Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik te horen kreeg dat mijn vader dood was. In mijn situatie een bevrijding. Eindelijk was de man die me zo enorm veel pijn gedaan heeft zowel lichamelijk als geestelijk uitgeschakeld. Het voelde als geboren worden maar nu in vrijheid. De gevangenis van vele jaren was opgeheven, verdwenen. Deze man was nu een dood en miezerig mannetje. Er was niets meer over van de sterke man die iedereen om zich heen manipuleerde.

Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat ik ben gaan kijken naar dat mannetje in de kist. Ik moest met eigen ogen zien dat hij echt dood was en dat was hij doder dan dood. De brief met daarin alles wat ik hem wilde zeggen is mee gegaan in zijn kist. Het voelde zo bevrijdend daar samen met een vriendin voor de kist te staan en onze middelvingers op te steken. De foto die ik heb gemaakt heeft me veel geholpen het afgelopen jaar. Bij een moeilijk moment, dromen of herbelevingen pakte ik er die foto bij om mezelf er weer van te overtuigen dat die sterke man echt nooit meer zou terugkomen.

December is altijd een moeilijke maand voor mij met veel te veel akelige herinneringen. Met geconfronteerd worden dat deze familiedagen voor mij betekend geen familie meer te hebben. Tenminste van mijn kant, uiteraard is zijn de broers en zussen van Tonnie ook mijn familie. En de goede vrienden die ik nu heb voelen meer als familie dan ik ooit gehad heb. Eenzaam ben ik allang niet meer. Nu is daar in december Bevrijdingsdag bij gekomen. Dat maakt het allemaal een beetje beter de december maand. Minder verdrietig dan het altijd geweest is.

Het klikt luguber de sterfdag van je vader vieren. Maar als iemand je zo lang geterroriseerd heeft is dat niet meer zo luguber. De man heeft me 25 jaar lang seksueel misbruikt, 25 jaar lang mishandeld en 25 jaar lang tot op het bot vernederd. Hij gaf om niemand, zelf mijn moeder niet. Hij miste haar niet eens vertelde hij een vriendin van mij een paar maanden voor zijn dood. Ik kan maar niet begrijpen hoe iemand zo kan zijn, zo kan worden. Ik ben dankbaar dat ik dat opzicht totaal niet op hem lijk en wel oprecht van mensen kan houden.

Vandaag is het dus een mooie dag en ik zeg proost op nog heel veel Bevrijdingsdagen!

Het is alweer de laatste maand van het jaar dus tijd voor een terugblik. Het jaar 2019 was over het algemeen een heel mooi jaar voor mij. Een droom van mij is uitgekomen, ervaringsdeskundige worden. Ik ben daar zo trots op en het blijkt maar weer als je iets echt graag wil dan kunnen dromen uitkomen! Dit jaar gaf ik verschillende lezingen aan jongeren, ouderen en alles daar tussenin. Aan professionals en niet professionals. Ik leerde weer nieuwe hele mooie mensen kennen en ontmoette weer mensen die een plaatsje in mijn hart hebben. De reacties op de lezingen waren heel mooi, ontroerend en bemoedigend. Hier ligt mijn hart en passie. Mijn leven heeft weer een mooi doel.

En overal waar ik heen ging was mijn kanjer PTSS Hulphond Dirk erbij. Hij is na 3 jaar inmiddels mijn maatje door dik en dun en we doen nu alles samen. We zijn enorm op elkaar ingespeeld. Hij is mijn rots in de branding door hem ben ik zoveel zekerder als ik nu ergens binnenstap. Onze liefde voor elkaar is groot.

Natuurlijk stond ook mijn andere rots in de branding, mijn man Tonnie, weer elke dag aan mijn zijde. Nog steeds na 23 jaar samen geniet ik van elk moment samen. Dat ik zoveel liefde mag ervaren vind ik nog steeds niet te geloven. Mijn ouders die zeiden dat nooit iemand van me zou houden hebben zo ongelijk gehad. Er zijn mensen die echt van me houden en ik van hun en dat is een enorm warm gevoel.

Lichamelijk is het niet mijn beste jaar. De diabetes is moeilijk onder controle te krijgen ondanks dat ik erg op mijn eten let was hij de laatste keer flink hoger. De medicatie is opgehoogd en nu maar hopen dat hij deze keer beter is. Mijn rug is ook niet om over naar huis te schrijven. De scootmobiel is geen luxe maar noodzaak. Wel geniet ik enorm van de vrijheid die dit me geeft. Elke dag ook met deze kou gaan Dirk en ik er op uit.

Natuurlijk had ik mijn mindere dagen, wie niet zou ik zeggen. Ik ken inmiddels mijn lichaam en geest dusdanig goed dat ik mijn grenzen ken. Nee zeggen is ook iets wat ik geleerd heb. Daardoor is mijn leven stabieler geworden. Ik kan de herinneringen nu beter aan. Een nachtmerrie is geen hele dag niet meer kunnen functioneren. Ook de voor mij nog steeds heel moeilijke december maand kan ik wat beter aan.

Ik ben blij met mijn leven zoals het nu is, liefde om me heen, dromen die uitkomen wat wil je nog meer. Rest me jullie allemaal een goed en gezond 2020 te wensen, tot volgend jaar!

Deze week is het weer de week tegen kindermishandeling. Is dat nu echt nodig. Daarop kan ik volmondig JA antwoorden. Kindermishandeling in welke vorm ook bestaat al zolang als er kinderen zijn en zal bestaan zolang er kinderen zijn. Het uitroeien is een utopie. Naar schatting zijn er elk jaar 120.000 kinderen slachtoffer van een vorm van kindermishandeling. Soms is het zichtbaar maar nog vaker is het niet zichtbaar. Op erover praten hangt nog steeds een taboesfeer. We kunnen of willen het vaak niet horen. Voor veel mensen is het te confronterend te begrijpen dat echt IEDER kind slachtoffer kan worden. Gewoon thuis, op de sportclub, bij de buurman echt overal.

Zelfs voor hulpverleners is het vaak erg moeilijk. Hoe kom je erachter wat er speelt? Ken ik en interpreteer ik de signalen wel goed? Wat kan ik met deze situatie, wat is mijn rol? Hoe ga ik met de ouders om? Moet dit kind uit huis of zijn er andere mogelijkheden? Hoe ga ik het gesprek aan met een kind? Dat is niet raar dat is menselijk.

Elke dag kunnen we van elkaar leren. De professionals van ervaringsdeskundigen, die hun vertellen hoe het voelde, wat ze gemist hebben, wat hun geholpen zou hebben. En natuurlijk kunnen de professionals ook veel van elkaar leren. Het gaat nogal eens mis in de hulpverlening en juist daarom is deze week zo belangrijk. Dat we weer stil staan bij wat dit met kinderen doet. Dat we openstaan en leren van elkaar.

Mijn hart bloedt als ik denk aan al die kinderen die nu meemaken wat ik heb meegemaakt. Ik hoop zo dat zij eerder uit die situatie komen dan ik indertijd. Dat ze sneller en adequater hulp krijgen dan ik kreeg. Dat het hun leven minder lang zal beheersen dan het bij mij deed. 25 jaar misbruik, mishandeling, en vernedering volgde door 20 jaar hulpverlening. Inmiddels heb ik gelukkig een mooi leven, en geniet ik weer. Nu vertel ik mijn verhaal in de hoop een stukje verschil te kunnen maken. In de hoop dat iemand nu dat ene kind ziet, echt ziet en luistert of er wil zijn voor dat kind. Laten we dit volgend jaar weer doen en proberen van elkaar te leren, verschil te maken. En niet alleen die ene week per jaar maar elke dag weer!

Kindermishandeling, het komt in alle lagen van de bevolking voor. Misschien denk je ik ken niemand die dat heeft meegemaakt. Waarschijnlijk vergis je je daarin. 120.000 kinderen zijn per jaar slachtoffer. In elke klas zit minimaal een kind (vaak zelfs meer) dat te maken heeft met een vorm van kindermishandeling. En jij hulpverlener, buurvrouw, tante, oma kan het verschil maken. Daarom praat ik erover omdat het nodig is toen en ook vandaag. Geef je nu op: Ervaringsdeskundigekimi@gmail.com.

Er zijn talloze boeken en theorieën hoe je met diverse stoornissen, gebeurtenissen, trauma’s, angsten moet omgaan. Hoe je jezelf als hulpverlener kunt inzetten. Je kan een MBO-HBO-universitaire opleiding volgen en je gedurende je carrière laten bijscholen, waardoor je steeds meer kennis vergaard. En uiteraard leer je veel uit de praktijk. Als het goed is kijk je ok kritisch naar jezelf. Wat is mijn rol, hoe kan ik de ander bijstaan, wat kan ik betekenen. Waarom dan nog een ervaringsdeskundige nodig?

Voor dat wat je niet leert. Want hoe is dat nu onder jeugdzorg vallen, wat doet dat met je. Wat betekent het om als kind mishandeld, misbruikt te worden en wat doet met je? Wat had je nodig gehad? Hoe is dat om zo’n psychische nood te hebben dat je hulp nodig hebt? Hoe is het om niet meer te willen leven? Hoe voelt angst, wanhoop, verdriet? Wat helpt nu echt en wat zeker niet?

Tunnelvisie het gevaar in de hulpverlening, daarom is alert blijven, bewustwording zo belangrijk. We zijn geen protocol, we zijn een mens met eigen behoeftes. Durf soms buiten de lijntjes te kleuren, het afwijkende pad te kiezen. Durf in de spiegel te kijken en te blijven kijken.

Wij zijn de stem van hen die dat (nog) niet hebben, van de kinderen én volwassenen die dit na ons meemaken. We vertellen ons verhaal niet omdat we zo nodig ons hebben en houden naar buiten willen brengen. We vertellen ons verhaal omdat het er een van velen is, onze verhalen zijn niet uniek. Ze gebeurde en gebeuren nog elke dag. Wij hopen dat je gaat nadenken, je bewust wordt van wat de volle betekenis is.

Ik weet het nog goed nog geen 4 jaar geleden werd me verteld dat mijn leven nooit beter zou worden. Dat mijn o zo moeilijke leven nooit anders zou worden. De totale wanhoop die ik toen voelde is met geen pen te beschrijven. Mijn leven was er een van kwantiteit, overleven en niet van kwaliteit en leven. Ik heb geknokt voor wat ik waard was, wilde dit dodelijke nieuws niet aannemen.

Nu een paar jaar later, leef ik en voel mijn leven als kwaliteit. Daarom vertel ik nu mijn verhaal in de hoop dat u er iets uitpikt voor al degene na mij. Dat diegene niet te horen zal krijgen er is geen hoop meer.

Mag ik even je aandacht? Ja van jou, ik wil je iets vragen. Heb je wel eens een kind in je buurt gekend of ken je een kind waarvan je denkt dat hij of zij het niet zo fijn heeft thuis? En als je zo’n kind kent wat heb je dan gedaan?

Er leven zo’n 119.000 kinderen die regelmatig te maken hebben met een vorm of meerdere vormen van kindermishandeling. Dat kan mishandeling zijn of seksueel misbruik of verwaarlozing of psychische mishandeling. Het is zeker niet altijd zichtbaar. Stel je moet met -5 graden in een zomerjas naar school fietsen, stel je hebt de vorige dag geen eten gehad, stel dat je elke dag uitgescholden wordt. Ook dit is allemaal kindermishandeling.

Ik was zo’n kind, ik werd mishandeld, uitgescholden, seksueel misbruikt. Het moeilijkste was de diepe eenzaamheid. Niemand die me hoorde, niemand die me zag. Geen enkele volwassenen in mijn jonge leven die me liet blijken ik zie jou. Zelfs niet als ik mishandeld werd met volwassenen om me heen.

Weet je wat ik daardoor dacht? Dat mijn ouders gelijk hadden. Elke dag hoorde ik weer dat ik lelijk was, dat ik dom was, dat ik slecht was. En de volwassenen in mijn leven bevestigde dat alleen maar. Als ik klappen kreeg waar de hele familie bij was, was ik niet boos omdat niemand iets deed. Nee ik schaamde me omdat ze zagen hoe slecht en lelijk en dom ik was. Dat is wat kinderen doen ze betrekken het op zichzelf en blijven de mishandelaars trouw.

Had iemand me maar eens een kop thee of chocomel gegeven, me aangekeken en gevraagd hoe gaat het me je? Ja zo simpel, het gevoel dat iemand je ziet, dat je niet niets bent zoals je zelf denkt. Een arm om me heen een aai over mijn bol, een gebaar dat er iemand van je houdt, om je geeft. Dat simpele gevoel er te toe doen heb ik niet gekend. Het heeft heel veel jaren geduurd voor ik het gevoel had er te toe doen. Die eenzaamheid, dat gevoel er niet te mogen zijn is zo ingrijpend in het leven van een jong kind, dat dit als volwassenen jarenlang de sporen ervan draagt.

Je hoeft ons niet te redden, dat kan je ook niet. Maar laten zien, voelen en horen dat je ons ziet dat kan jij wel doen. En dat lieve jij kan een enorm verschil maken in het leven van een kind. Dus wat doe jij als je denkt dat een kind het niet zo fijn heeft thuis?

Het is nu 40 jaar geleden dat ik mijn eerste ontsteking kreeg, nu ben ik 49 en dus mijn 40-jarig jubileum met Hidradenitis suppurativa, een invaliderende huidziekte. Elke dag een of meerdere ontstekingen, 7 dagen in de week, 365 dagen per jaar. Altijd wel ergens pijn, regelmatig koorts.

Ik weet het nog goed hoe dit als kind was, vreselijk. Ik schaamde me er zo voor en probeerde het verborgen te houden. Je praat niet over een ziekte met ontstekingen, bloed, pus. Het meest erge vond ik de behandeling toen. Mijn vader-dader had het ook en wist wel hoe je dit moest behandelen. Hij deed er teer zalf op en dan een gaasje. Dat was pikzwarte zalf die enorm naar teer rook. Na ruim een dag werd deze keihard en dan trok je hem hard eraf, zo hard dat je de ontsteking opentrok. Dat deed afschuwelijk veel pijn. Dat niet alleen je stonk naar de teer. Ik hoorde wel eens zeggen op school het stinkt hier en dan wist ik dat ik het was, vreselijk voor een kind.

En dan de keer dat we naar de huisarts gingen. Ik was een jaar of 12-13. Ik moest mijn onderlichaam bloot maken, hij zat in mijn lies. De HA zei tegen mijn vader-dader houd jij haar vast? En dus hield hij me bij mijn liezen, benen vast. De HA sneed de ontsteking open en peuterde met dat mes. Pijn! En dan mijn vader-dader die me zo vasthield ik had het niet meer. Het lukte niet, mijn been werd dik ingepakt en we moesten naar het ziekenhuis waar ik uiteindelijk geopereerd werd. Het was altijd mijn vader-dader die mijn wonden verzorgde en daar werd ik niet blijer van. Mij werd ook verteld dat het mijn eigen schuld was, dat dit was omdat ik zo’n slecht kind was en ik geloofde daar heilig in. Pas als ik volwassen ben kom ik erachter dat ik gewoon een ziekte heb en dat dit een naam heeft.

Ik kreeg als volwassene gelukkig een hele goede dermatoloog die me alles over mijn ziekte vertelde en ook hoe ik het moest verzorgen. Een nieuwe wereld ging voor me open ik had gewoon domme pech, niks slechts aan mij.

Sinds ik diabetes heb is het erger geworden. Zo’n 6 ontstekingen hebben is nu bijna normaal. Heb je wel eens een keelontsteking gehad of een oorontsteking? En voelde je jezelf beroerd? Dat geld ook voor mij je lichaam doet er alles aan om dit kwijt te raken. Ik blijf er echter zelden voor thuis. Dan zou ik meestal thuis zitten en daar pas ik voor. Je leert er mee omgaan al vloek ik thuis echt wel eens hoor. Het is niet te genezen en ze zeggen dat het bij de menopauze minder kan worden, nou bij mij niet dus. En dus “vier” ik mijn jubileum en ga maar door zoals ik het altijd gedaan heb. Het is er nu eenmaal en er is helaas geen pilletje voor!

Gisteren aten Tonnie en ik bij een goede vriendin. Het eten was heerlijk. Na het eten kwamen we op vroeger hoe onze ouders kookte. Mijn vriendin zei ik heb nooit honger gekend. Tja daar moest ik op antwoorden ik wel. Ze kent mijn verhaal hoor dus geen verbaasde reactie. Ontbijt kreeg ik nooit als kind en een van de favoriete straffen was geen eten krijgen.

Dan zat je op school met een knorrende maag, vaak hoofdpijn en/of buikpijn omdat honger letterlijk pijn doet. Een dag geen eten vond ik niet eens meer zo heel erg, ik raakte eraan gewend. Maar een paar dagen geen eten en soms daarbij ook nog opgesloten zitten was wel andere koek. Nu kunnen wij als mens best een paar dagen zonder eten, daarvan raak je niet ondervoed. Dat weet je niet als kind. Ik zat dan in een donkere kast, te wachten tot ik eruit mocht. De honger maakte het allemaal erger en angstiger. Soms dacht ik ze laten me hier doodgaan. Een paar dagen was altijd in de vakanties en weekenden. Ze waren wel zo slim me naar school boterhammen mee te geven, het mocht immers niet zichtbaar zijn.

Dat maakt dat ik nu zo kan genieten van eten. Elk hapje proef ik, smaken zijn voor mij intens. Ik ben geen grote eter wel een goede eter, ik lust bijna alles. Toen ik net op mezelf woonde kon ik elke dag zelf voor eten zorgen, geen honger meer. Ik kookte ook elke dag ook voor mij alleen. En eten verspillen deed en doe ik zelden. Een sensatie was dat voor mij, elke dag eten, nooit meer honger.

Sinds ik getrouwd ben is het eetmoment voor mij belangrijk. We zitten altijd aan de eettafel, zelden een bord op schoot. Zo geniet ik meer van het eten. Een dieet is daardoor ook moeilijk voor mij, beperkingen met eten geeft flashbacks. Mezelf beperkingen opleggen is o zo moeilijk. Eten wat een obsessie werd ik ging er bijna aan onderdoor.

Mijn overgewicht is overigens niet gekomen door eten. Ik at en eet bewust, en zeker niet te veel, dat heb ik nooit gedaan. We zeggen allemaal wel eens oh ik heb honger en dan pakken we eten. Dat is voor de meeste van ons vanzelfsprekend. Dat was het voor mij als kind zeker niet. Zo niet vanzelfsprekend dat ik als ik nu buiten de eetmomenten honger heb, ik aan Tonnie vraag: “mag ik alsjeblieft een boterham”. En ook al zegt hij elke keer dit is jouw huis, je mag pakken wat je wil, vraag ik het de keer erop toch weer.

Natuurlijk is mijn verhaal niet te vergelijken bij mensen die in landen wonen waar nauwelijks eten is. Of mensen die door oorlogen niets te eten hebben. Zij lijden echte honger maar voor mij als kind was het zeker indrukwekkend en ziekmakend.

We weten allemaal wat een verschrikkingen er hebben plaatsgevonden in de tweede wereldoorlog. Nog maar enkele kunnen de verhalen, nu 74 jaar later nog vertellen. Deze mensen vertellen hun verhaal alsof het gisteren was, nog steeds geraakt door alles wat ze moesten meemaken. Mij raken deze verhalen, net als velen van ons ook. Niemand die zegt het is nu al zolang geleden hou erover op, vergeet het. Nee sterker nog we vinden dat de verhalen verteld moeten worden, dat we nooit mogen vergeten wat er is gebeurd. En terecht!

Het gekke is dat als je zelf met ernstige trauma’s te maken hebt gehad, zoals in mijn geval 25 jaar lang seksueel misbruik, mishandeling, vernedering, maar dat kan van alles zijn. Dan zegt iedereen al vrij snel. Je moet er eens over op houden. Vergeet het nu maar. Onze verhalen van verschrikking mogen niet verteld worden. Seksueel misbruik, mishandeling is niet iets van deze tijd, zolang er mensen zijn bestaat dit al. En zolang als er mensen zijn zal dit blijven bestaan, daarover maak ik me geen illusies. Honderden jaren van ernstig leed en we zwijgen. Juist door te vertellen wordt er steeds meer duidelijk, preventie, voorlichting het is zo belangrijk maar dat kan niet wanneer we onze mond moeten houden.

Begrijp me niet verkeerd ik wil geen enkel leed met elkaar vergelijken. Dat kan en mag ook niet, leed is persoonlijk en echt voor iedereen die geleden heeft onder wat dan ook!!

Er zijn talloze boeken van oorlogsleed te lezen, met verhalen die enger zijn dan de ergste horrorboeken. Onvoorstelbaar echt, en niemand die dit in twijfel trekt en dat is eveneens zo terecht!

Maar dan schrijft een incest/seksueel misbruik slachtoffer een boek, een artikel. Dan word je in twijfel getrokken helaas soms zelfs openbaar in bekende praatprogramma’s, in kranten en tegenwoordig op het internet. We vinden het onvoorstelbaar dat mensen dit doen, dat kan toch niet zeggen we dan. Als we een ding uit oorlogen kunnen leren is dat mensen tot onvoorstelbare dingen in staat zijn, dat mensen ander onvoorstelbaar leed kunnen aandoen en ja ook kinderen. Maar deze mensen die dat kunnen leven ook onder ons, misschien wel achter de voordeur bij je buren. Kinderen ook vandaag maken afschuwelijke dingen mee en ook dat mogen we nooit vergeten!!!

Welke trauma’s mensen ook aangedaan worden, het mag verteld worden, we mogen ervan leren. Zodat de toekomst mooier en veiliger zal zijn.

25 jaar lang is mijn lichaam gebruikt, misbruikt, mishandeld en verwaarloost. Het heeft onregelmatig eten gekregen, vele keren werd dit als straf overgeslagen. Snoep en koek kreeg het wel. Het werd geslagen en geschopt. Ik heb als kind in houdingen moeten liggen die een kind anatomisch gezien nog helemaal niet kan. Een groot, zwaar lijf op zich waarbij de adem je benomen werd. Het is onder water geduwd en gehouden. Het is opgesloten in een kast en soms zelfs in een diepvrieskist. Het heeft in 49 jaar nauwelijks een nacht fatsoenlijke slaap gekend. Het is jarenlang elke seconde vol spanning, stress en verhoogde alertheid geweest. Het hart heeft ontelbare keren als een gek tekeer gegaan. Het heeft heel veel pijn gekend.

Sinds een aantal jaren is die spanning, alertheid er nog wel maar veel minder. En sinds mijn lichaam meer ontspande kwamen de problemen. Maag/darm klachten, frozen shoulders, nierstenen, ernstige rugklachten, familiair te hoog cholesterol, morbide obesitas, diabetes, migraine, meer last dan ooit van de Hidradenitis suppurativa. Ik ben er van overtuigd dat nu er wat rust komt mijn lichaam de schade van al die jaren waarin het zo hard moest werken nu laat zien.

Ook de PTSS, de dissociatieve stoornis hebben gevolgen. Lichaam en geest werken samen ook dat geloof ik. En ik ben lang niet de enige, ik zie op facebook veel lotgenoten die kampen met (ernstige) lichamelijke problemen tot aan vechten tegen de dood aan toe. Het maakt me zo verdrietig dat na jarenlang vechten het vechten opnieuw begint. Wel valt me op dat velen en dat geld ook voor mij veel beter met de lichamelijke ziektes kunnen omgaan, een soort berusting van de situatie, en een vechtlust waar je alleen maar diep respect voor kan hebben.

Mijn lichaam heeft me ook lang niks kunnen schelen. Het was een vies, niet bij mij horend omhulsel. Er goed voor zorgen was een hele moeilijke opgave. Want waar je niet van houd kun je ook niet liefdevol verzorgen. Dat is wel anders geworden. Ik let nu op wat ik erin stop. Ik ga naar de schoonheidsspecialiste, ga op tijd naar de huisarts, huisartsenpost. Het is nog lang niet optimaal en dat is ook moeilijk nu het me zo vaak in de steek laat, pijn bezorgd. Maar ik laat de kop niet hangen. Integendeel ik steek mijn neus in de lucht en kom waar ik komen wil met scootmobiel, taxi hoe dan ook. En ik geniet, ik vergeet zeker niet te genieten. Zo kriebelt mijn man regelmatig liefdevol over mijn rug. Dan kan ik echt ontspannen én ik kan het voelen zo fijn. Zo heb ik manieren gevonden om mijn gehavende lijf liefde te geven. En daarin leer ik weer elke dag!

Getagd met , ,