Mijn vrijheid ik vraag om uw hulp

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Wij kunnen door omstandigheden waar ik nu niet verder op in ga maar net rondkomen. We kunnen heel veel niet. Daar klaag ik niet over ik kijk naar wat wel kan. We wonen leuk, hebben eten en drinken en vooral elkaar en dat is met geen geld ter wereld te koop. Toch weet ik nu even niet wat te doen.

Ons nu 14 jaar oud autootje is heel belangrijk voor ons. Het is onze weg bij een stukje vrijheid. Openbaar vervoer gaat niet voor mij door mijn (C) PTSS, ik raak in paniek in het openbaar vervoer. In mijn eigen wijkje kan ik prima vooruit met mijn scootmobiel. Maar je wil ook wel eens bij familie en vrienden op bezoek, naar ziekenhuis, therapie, en zo veel meer. Ook Dirk mijn hulphond gaat altijd mee in ons autootje. Dat autootje heeft nu een opknapbeurt met wat onderdelen nodig. Geld voor een nieuwe is er al helemaal niet maar ook niet om hem op te knappen. Dan kan hij volgens de monteur nog vele jaren mee. Daarnaast is er ook een nieuwe airco nodig. Ik mag de hulphond niet in de zomer vervoeren in een auto zonder airco en zonder Dirk ga ik de deur niet uit dus zit ik nu noodgedwongen veel thuis in de zomer. Lieve mensen ik weet dat een auto “luxe” is voor ons echter niet voor ons is het noodzaak.

Daarnaast is ons bed nu bijna 20 jaar oud. Ik heb een lumbale stenose en een hernia in mijn rug. De boxspring is helemaal afgeleefd. Om weer goed te mogen slapen is er een goed senioren bed en een goed matras nodig ook dat is voor ons nu onmogelijk. Fijn advies van de arts maar ik heb het niet.

25 jaar lang heb ik overleefd, ben ik misbruikt, mishandeld en vernederd door mijn beide ouders en mijn opa. Daarna heb ik jarenlang heel hard gevochten om ook maar een enigszins gewoon leven te krijgen. Dat is gelukt, ik gaf niet op en vocht voor wat ik waard was. Ik voel weer geluk en liefde daar is geen cent voor nodig dat zit in je eigen hart. Ik schaam mu nu heel erg om dit te doen en om hulp te vragen omdat ik vind dat ik alles zelf moet oplossen toch vraag ik jullie nu om hulp om dat stukje vrijheid wat ik verworven heb te behouden en weer pijnvrij te mogen slapen, sorry.

Schadefonds geweldsmisdrijven wat is erkenning?

Ik heb in het verleden een beroep gedaan op het Schadefonds geweldsmisdrijven. Ik heb daarvoor 5000 gulden immateriële schadevergoeding gehad dat is 2269 euro. Belangrijker voor mij was de erkenning. Nu denk ik daar wat anders over. Ik hoor lotgenoten die vele malen meer hebben gehad. De slachtoffers van de katholieke kerk hebben gemiddeld 32.000 euro gehad met 65 uitschieters naar 100.000. Nu is het maximale van het fonds op 35.000 euro.

Ik heb dus een aanvraag gedaan voor een aanvullende uitkering omdat ik vind dat de schade die ik van 25 jaar misbruikt worden, mishandeld worden en vernederd worden hoger is dan toen voorzien is.

Wie mijn boek kent en regelmatig mijn blogs leest weet wel wat ik bedoel. Ik heb nu anno 2019 nog steeds CPTSS, dissociatieve fugue stoornis een hulphond om me buiten te kunnen voortbewegen. Ik ben nu 48 jaar heb de eerste 25 jaar geleefd in een enorme hel en de 23 erna ook door alle gevolgen. Dan is in mijn ogen 2269 euro niet echt erkenning krijgen voor het leed tijdens het misbruik en erna. Toch is mijn aanvraag afgewezen. De grond is dat de 2269 was voor de geleden schade en schade in de toekomst. Het gaat nogmaals niet om het geld maar om de miskenning ik voel me miskend in wat ik meegemaakt heb de afgelopen 48 jaar. Is dat dom? Misschien wel maar ik kan mijn gevoel niet ontkennen.

Ik had er ergens ook hoop op al was het maar een paar duizend mijn dromen waren niet groot ons oude autootje opknappen en eindelijk een bed en matras waar ik fatsoenlijk op kan slapen. De bedden tweedehands was al prima geweest. En een airco voor de auto zodat Dirk ook in de zomerdag meekan. Nee ik droom niet van splinternieuwe auto’s gewoon ons bijna 15 jaar oude autootje weer opknappen ben ik al heel blij mee. Maar het kan niet allebei mijn dromen niet. Ik heb het simpelweg niet. Dat maakt me wanhopig wat als ons autootje niet de keuring doorkomt? Er moeten daarvoor wat onderdelen vervangen worden, wat dan?

Dus de brutale schoenen aangetrokken en een crowdfundactie begonnen, met het schaamrood op mijn gezicht. Hulp vragen voor iemand die altijd alles zelf wil doen. Die liever anderen helpt dan zelf geholpen te worden. Toch doe ik het nu uit wanhoop. Ik ben blij met elke euro kleine beetjes maken ook een hoop. En dat veel mensen zelf al blij zijn als ze kunnen eten en drinken ben ik me meer dan wie dan ook bewust van. Dan kun je me heel erg helpen door mijn actie op facebook, twitter en linked te delen, dat kan met de deelknoppen onder de actie heel makkelijk. Dank je wel als je me hiermee helpt op welke manier dan ook

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Incest, laten we het benoemen,

Incest is een woord dat nog nauwelijks gebruikt wordt. In de krant staat nu seksueel misbruikt of misbruikt. Dat is natuurlijk ook zo maar seksueel misbruikt kan heel veel kanten op van een hand die graait in je kruis door een vreemde tot aangerand door de tennisleraar tot verkracht worden en zo heel veel meer. Incest is een heel ander woord met een heel andere lading.

Bij incest word je seksueel misbruikt door diegene die je zou moeten vertrouwen, die jou zouden moeten beschermen, je familie. Overal worden we erop attent gemaakt hoe belangrijk je familie is. Reclames van reizen tot reclames van Unox overal gezinnen die gezellig samen zijn. Social media staat er vol van plaatjes met vader en/of moeders met een gelukkig glimlach en een blij kind. Kortom het ideaalbeeld van onze samenleving samen met je familie. Maar wat als je geen blij kind bent? Wat als je heel verdrietig bent omdat diezelfde familie je misbruikt? Je vader, je moeder, je opa, je oom en ga zo maar door.

Incest grijpt daarom heel diep in, in je zijn, in wie je bent en wordt. Omdat je geen veilige basis hebt waar je even kan rusten. Het gevaar is er 24 uur per dag. Je kan niet ontsnappen aan je familie als kind. Je krijgt een heel ander beeld van wat liefde is van wat seks is van wat familie is. Voor jou is familie angst, vernedering, pijn. Je leert niet wat het is om onvoorwaardelijk van gehouden te worden. Je leert niet met emoties om te gaan, zelfs blij zijn word je niet geleerd. Je kent het woord veilig zijn niet omdat je het nooit hebt meegemaakt. Diegene die je moeten beschermen, je moeten leren wat vertrouwen is in anderen maar ook in jezelf, die je moeten stimuleren om te ontdekken om te leren en ontplooien. Diegene leren je vooral wat angst is, leren je dat je niet goed genoeg bent, dat jouw lichaam niks voorstelt, dat je geen eigen wil hebt. Diegene zorgen ervoor dat je ontwikkeling verstoort raakt en vaak zelfs stagneert.

Incest is ook zo moeilijk omdat je relatie met de dader vaak heel dubbel is, van haat en houden van. Het is toch je vader en of moeder. Toch degene die je kleed, te eten geeft. Soms is de scheidingslijn tussen dader en vader (moeder) heel dun. Zoals bij mij de eerste jaren waarin mijn vader-dader me poppedijntje noemde. Ik haatte wat hij deed maar hield ook van hem. Dat maakt je heel erg in de war, afstand nemen is zoveel moeilijker.

Incest een woord dat we nauwelijks meer gebruiken. Incestpleger hoor je nog nauwelijks. Ze komen ook zelden in het nieuws. Ze worden maar een enkele keer veroordeelt door een rechter. Deels omdat velen geen aangifte doen en deels omdat er moeilijk bewijs te krijgen is. Het gebeurt altijd achter de voordeur in dat gezin dat vaak de mond houdt ook als het uitkomt. Veel incestplegers kunnen gewoon door met hun leven. Partners blijven vaak bij ze, ze gaan naar hun werk, winkelen ga zo maar door. We zijn geschokt als een sportcoach jarenlang kinderen misbruikte en nagelen hem direct aan het kruis (terecht daar niet van). Als de buurman zijn kind jarenlang misbruikte zeggen we de volgende dag gewoon goedemorgen en doen verder niks. Geen NOS, RTL die aan de deur staat. Geen Jinek, Pauw, RTL late night die het slachtoffer in de uitzending wil. Geen spandoeken van buurtgenoten. Als kind sta je eenzaam in je strijd omdat iedereen om je heen je vaak laat vallen.

Het woord incest omhelst dus zo veel meer dan seksueel misbruik. Laten we het gewoon weer bij de naam noemen. Ik hoor het zelfs wel eens voorbij komen als humor. Incest is bepaald geen humor. Ik heb daarom ook op mijn visitekaartje ervaringsdeskundige incest/kindermishandeling staan. Dat is duidelijk en dat was het ook incest met mijn vader, moeder én opa.

De gouden hangers

De gouden hangers

Heel veel jaren geleden hebben mijn opa en oma van moeders kant dingen van emotionele waarde onder hun kinderen verdeeld. Mijn moeder kreeg een prachtig bewerkte gouden hanger met twee bijpassende oorbellen. Oma had ze van haar moeder enz enz. Een prachtig erfstuk dus. Omdat mijn moeder geen oorbellen draagt heeft ze van de oorbellen twee kleinere hangers laten maken. Met regelmaat mocht ik een van deze kleinere gouden hangers dragen ze waren werkelijk prachtig maar veel belangrijker voor mij was de emotionele waarde erachter. Ze kwamen van mijn lieve oma.

Ik verbrak 23 jaar geleden het contact met mijn ouders-daders. Waarom hoef ik niemand meer te gaan uitleggen. In 2013 stierf mijn moeder en ik vroeg me af wat er met deze prachtig erfstukken zou gaan gebeuren. Zou het ooit nog in mijn handen of in de handen van mijn moeders familie komen waar het thuishoort?

Zoals jullie weten is mijn vader-dader 10 december overleden. De hele erfenis kan me geen barst schelen maar die hangers wel. Ik dus nagaan hoe het allemaal zit. Vandaag hoorde ik dat mijn vader een wilsbeschikking had. Hij wilde in stilte gecremeerd worden. Hij heeft zijn spullen aan het leger des heils gedoneerd. Zijn geld is gebruikt voor de crematie en voor een reparatie, Alleen zijn halfzus mocht op de hoogte worden gebracht van zijn overlijden. Mooi dat ik toch naar hem ben gaan kijken en op mijn manier dit kon afsluiten. Maar nog geen antwoord op waar zijn de sierraden toch niet bij het leger des heils?

Ik heb de zus van mijn moeder gebeld, mijn tante. Helaas zij vertelde me dat een zakje met “prullaria” naar de zus van mijn vader is gegaan. De zus aan wie hij altijd zo’n hekel had en met de grond gelijkmaakte. En dat doet me veel verdriet. Als de zus van mijn moeder deze hangers had gehad, dan had ik daar ook vrede mee gehad. Dan waren ze in mijn oma’s familie. Het doet me heel veel verdriet dat emotioneel mooie sierraden die van mijn oma waren en daarvoor weer van mijn overgrootmoeder naar de familie van mijn vader is nu. Daar hoort het niet dat had nooit mogen gebeuren. Dat vind ik zo onfair van mijn vader-dader maar ja wanneer is hij ooit fair geweest?

Terugblik op 2018

Morgen is het dan echt de laatste dag van het jaar en dus terug en vooruitkijken. Het jaar 2018 was een bijzonder jaar voor mij met mooie ontwikkelingen. Het is het tweede jaar met Dirk samen. Onze band is inmiddels heel erg hecht en we zijn feilloos op elkaar ingespeeld. Het is voor beide heel gewoon dat hij overal mee naar toe gaat. Mijn omgeving is ook inmiddels helemaal gewend aan hem en gaan er inmiddels vanuit komt Angélique dan komt Dirk ook en dat is nergens een probleem ook niet als mensen zelf huisdieren hebben. Dirk is helemaal mijn maatje door dik en dun geworden. We knuffelen wat af samen soms moet ik zelfs zeggen nee anders wil hij 24 uur wel geknuffeld worden en dat is ook voor mij wel wat veel. Hij betekent mijn herwonnen vrijheid voor me. Mijn veiligheidskader waar we ook heen gaan.

In februari kreeg ik mijn scootmobiel. Ik moest echt over een drempel dan was het zo zichtbaar. Maar wat ben ik er nu blij mee. Vooral dat ik zelf Dirk weer kan uitlaten die rent als een parmantig paard mee langs de scoot. Hij vindt het heerlijk en staat al klaar zodra ik de deur naar de gang open doe. En de zelfstandigheid die ik weer heb. Ik kan nu zelf een boodschapje doen en hoef dat niet meer aan Tonnie te vragen. Elke dag trekken Dirk en ik er op uit samen. Ik ben nog nooit zoveel buiten geweest als afgelopen jaar, heerlijk.

In april start ik met de cursus werken met eigen ervaring. Een cursus waar je flink bij in de spiegel kijkt. Ik heb er veel geleerd over hoe mijn ervaringen goed te gebruiken maar zeker ook over mezelf. Waar mijn kracht ligt en wat ik echt kan betekenen. Het is sinds mijn boek uitkwam een droom, ervaringsdeskundige worden. Nu is het tijd om daaraan te gaan werken en dit is een goede eerste start.

En dan komt mijn eerste lezing totaal onverwacht er is iemand uitgevallen en hals over kop trek ik naar Waalre en heb nog twee minuten als ik binnenkom. Dat is de microfoon grijpen en vertellen. En dat ging bijzonder goed. Pfft echt hé ik kan dit, ben best trots op mezelf. Van “verward persoon” naar ervaringsdeskundige, wat een ontwikkeling.

De relatie met Tonnie is ook veel beter geworden, die was al erg goed maar ik was toch afhankelijk in de relatie. Het was nooit helemaal gelijkwaardig. Nu ik me door Dirk, de taxbus en de scootmobiel veel zelfstandiger kan bewegen is onze relatie gelijkwaardiger geworden. We zijn weer volledig partners van elkaar en minder hulpverlener en cliënt. Al is hij nog steeds mijn rots in de branding op tijden en dagen dat ik me even minder red. Ja die zijn er ook alleen minder en ik kan ze beter relativeren en behappen.

Een groot hoogtepunt was natuurlijk het winnen van de helen van seksueel misbruik award. Wat was ik en ben ik er trots op. Het bevestigt wat ik eigenlijk al weet, ik ben goed bezig! Het gala zelf was geweldig allemaal mooie mensen, ontroering een lach, wat heb ik ervan genoten.

Op 10 december overlijdt mijn vader-dader. Ik weet niet goed wat ik voel hoe hard ook ergens maakt het me blij. Ik wil hem nog zien om voor mezelf er zeker van te zijn dat hij echt dood is. En daar ligt hij dan zo dood als je maar zijn kan. Ik heb een brief geschreven wat ik hem nog wilde zeggen. Die heb ik aan niemand, zelfs Tonnie niet laten lezen. Dat heb ik in een gesloten enveloppe gedaan en in de kist gelegd. Ik maak ook een foto zodat ik op moeilijke momenten kan terugkijken, oh ja hij is echt dood. Voor mij is het goed zo op deze manier afsluiten.

Zo is 2018 een jaar geweest met grote stappen, ontwikkeling, verdieping, herwonnen vrijheid. Ik zie voor het eerst niet meer op tegen het volgende jaar. Denk voor het eerst niet het zal wel weer ellende worden. Ik verheug me nu op 2019 waarin ik me verder kan ontwikkelen en verdiepen en waarin vast weer mooie dingen gaan gebeuren. Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Dat je mag rotten in de hel

Nou pa daar lig je dan koud en dood, koud was je altijd al nu ben je dan ook dood. Over de doden niets dan goeds voor jou de uitzondering. Een vader ben je nooit geweest wel een dader. De ontelbare keren dat je me verkracht hebt. De ontelbare keren dat je me mishandelde, me vernederde. En weet je wat het mooie is je hebt de strijd verloren. Jij wilde dat ik ongelukkig zou zijn het liefst zelfs dood. Nu pa ik ben springlevend éngelukkig is dat even een tegenvaller hé.

Ik was je kind, je echtgenote, je huishoudster, je pispaal, je boksbal, je hoer, je vuilnis, je duivelskind. Er was maar een persoon op deze aarde die jij liefhad en die kon je alleen zien als je in de spiegel keek. Je hield alleen van jezelf anderen deden er voor jou niet toe. Altijd vertelde je me wat er met wie dan ook mis was. Familieleden, vrienden jij zag altijd het slechte in iedereen, onvolkomenheden, iedereen was te min. Je noemde ooms van mij zuiplappen terwijl je zelf elke dag dronk, hypocriet toch? Verassing voor je de enige waar het slechte echt in zat, waar echt iets mis mee was ben jij. Je was een klootzak, voor bijna iedereen die met je te maken had.

Leuke herinneringen aan je? Ik kan ze nergens vandaan halen, ze zijn er gewoon niet. Er was altijd wel een rede waarom je boos was. In mijn hele jeugd is er nooit een dag geweest dat je niet boos op me was. Je vertelde wel eens over jouw jeugd, over hoe zwaar je mishandeld bent en dat je vader je nooit heeft gemogen. Is dat een excuus om hetzelfde te doen? Nee absoluut niet, er is geen enkel excuus mogelijk voor wat je gedaan hebt.

Jouw donkere ogen waarin altijd haat en minachting te lezen waren zullen me nu nooit meer aan kunnen kijken, ze zijn voorgoed gesloten. Wat jij thuis noemde was voor mij een strafkamp waartoe ik 25 jaar lang veroordeeld was. Een lange straf voor het enige feit dat ik echt pleegde namelijk geboren worden. Daarvoor strafte je me elke dag weer. Nooit heb je enige spijt getoond, je vond wat je deed gerechtvaardigd. Enige tijd geleden zei je tegen mijn vriendin: “Ze wilde het zelf”.

Je bent in totale eenzaamheid gestorven en eerlijk gezegd dat vind ik prettig. Door jouw ben ik heel lang heel eenzaam geweest. Dat was voor mij geen keuze. Jij joeg zelf iedereen weg, niemand was goed genoeg. Ik weet niet goed wat ik nu allemaal voel maar verdriet zeker niet. Ik ben blij dat je dood bent, dat je nooit meer wie dan ook schade kan berokkenen.

Je hebt me heel veel afgenomen, toen ik van je weg stapte had je alles van me, mijn lichaam, mijn ziel, mijn jeugd alles. Maar gebroken had je me niet. Ik vocht terug en langzaam pakte ik het terug en werd het weer van mij. Ik weet niet wat er na de dood nog is. Maar als er iets is dan weet ikzeker dat er nu met je afgerekend wordt. Dat je nooit in een paradijs zal komen, dat je nu gezien wordt zoals je echt was, een klootzak, een dader, een narcist, een verkrachter, hypocriet, hypochonder, een duivel, een onmens. Dat je maar mag rotten in de hel, dag pa!

Waarom ervaringsdeskundige worden?

De eerste 25 jaar van mijn leven had ik geen stem. Ik moest zwijgen, mocht geen mening hebben, mocht niet praten. Ik was voor mijn gevoel niets, een gebruiksvoorwerp. Ik weet nog hoe het misbruik begon en zeker nog hoe het eindigde. Daar zaten eindeloze jaren tussen. Misbruikt, verkracht, vernedert, mishandeld. Opgesloten in een kast, in een diepvrieskist. Geslagen, geschopt, geen eten krijgen, genegeerd worden. 25 jaar lang misbruikt en mishandeld door mijn vader, met medeweten van mijn moeder die me als tiener ook misbruikte. Tussendoor nog 4 jaar misbruikt door mijn opa en al die jaren had ik geen stem.

De gevolgen PTSS, dissociatieve fugue stoornis een sociale fobie en de lichamelijke gevolgen. In de hulpverlening mocht ik er niet over praten. Weer had ik geen stem, weer moest ik zwijgen weer jarenlang. De woorden die in me razen worden niet uitgesproken. Dan zonder stem, op papier en dit wordt uiteindelijk mijn boek Het Duivelskind. Langzaam ga ik ook spreken in interviews op tv, op de radio. Mijn stem wordt steeds krachtiger, ik word gehoord na al die jaren.

Ik kreeg mijn PTSS-hond Dirk zocht hulpverleners die bij me paste, ging vrijwilligerswerk doen en kreeg weer grip op mijn leven. Ik heb mooie mensen om me heen die me inspireren, die me krachtiger maken, die me laten lachen, waar ik intens van geniet. Er komt ruimte in mijn leven om mijn stem te laten horen.

Soms zeggen mensen wel eens tegen me, je blijft er zo maar mee bezig. Ervaringsdeskundige worden, je verhaal vertellen, waarom doe je dat?Omdat ik een verschil wil maken, omdat ik wil vertellen wat je als kind aan me had kunnen merken. Omdat ik wil vertellen wat dat misbruikte meisje toen nodig had gehad. Omdat ik wil laten wat zo misging in de hulpverlening en ook wat er heel prettig en goed in was. Omdat ik wil vertellen over herstel en zelfregie, over hoop, over van overleven naar leven.

En nee ik blijf er niet in hangen, ik kan mijn verhaal nu vertellen zonder erin te verzuipen, zonder herbelevingen. Juist omdat ik nu mijn leven op orde heb, de juiste mensen om me heen. Mijn leven draait niet meer elke seconde om mijn verleden. Ik leef en geniet en juist ook van het feit dat ik nu na al die jaren een stem heb, hem mag laten horen. Voor die kinderen die nu (nog) geen stem hebben, hopende dat ook zij een stem zullen krijgen.

Griep

Het griepseizoen is weer begonnen en nee ik heb geen griep gelukkig. Als kind had ik elke jaar wel griep soms ook meerdere keren. Mijn weerstand was door alle stress en verwaarlozing denk ik erg slecht. Griep of ziek zijn betekende niet dat ik in bed mocht liggen en dat er thee en kippensoep gebracht werd. Nee integendeel, ik werd gewoon naar school gestuurd. Ziek zijn is zwak en zwakte mag je niet tonen. En dus zat ik in de schoolbanken, rillend als een rietje met kleine oogjes en hoog rode konen.

Dan vroegen leraren of ik ziek was wat ik altijd ontkende. Meestal draaide het erop uit dat ik naar huis gestuurd werd, daar zou je blij mee moeten zijn maar dat was ik alles behalve. Met lood in mijn schoenen liep ik dan naar huis. Op school kon ik tenminste nog wat hangerig zijn, thuis was dat wel anders. De hele dag op je kont zitten of in bed liggen was er niet bij. Ik moest dus werken, klusjes doen.

Ga maar eens de wc poetsen met een tandenborstel als je echt de griep hebt. De vloer doen met een schuursponsje, koken boven die warme dampen, afwassen, en ga zo maar door. Oh wat voelde ik me dan beroerd. Wat heb ik vaak gedacht dat ik zou stikken. Door de inspanning werd het hoesten soms zo erg dat ik dacht ik ga dood. Er lag wel een kussen en een dekentje op de bank. Dat was voor als er bezoek kwam dan moest ik daar snel onder gaan liggen om te laten zien hoe “goed” ik verzorgd werd. Als kind dacht ik dat het mijn eigen schuld was dat ik ziek was en daarom straf verdiende. Hij ging ook altijd flink tegen me te keer, was boos als ik zwak was, dat was zijn visie, zwak niet ziek.

Nog steeds heb ik erg veel moeite met ziek zijn. Dan voel ik me schuldig en hoor ik zijn gescheld weer. In bed liggen kan ik nog steeds niet. Ik heb wel geleerd om niet meer de hele dag door te gaan en er ook momenten aan toe te geven. Ik realiseer inmiddels dat ziek zijn geen straf is maar gewoon domme pech. Dat mijn lichaam momenteel niet goed functioneert is voor mij dan ook erg moeilijk. Dat ik om hulp moet vragen nog moeilijker. Ik heb gelukkig bij lange niet zo vaak griep meer als dat ik als kind had. Ik durf nu ook goed voor mezelf te zorgen als ik ziek ben. Dat is lang anders geweest. Ziek zijn, een niet functionerend lichaam is nog steeds een trigger. Maar het haalt niet mijn hele denken en doen meer overhoop wat het lange tijd wel deed. Al probeer ik nog steeds om het te voorkomen, en kan ook erg balen als mensen die zich beroerd voelen toch gewoon gaan en je zo aansteken. Je kind liefdevol verzorgen zorgt ervoor dat deze later ook goed voor zichzelf zal zorgen.

Sinterklaas

Als klein meisje weet ik nog dat ze zeiden dat als je stout was dat zwarte Piet je in de zak stopte en je mee nam naar Spanje. Dat leek mij DE oplossing, ik zou tegen zwarte Piet zeggen dat pappa stout is en dan werd hij meegenomen en dan eindelijk, eindelijk zou hij me geen pijn meer doen. En daar stonden we bij de optocht, ik klampte zwarte Piet aan en zei dat pappa stout was, deze zwarte Piet had een hele grote zak bij dat zou vast passen. Dan neem ik hem mee naar Spanje zei hij en lachend keek hij mijn ouders aan. Wat was ik blij, zo blij was ik in jaren niet geweest. Maar hij liep door en vergat mijn vader-dader mee te nemen. Ik moest zo hard huilen. De volwassenen om mij heen lachte en zeiden: “meisje je hoeft niet bang te zijn, hij neemt hem niet echt mee’’. Ik was niet bang nog nooit was ik zo teleurgesteld als je Sinterklaas en zwarte Piet, DE kindervrienden niet kon vertrouwen, wie dan nog wel?

Wat speelgoed betreft kwam ik niks te kort, mensen noemden me verwend, ik had alles. Het piratenschip van playmobiel, het ridderkasteel van lego, de nieuwste barbies en wat daarbij hoorde. Wat ben jij een bofkont werd er gezegd en ik werd eens over mijn bol geaaid. Als die mensen eens konden zien, de blauwe plekken onder mijn kleren. Als ze de pijn in mijn onderlichaam eens konden voelen omdat ik die nacht weer met grof geweld verkracht was. Als ze de pijn in mijn hart een konden voelen omdat ik weer een duivelskind, een nutteloos ding, een gedrocht genoemd was. Ja wat was ik verwend ik had alles wat mijn hartje begeerde toch?

Wat had ik kraag gewoon wat potloden gehad zoals mijn klasgenootje en sokken maar wel een hoop liefde. Een gezellig huisje met warme chocomel, pepernoten en mensen om je heen die van je houden. Al het speelgoed dat ik had zou ik daarvoor weg willen geven. Het kon me niet schelen al dat speelgoed. Ondankbaar noemden mijn ouders-daders me. Het kinderfeestje was voor mij een trauma elk jaar weer.

Ik vier nog steeds geen Sinterklaas. Geld voor cadeautjes is er niet. Maar veel belangrijker liefde is er nu wel op alle fronten en dat is mijn grootste cadeau ooit. Ik probeer op 5 december extra lekker eten te maken. En dan geniet ik samen met Tonnie. In de avond kijken we Paul de Leeuw en Sinterklaas. En de discussie hoe zwarte Piet eruit ziet? Lekker belangrijk voor vele kinderen is het geen feest. Omdat ze mishandeld, vernederd en misbruikt worden óók op Sinterklaas. En vele kinderen krijgen nauwelijks cadeautjes omdat hun ouders in armoede leven. De tranen van al deze kinderen daar zouden we ons druk om moeten maken!

De laatste dag woord tot de professionals

Vandaag eindigt de week tegen kindermishandeling 2018. In het hele land zijn er activiteiten geweest en is er veel inzet van geweldige ervaringsdeskundigen geweest. Heel veel professionals rondom kinderen, en dat zijn er nogal wat, zijn naar een of meer activiteiten geweest. Hopelijk hebben jullie daar weer mooie dingen uitgehaald.

Zo was er bij mijn lezing een beleidsmedewerker die nog nooit eraan gedacht had tandartsen te betrekken. Voor iemand die seksueel misbruik heeft meegemaakt is de tandarts een hel. Er wordt iets in je mond gestopt/gedaan. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waarom dat zo verschrikkelijk is. Toch worden tandartsen bijna nooit betrokken in deze week.

Zie ons, hoor ons, kijk naar ons ik hoop dat je dat meegekregen hebt. Alleen al echt gezien worden maakt een verschil. Een oprecht luisterend oor bieden. We zijn geen protocollen, casussen, procedures. We zijn mensen met elk een uniek verhaal, met elk onze unieke behoeftes. Heel belangrijk geef mensen ook eigenwaarde, laat ze meedenken, doe een beroep op hun eigen kunnen, geef ze een stukje zelfregie. Ik mocht er nooit over praten, stabiliseren zei men en praten zou dat overhoophalen. Soms moet je overhoophalen, naar de grond om weer op te kunnen bouwen. Ben daar niet bang voor. Ik schreef uiteindelijk een boek om zo te kunnen praten. Ga niet boven maar naast ons staan. Gun ons het verdriet, de pijn, de afschuw dat is rouw en dat heb je nodig.

Praat ook vooral mét kinderen en niet alleen over kinderen. Geef ze een stem, laat ze het in hun woorden vertellen, tekenen, schrijven. Maar laat ze vooral zien dat je hen ziet. Ik heb me jarenlang heel onzichtbaar gevoeld omdat geen enkele volwassenen me zag. Laat staan me ooit vroeg hoe gaat het met je? Zoals een lotgenoot zei een beker chocomel doet soms meer wonderen dan wat dan ook.

Wat mij heel erg geholpen heeft is toen er een beroep werd gedaan op mijn kunnen. Lang is vooral benadrukt wat ik niet kon, wat mijn beperkingen waren. Tot er gekeken werd naar wat wel mijn mogelijkheden waren. Een stukje zelfregie, eigenwaarde, zelfvertrouwen wat daardoor groeide.

Vaak is praten alleen niet genoeg. Vergeet lichaamsgerichte therapie niet. Dat kan zo belangrijk zijn. Velen houden niet meer van hun lichaam en zijn ervan vervreemd. Je eigen lichaam weer leren accepteren, er weer van leren houden kan een heel belangrijke stap in je herstel zijn.

Ben alert op signalen, en vooral ben niet bang om te melden! Als professional kan jij het verschil maken voor een kind die mishandeld, misbruikt, verwaarloosd wordt. Kan je het verschil maken in het herstel van een volwassene. Maar vooral zie dat kind, sta naast dat kind, zie de volwassene, sta naast de volwassene. Dank je wel voor je inzet en maak het verschil!