschapje doen en hoef dat niet meer aan Tonnie te vragen. Elke dag trekken Dirk en ik er op uit samen. Ik ben nog nooit zoveel buiten geweest als afgelopen jaar, heerlijk.

In april start ik met de cursus werken met eigen ervaring. Een cursus waar je flink bij in de spiegel kijkt. Ik heb er veel geleerd over hoe mijn ervaringen goed te gebruiken maar zeker ook over mezelf. Waar mijn kracht ligt en wat ik echt kan betekenen. Het is sinds mijn boek uitkwam een droom, ervaringsdeskundige worden. Nu is het tijd om daaraan te gaan werken en dit is een goede eerste start.

En dan komt mijn eerste lezing totaal onverwacht er is iemand uitgevallen en hals over kop trek ik naar Waalre en heb nog twee minuten als ik binnenkom. Dat is de microfoon grijpen en vertellen. En dat ging bijzonder goed. Pfft echt hé ik kan dit, ben best trots op mezelf. Van “verward persoon” naar ervaringsdeskundige, wat een ontwikkeling.

De relatie met Tonnie is ook veel beter geworden, die was al erg goed maar ik was toch afhankelijk in de relatie. Het was nooit helemaal gelijkwaardig. Nu ik me door Dirk, de taxbus en de scootmobiel veel zelfstandiger kan bewegen is onze relatie gelijkwaardiger geworden. We zijn weer volledig partners van elkaar en minder hulpverlener en cliënt. Al is hij nog steeds mijn rots in de branding op tijden en dagen dat ik me even minder red. Ja die zijn er ook alleen minder en ik kan ze beter relativeren en behappen.

Een groot hoogtepunt was natuurlijk het winnen van de helen van seksueel misbruik award. Wat was ik en ben ik er trots op. Het bevestigt wat ik eigenlijk al weet, ik ben goed bezig! Het gala zelf was geweldig allemaal mooie mensen, ontroering een lach, wat heb ik ervan genoten.

Op 10 december overlijdt mijn vader-dader. Ik weet niet goed wat ik voel hoe hard ook ergens maakt het me blij. Ik wil hem nog zien om voor mezelf er zeker van te zijn dat hij echt dood is. En daar ligt hij dan zo dood als je maar zijn kan. Ik heb een brief geschreven wat ik hem nog wilde zeggen. Die heb ik aan niemand, zelfs Tonnie niet laten lezen. Dat heb ik in een gesloten enveloppe gedaan en in de kist gelegd. Ik maak ook een foto zodat ik op moeilijke momenten kan terugkijken, oh ja hij is echt dood. Voor mij is het goed zo op deze manier afsluiten.

Zo is 2018 een jaar geweest met grote stappen, ontwikkeling, verdieping, herwonnen vrijheid. Ik zie voor het eerst niet meer op tegen het volgende jaar. Denk voor het eerst niet het zal wel weer ellende worden. Ik verheug me nu op 2019 waarin ik me verder kan ontwikkelen en verdiepen en waarin vast weer mooie dingen gaan gebeuren. Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Top