-
Ingewikkeld toegeven
Mijn vader, Ik ken hem als kil, berekenend en hij loog en bedroog alles bij elkaar. De enige persoon in zijn leven waar hij echt van gehouden heeft, is de man die hij zag in de spiegel, zichzelf. De 25 jaar die ik samen met hem moest leven, waren een hel voor mij. Hij haatte me vanaf het moment dat ik geboren ben tot het moment dat hij stierf in 2018. Misbruikte, vernederde en mishandelde me 25 jaar lang. En toch, en dat is moeilijk om eerlijk in te zijn of het zelfs maar te willen zien, zie ik dingen van hem in mezelf terug. Hij was koppig en dat…
-
Klote
Het is voor mij nu niet alleen zaak lichamelijk op te knappen. Maar vooral ook mentaal, ik voel me uitgeput, ik voel me angstig. Dit is weer even een stap terug, een tik mee. Komt goed dat weet ik echt wel maar, durf ik het te zeggen? Ik voel me klote en het doet even verdomde veel pijn.
-
onbegrepen gedrag
Crisisinterventie die snel is, en niet uren later, die de situatie met eigen ogen zien en niet uit de verhalen van de betrokken agenten. Elk jaar is er weer even aandacht voor, maar wanneer gaan we eens constructief hieraan werken? Wanneer gaan we de mens achter het onbegrepen gedrag zien. Want laten we ons realiseren, iedereen kan dit overkomen.
-
Plaatsvervangende schaamte
Ik kom al jaren met een goed gevoel bij mijn huisarts, praktijk Deltaweg in Helmond. Maar sinds kort hangt er een brief aan de balie die mij verdrietig maakt. Er staat “wegens toename agressie en ongepast gedrag, is de balie vanaf heden gesloten”. Het maakt me ook heel erg boos. Weten jullie nog dat we in corona tijd massaal applaudisseerde voor de medewerkers in de zorg? Wat is daar dan nog van over. Je gaat in de zorg werken omdat je iets voor een ander wil betekenen en dan is dit je beloning? Er wordt tegen je geschreeuwd, je wordt uitgescholden en zelfs agressief benaderd. De zorg wordt hiermee minder…
-
Wat een mooi jaar
Voor mij was 2024 een mooi jaar. Buiten de gewoonlijke dingen als je chronisch ziek bent geen extra gezondheidsproblemen en dat noem ik heel goed. Het eerste jaar zonder schulden en dus het jaar waarin we eindelijk dingen konden opknappen. Zo kon ik met mijn scootmobiel niet echt bewegen in de tuin en parkeren in de schuur, doordat we een verhoogd terras hadden. En van de schutting vielen inmiddels spontaan planken af die we iedere keer maar weer vastspijkerde, het viel van ellende uit elkaar. Nu is dat allemaal weer in orde en kunnen we volop genieten van onze opgeknapte tuin. En in de slaapkamer liepen en sliepen we al…
-
Magische kerst
Nu is het een feest in het licht, in warmte die niet nep maar echt mooi is. Altijd weer een traantje met kerst, het blijft me emotioneel maken. Maar dat mag van mezelf, ik mag de pijn even voelen. Ook dat is liefde en zachtheid naar mezelf toe. Kerst is nu anno 2024 magisch
-
Feestdagen
De maand december, de feestdagen, ze blijven toch wat ingewikkeld. Alhoewel ik al ver in mijn proces sta, blijft december een moeilijke maand. Afschuwelijke herinneringen aan gedwongen feestdagen. Met vader en moeder gourmetten, geforceerd gezellig doen en een paar uur later verkracht worden door diezelfde vader. De kerstboom en lampjes en alle gezelligheid heeft voor mij een andere lading, een akelige herinnering. Jarenlang maakte ik mijn huis ook in kerstsfeer, omdat het zo hoort, omdat iedereen dat verwacht. Een huis vol triggers, nachtmerries en als ik dan beneden kwam beklemde die hele sfeer me zo dat er meer tranen waren tijdens de feestdagen dan een lach. Inmiddels heb ik geen…
-
Ik was weer niet lief
Buiten sneeuwt het en het is bitterkoud. Trillend lig ik in mijn bed en mijn tanden klapperen. De tranen staan in mijn ogen, ik heb het zo ontzettend koud dat het pijn doet. Mijn raam staat open en op mijn bed ligt alleen een dekbedovertrek, zonder dekbed
-
Laat me niet los
Het thema in deze week tegen kindermishandeling is laat me niet los. En juist dat is wat je als kind zo enorm nodig hebt, iemand die je niet loslaat. In mijn leven lieten heel veel mensen me los, of eigenlijk hielden ze me al nooit liefdevol vast. Al beginnend bij mijn moeder die het dichts bij me stond
-
Obesitas, eigen schuld dikke bult?
Toch word ik zo vaak veroordeeld en word er vaak over me geoordeeld en dat heeft lange tijd heel veel pijn gedaan. Altijd weer moet ik me verdedigen, altijd weer het commentaar op mijn lijf, ook van mensen dicht bij me.
