voorbij de eenzaamheid

Het is nog maar een aantal jaren geleden dat ik me heel eenzaam voelde. Een keer in de week naar het GGZ, een keer in de week boodschappen en dat was het dan wel. Lange dagen alleen thuis. Ik verveelde me niet, ik heb mezelf altijd goed kunnen vermaken, maar ik voelde me zo vaak zo alleen. Natuurlijk had ik Tonnie maar die moest uiteraard werken. Via de LEV Groep kreeg ik een maatje waarmee ik elke week een uitje maakte. Dat hielp wel een beetje maar was een tijdelijke oplossing.

Dat veranderde toen de wijkagente en de opbouwwerker mij het voorstel deden om vrijwilligers werk te gaan doen. Dat was een eye opener voor mij. Er kwam meer op mijn weg, zoals de wijkraad. Daar ging ik de website en facebook voor doen en later werd ik ook bestuurslid. Ik ging de cursus doen werken met eigen ervaring en ben begonnen met lezingen geven. Ik ging naar een lotgenotendag. Ik werd mobieler door de taxbus en later mijn scootmobiel.

De kalender die bij ons in de toilet hangt (de plek waar je elke dag komt) is geen leeg, wit vlak meer. Er staan afspraken op nu. Ben zelfs soms blij als er een dag niks staat. Ik ga ook elke dag er op uit met de scootmobiel en Dirk. Een rondje door de wijk of even naar het winkelcentrum. En dan is het tegenwoordig hier en daar even kletsen. En wat ik doe is nog allemaal leuk ook nog en doe ik met veel plezier.

Ik heb nu een rijk leven, mijn man, lieve vrienden, (schoon)familie, mooie mensen om me heen, vrijwilligerswerk. Kortom voorbij de eenzaamheid die ik voelde. Eenzaamheid is verstikkend, grijpt je bij de keel en maakt dat je jezelf leeg en hol voelt. Eruit komen is niet zo makkelijk maar je moet het wel zelf doen. De mens is een sociaal wezen, we hebben anderen nodig om ons leven completer te maken. Maar “anderen” komen niet als vanzelf naar je toe, daar zal je in moeten investeren. Een hobby zoeken die je deelt met anderen. Vrijwilligers werk doen, wat je ook maar samen doet met andere mensen.

Ik weet hoe eenzaam zijn voelt, met de kerst en oud op nieuw alleen zijn. De dagen vullen zonder ook maar iemand te spreken. Dat je blij bent als de caissière een klein praatje wil maken omdat je, al is het dan hallo en fijn weekend, iemand gesproken hebt. Daar wil ik nooit meer naar toe terug. Ik heb nu een rijk leven, daar investeer ik ook in. Het komt tenslotte niet aanwaaien!

Eindelijk geboren

Het is 1970 als ik de wereld op geschopt wordt. En al meteen is duidelijk dat het resultaat niet naar wens is van mijn ouders. Er volgen 25 jaren vol mishandelingen, vernederingen en seksueel misbruik. Ik kon nooit mezelf zijn en op den duur had ik ook geen enkel idee meer wie ikzelf dan eigenlijk was. Een eigen identiteit, een eigen wil had ik niet meer. Bij alles wat ik deed dacht ik altijd, hoe zou mijn vader-dader willen dat ik dit doe, wat zou hij willen dat ik zeg? Angst om te falen, niet de juiste, lees zijn, keuze te maken. En als het daadwerkelijk misbruik stopt zit dit alles zo in mijn systeem dat ik blijf proberen om hem te pleasen. Meer dan 20 jaar vecht ik tegen de gevolgen van dit alles. Er is niet eens een basis om op te bouwen.

Toch is dat precies wat ik doe bouwen. Ik leer steeds meer van mezelf. Simpele dingen, welke kleuren vind ik mooi, van welke muziek houd ik, welke kleren. Wat vind ik lekker om te eten en te drinken. Ik leer waar IK van hou. Ik kijk praatprogramma’s lees kranten en boeken en kijk documentaires. Ik krijg een eigen mening, ontdek hoe IK over zaken denk. Niet alleen leer ik zelf te denken, ik leer ook mijn mening te uiten. Ik leer mijn visie ook uit te dragen mee te discussiëren er te zijn. Ik wordt een persoonlijkheid, MIJN persoonlijkheid. Bij tijd en wijle ben ik verbaasd om wie ik wordt, wie ik ben.

Het is nu 48 jaar geleden dat ik op de wereld geschopt werd. En nu kan ik volmondig aankondigen dat ik eindelijk geboren ben. Ik durf nu mijn leven te leven zoals ik het wil leven. Ik kan nu genieten van de mooie dingen van het leven. Verdrietig zijn om de minder mooie dingen van het leven. Ik kleed me zoals IK mooi vind. Richt mijn huis in zoals IK mooi vind. Eet wat IK lekker vind. Doe waar IK plezier in heb.

Wie ik dan nu ben? Oprecht, recht door zee, lekker eigenwijs, assertief, tikkeltje dominant soms, warm, zorgzaam, ga op mijn doel af, heb het hart op de tong en laat me de kaas niet van het brood eten. Dat allemaal ben ik geworden, dit is het resultaat van mijn zoektocht.  Vind je dat leuk prima dan gaan we met elkaar om. Vind je dat niet zo fijn, ook goed dan passen wij niet bij elkaar. Ik ben eindelijk geboren en ben nu wie ik ben, al leer ik nog elke dag nieuwe dingen over mijn wereldbeeld en vooral over mezelf. En weet je, eigenlijk vind ik mezelf wel een prettig persoon

God de boeman

Bij het gala donderdag kreeg iedereen ook een boek, Anonieme helden van seksueel misbruik geschreven door Ivonne Meeuwsen (https://hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl/). Het zijn ervaringsverhalen van helden die seksueel misbruikt zijn. En ik begin aan het eerste verhaal en bam die komt al binnen als een bom. In dit verhaal speelt geloof een grote rol. Net als in mijn leven als kind.

Mijn ouders waren katholiek. Voor mij was God geen verlichting maar een boeman. Iemand die alles wat je deed kon zien en horen. Die zelfs je gedachten, wat je niet zei kon horen. En ik was een slecht kind, een duivelskind. Dus volgens mijn ouder-daders had God een bloedhekel aan me. Alle straf die ik kreeg, van opgesloten, geen eten, misbruikt en ga zo maar door was Gods straf, mijn eigen schuld. Ik hoorde over de hemel en de hel en leerde dat ik nooit de hemel zou halen. Ik was altijd doodsbang God zag alles, ik durfde zelfs niet te denken dat ik boos was op mijn daders want zelfs dat wist God.

De kerk was voor mij het meest beangstigende gebouw in mijn kinderjaren en eigenlijk nu nog. Daar woonde deze boeman, God. Zijn huis was altijd heel koud, kil met akelige afbeeldingen op de muren. Een pastoor die sprak met donkere woorden waar ik nog veel banger van werd. Ik kom alleen in een kerk als het echt niet anders kan zoals een begrafenis waar ik niet onderuit kan.

Maar dan was er school, een katholieke uiteraard zowel de lagere als de middelbare school. Daar vertelde een lerares dat God liefde was. Ik raakte totaal in de war, wat lulde dat mens nu. God houd van iedereen, ja iedereen behalve mij. Oh ik heb wel eens gebeden, god laat het stoppen maar dat gebeurde nooit, dus wist ik dat wat mijn ouders-daders zeiden de waarheid was en de lerares ons voor de gek hield.

Op oudere leeftijd ben ik hierover erg in de war geweest, heb gesproken met mensen die geloven in god of in andere dingen. Ik kan het gewoon niet. Voor mij staat god in welke vorm ook gelijk aan angst, aan een manier om hele foute dingen goed te praten. Kijk de geschiedenis maar ook heden ten dagen wat er allemaal in naam van een God gedaan word. Misbruik, aanslagen en nog veel meer. Ik pieker er nog steeds wel eens over. Maar van een god houden? Nee dat kan ik niet, niet meer.

Als je dit leest en wel geloofd alsjeblieft reageer dan niet met dat god en jezus van me houden. Dergelijke reacties zit ik niet op te wachten en stel ik ook niet op prijs. Ik ben heel blij voor jouw dat je op deze manier liefde ervaart en gun je dat ook van harte maar respecteer ook mijn gevoel, dank je wel.

Het Helden Gala

Eindelijk was het gisteren zover, wat een dag pfft zit er nog helemaal vol van. Ivonne Meeuwsen en Agnes van der Graaf durfde dit aan. Wat een helden om dit te organiseren, wat een lef om zo’n vaak beladen onderwerp, seksueel misbruik een zo’n mooi en positief evenement te geven. We vierden het leven op deze dag, het leven dat ook na seksueel misbruik nog mooi kan zijn. Trots op jullie dames en diepe dankbaarheid voor jullie lef.

Ik ben zo trots op mijn award ik ben 1.52 maar daar staand op dat podium voelde ik me zo groot, zo enorm trots. Iemand van de pers vroeg me, “Hoe is dat een award krijgen omdat je seksueel misbruikt bent?”. Ik krijg geen award omdat ik seksueel misbruikt ben, ik krijg een award voor mijn harde werken, Dat is wat verwerken is heel hard werken. Ik krijg een award omdat is zo goed bezig ben mijn leven te leven, met genieten, met plezier. Omdat ik het taboe doorbreek, blog, lezingen geef kortom omdat ik goed bezig ben. 

Mijn partner Tonnie ontving de award in de categorie partner van. Weinig uitleg bij nodig, hij is er gewoon altijd. Is urenlang opgebleven om me te steunen. Heeft zelfs 500 uren in de min gestaan vanwege de zorg voor mij. Heeft dit met overwerken weer allemaal rechtgetrokken. Zelfs na een zeer serieuze zelfmoordpoging van mij bleef hij in me geloven. Hij zegt altijd, we maken samen een vuist en we vechten samen door wat er ook gebeurt. Mijn eigen lieve kanjer Tonnie.

Naast mij hadden vele anderen op het podium kunnen staan. Want iedereen werkt hard die probeert hun leven weer een beetje terug te krijgen. Zo voelde het ook alsof ik daar niet alleen stond maar met zovele mooie, lieve lotgenoten naast me.

Jetty Mathurin die de presentator was, was echt geweldig met veel gevoel, met humor wat een leuke vrouw. Er waren prachtige optredens die me regelmatig diep ontroerde. Een traan, glimlach en schaterlach in enkele woorden het Heldengala. Bijzonder om dit te mogen meemaken, bijzonder om erbij geweest te zijn.

 

De overgang, wat een feest!

Voor veel vrouwen is het een martelgang de overgang. Voor mij is het eerlijk gezegd een feest. Het begon zo’n 4 jaar geleden met steeds langere tijd tussen de menstruatie en sinds 2 jaar helemaal niet meer, en dat vind ik toch geweldig. Ik was 10 toen het begon en vanaf moment 1 had ik twee dagen vreselijke buikpijn. Ik kon vaak alleen nog maar krom op de grond liggen, wat deed het een pijn altijd. Met pijnstiller toch proberen naar school te gaan of naar je werk. Je kon tenslotte toch niet elke maand 2 dagen jezelf ziek melden, ze zien je aan komen. Met name door mannen werd er ook vaak lacherig over gedaan. Ik weet nog dat ik een collega had die telkens tegen vrouwen zei: “Je bent zeker weer ongesteld”. Kinderachtig en heel flauw. Ik weet nog dat ik best bloed chagrijnig kon zijn. Wat wil je ook als je borsten zeer doen, je stikt van de buikpijn, je rug pijn doet.

Ik was wat wij vrouwen noemen onregelmatig, dan om de 3 weken dan zat er 6 weken tussen, er was geen pijl op te trekken. De pil bleek voor mij ook geen oplossing daar werd ik nog zieker van dan ik die twee dagen al was. Mannen onder ons kun je het je voorstellen dat je 36 jaar lang zo goed als elke maand 2 dagen echt jezelf ziek voelt? Moeilijk hé! En het kwam ook altijd op de meest onmogelijke momenten, als je jarig was, naar een feest moest, kerst, nieuwjaar. Menige leuke dingen zijn er door verpest, al ging ik wel altijd, het hoorde erbij, niet flauw doen.

Het enige voordeel wat ik had was dat mijn vader-dader me dan minder aantrekkelijk vond. Nadeel was voor mij dan weer dat ik het nooit een week was maar altijd maar 2-3 dagen zodat het maar een kort voordeel was. Al heb ik ook een periode gehad dat ik het bijna een volle maand was. Dat werd mijn vader te gortig dus was ik toch maar “aan de beurt”. En de trigger die het was, pijn in je lage onderbuik. Dat had ik ook telkens als ik misbruikt werd. Gevoelige borsten, pijn elke maand een grote trigger ook nadat het misbruik gestopt was. En doordat ik me zo beroerd voelde, had ik ook veel minder weerstand tegen nachtmerries en herbelevingen waardoor ik me letterlijk ook heel depressief voelde.

Kun je je voorstellen wat een feest de overgang nu voor me is. Ik heb geen buikpijn meer elke maand. En tot mijn grote vreugde heb ik niet zoals veel vrouwen erg veel last van de overgang. Ik merk, behalve dat de menstruatie gestopt is er eigenlijk niets van. Ja ik heb het wel eens wat warmer, maar de echte opvliegers? Ik heb ze niet (afkloppen). Ik heb wel eens tegen mijn man gezegd als ik dood ben wil ik dat je een honkbalknuppel meegeeft. Want als ik daarboven degene tegenkom die het fenomeen menstruatie heeft bedacht, dan is deze de mijne! Voor mij is de overgang eigenlijk een verlossing van iets wat ik 36 jaar meetorste. Ouder worden is niet leuk en ik kraak hier en daar maar hier ben ik zo ontzettend blij mee, voor mij lang leve de overgang!

Seksueel misbruik en de gezondheidszorg,

Wie (langdurig) seksueel misbruikt is heeft vaak ook lichamelijke klachten. En nee ik bedoel niet tussen de oren. Langdurig seksueel misbruik is een aanslag op je (kinder)lijf. En dan wat zware spanning, stress met je lijf doet. Dus belanden vele ook in de medische molen. En juist deze is een groot trigger bos.

Dokter moeten nu eenmaal aan je zitten om je te kunnen onderzoeken. Soms heb je de keuze voor een mannelijke of vrouwelijke arts maar niet altijd. Ze zitten niet alleen aan je, je moet je vaak ook nog uitkleden en dus zitten ze aan je naakte huid. Dat is nogal wat voor mensen die seksueel misbruikt zijn. En je weet met je verstand dat dit puur medisch is en toch voelt het vaak zo beklemmend zo beangstigend.

Onderzoeken zijn vaak moeilijk. Een MRI waarbij je in een buis stil moet liggen maakt je vaak panisch. Je bent de controle kwijt, je kan geen kant op. Voor iemand met PTSS een van de grootste angsten. Neem nu een maag/darm onderzoek waarbij er letterlijk iets in je lijf geduwd wordt. Dat wat we jarenlang moesten doorstaan dat er “iets” in je lijf of mond geduwd werd. Vraag om een roesje en leg uit waarom. Zonder was voor mij absoluut niet te doen. Eigenlijk mag er ook niemand mee naar binnen maar op uitdrukkelijk verzoek van mij mocht dit wel. Dat gaf me een veel rustiger gevoel. En dan nog maar niet te spreken over een gynaecologisch onderzoek dat is voor mij een no-go.

Een operatie is een aanslag op je geest en lijf. Eenmaal onder narcose heb je geen enkele controle meer, kan je niet zien wat er gebeurt. Dat kan heel beangstigend zijn. Maar ook alles eromheen. De kamer waar iedereen in en uitloopt maakte dat ik me heel onveilig voelde. Maar ook ontwaken uit de narcose, ik heb gevraagd of dat een vrouw wil doen. En dat kon gelukkig. Zo moest ik eigenlijk een katheter en ook daar het verhaal van iets in je lijf hebben, sterker nog in je vagina, afschuwelijk. Na overleg hebben ze bij mij de katheter niet ingebracht. Ook kreeg ik een eenpersoonskamer waar ook mijn hulphond op mocht komen. Heel belangrijk is dat je van tevoren goed met het ziekenhuis bespreekt wat voor jouw moeilijk is en wat je zou kunnen helpen. Door dit goed aan te geven kan je vaak al een heleboel ellende voorkomen al blijft het moeilijk.

Hetzelfde geld ook voor de tandarts. De mond en vooral in de mond is een no go gebied voor veel mensen die misbruikt zijn. Ik hoef hier denk ik niet te beschrijven waarom, dat kan iedereen zich wel verbeelden. Een controle van 5 minuten dat is nog wel te doen. Maar als er echt wat gedaan moet worden en zo’n tandarts lang in je mond bezig is dan wordt het een ander verhaal. Dat gevoel dat je niet kunt slikken, dat je stikt, dat je iets in je mond hebt maakt dat je gaat trillen, zweten en in paniek raakt. Ook hier geld praat erover, of ga naar een speciale angsttandarts.

Ik weet het telkens weer uitleggen is niet makkelijk. Maar de arts, tandarts, ziekenhuis kan je alleen helpen als jij aangeeft wat voor jou werkt om het iets makkelijker te maken. We moeten de gezondheidszorg ervan bewust maken wat dit met ons doet. Zij staan er niet zomaar bij stil!

De rol van mijn moeder

Door het gesprek met mijn vader denk ik nu veel aan de rol van mijn moeder-dader. Mede omdat hij zei dat ze niks met me te maken wilde hebben. Je moet eerst iets over de achtergrond weten. Mijn moeder-dader heeft 3 miskramen voor mij gehad. Daarna werd haar geadviseerd niet meer zwanger te worden. E zijn toen naar een toen bekende dokter in Sittard gegaan. En ze werd weer zwanger. Ze heeft in Sittard ook de keizersnee gehad. Na mijn geboorte lag mijn moeder kantje boord, ze heeft de eerste dagen niet eens beseft dat ik er was. Ze heeft enkele maanden in het ziekenhuis gelegen terwijl ik na een week naar huis mocht. Ze hadden in die tijd nog geen auto dus er was weinig contact tussen mij en mijn moeder-dader, de o zo belangrijke eerste hechting was er gewoonweg niet.

Ik heb altijd gezegd, mijn moeder-dader was degene die met de koekjes en de thee klaar zat als ik uit school kwam. Dat klopt ook ze werkte er wel wat bij in het zwart, poetsen, maar ze was altijd thuis als ik thuis was. Dat zou een veilig gevoel moeten geven maar dat was niet zo. Alles wat ik deed wat in haar ogen niet kon of mocht briefde ze door aan mijn vader-dader als deze aan het werk was. Of ze belde hem direct of ze vertelde het meteen als hij thuis kwam. Ze wist heel goed wat daarvan de gevolgen waren, daar was ze immers zelf bij. Dat betekende dus altijd straf. Een pak slaag, opgesloten worden in de kast, geen eten krijgen, verkracht worden, en ga zo maar door. Het maakte dat ik me nooit veilig voelde, altijd angst had en op mijn tenen liep. Als ze van me zou houden dan zou ze toch nooit alles doorbrieven aan hem? Ze had me passief kunnen beschermen door niet alles te vertellen, dan zou ik veel minder straf hebben gehad. En als ik dan wel eens iets goed deed dan was er ook zeker geen compliment of knuffel.

Zij was het die me het huishouden leerde, de opdrachten gaf. De vloer op mijn knieën, cm voor cm met een schuursponsje. De wc en badkamer met een tandenborstel. De afwas meerdere keren omdat ik altijd wel een plekje had overgeslagen. Dat begon al toen ik een jaar of zes was. De straffen als ik het niet goed deed gaf mijn vader-dader, maar zij gaf de opdrachten, immers met het huishouden bemoeit een man zich niet, dat is niet zijn taak.

Ze ging nooit tegen hem in, wat hij ook met me deed, ze probeerde het niet eens.Wat drinken en roken betreft deed ze niet onder voor hem. Samen dronken ze zeker twee kratten bier per week op, zij evenveel als hem. Ik hoefde het misbruik ook niet voor haar geheim te houden, ze wist het vanaf het begin, misbruik was in ons gezin geen geheim. Hij deed het niet stiekem ze kon gewoon toekijken, passief mededader noem ik dat. In mijn tienerjaren keek ze niet meer toe maar deed mee, ze misbruikte me. En nee dat deed ze niet met het mes op haar keel. Ze werd actief dader!

Ze waren een eenheid mijn ouder-daders. Er waren geen geheimen tussen hen. Ze deden ook altijd alles samen. Na mijn aangifte heeft de politie haar aangeboden om weg te gaan bij hem, een veilig onderkomen voor haar en mij. Daar hoefde ze niet eens over na te denken. Nee hoor, niet nodig ik sta volledig achter mijn man en zal dat altijd staan. Ik kan haar niet meer vragen hield je van me, ze is overleden. Maar zelfs toen ze wist dat ze ging overlijden heeft ze me niet bij haar gevraagd. Ze heeft ook niet gevraagd aan de arts of wie dan ook mij op de hoogte te stellen, ik hoorde het als reactie op een blog van mij, 3 dagen naar haar dood. Ik realiseer me nu dat ik me vasthield aan een strohalm, wat haar betreft. Ik zal die strohalm nu los laten. Er is daar geen liefde, geborgenheid, dat is er nooit geweest. En dat raakt me wel dat is echt slikken, ik wist het wel maar wilde het niet weten.

Ik heb gevochten en gewonnen ook nieuwe inzichten veranderen daar niets aan. Ik heb al jaren mijn eigen leven waarin mijn ouders-daders zeker niet passen. Loslaten om vrij te worden, dat was mijn keuze. Eigenlijk vind ik het wonderbaarlijk hoe ik echte liefde kan voelen, houden van kan voelen tot in het puntje van mijn tong, opgegroeid zonder liefde. Wat ben ik een rijk mens en wat waren zij eigenlijk arm!

Gesprek met mijn vader

Een tijdje geleden hadden een hele goede vriendin en ik het over mijn vader-dader. Denkend dat hij inmiddels dement is zei ze zullen we er samen heen gaan zodat je kan zien dat het een zielig oud mannetje is en je kunt afsluiten. Dat wilde ik wel nog een keer op zijn gezicht spugen zeg maar. Dus belde ik het bejaardenhuis. Ja hoor daar woonde hij en nee zeker niet op de gesloten afdeling, daarvan schrok ik wel, is hij dan nog wel goed bij zeg maar. Vandaag is mijn vriendin geheel onaangekondigd bij hem op bezoek gegaan.

Ze heeft zich bekend gemaakt als zeer goede vriendin van zijn dochter. Ze vroeg of hij me miste, nee zei hij waarom? Ze is even van onderwerp veranderd en vroeg naar zijn vrouw, die is overleden zei hij. En nee hij miste haar niet, en geloof me dit zei hij met zijn volle verstand. 46 jaar getrouwd, 53 jaar samen en nee hij mist haar niks. Onvoorstelbaar dit voor anderen misschien, ik weet beter. Een vrouw is voor hem een “gebruiksvoorwerp”, een kok, huisvrouw, seksslaaf maar zeker niet om van te houden. Zelf in haar afscheid schrijft hij nergens een bedankje voor wat zij al die jaren voor hem heeft gedaan. Ik weet nu dat mijn moeder alvleesklier kanker heeft, hij zei we hebben der een spuitje gegeven, euthanasie dus.

Dan maar weer onderwerp Angélique, ik dus. Regelmatig legde hij het bij mijn moeder, volgens hem hield deze niet van me en wilde ze al heel lang niks meer met mij te maken hebben. Ik had akelige dingen over hen verteld. De rechter waar hij wel 3 keer was geweest, had ook tegen hem gezegd dat ik schizofreen ben. Hij is nooit bij een rechter geweest alleen de kinderrechter. En ik neem niet aan dat deze ook psychiater was. Bovendien ben ik door diezelfde rechter uit huis geplaatst en zo kan ik lezen in de rechtbankverslagen die ik bezit, dit wegens levensgevaar. Mijn vriendin gooide hem voor de voeten, hoe kan je nu toch een kind misbruiken. Op een gegeven moment zei hij ze wilde het zelf!!! Mijn vriendin zei een kind wil dat nooit zelf. Angélique wel zei hij dat was een fantast.

Mijn vriendin vroeg of hij wel kon slapen. Nee hij sliep bijna niet. Of hij dan toch piekerde over zijn verleden. Je denkt er weleens aan, dat dan weer wel. Hij vertelde ook dat hij nooit bezoek kreeg. Logisch hij heeft zelf iedereen de deur uit gegooid omdat hij niemand goed genoeg vond. Hij had het erg veel over ik, ik en nog eens ik. Mijn vriendin zei hij was bij vlagen ronduit agressief. Ze vond hem een kille, koude, berekende, dominante, narcistische man. Het beeld zei ze dat jij altijd verteld over hem klopt precies. Hij is echt zo, een hufter dat noemde ze hem.

Kun jij je dit voorstellen, dat je een vrouw en kind had, deze kwijt bent en ze voor geen meter mist? Ik niet hij wel en dat is echt zoals hij is. Deze man is simpelweg niet in staat tot houden van. Vrouwen zijn voor hem net zo belangrijk als, tja als niets eigenlijk. Ben ik blij met haar gesprek met hem? Ja ze weet nu waar ik over praat, heeft hem ervaren en geloof me dat was ver van prettig. Voor mij bevestigt het mijn beeld over hem. Hier en daar versprak hij zichzelf en verraadde daarmee dat hij heel goed weet wat hij gedaan heeft. Ik kan geen verslag doen van het hele gesprek. Bij deze man valt niets te halen, dat heeft het ook nooit gedaan. Feitelijk zegt hij dat ze als ouders nooit van me gehouden hebben en het eigenlijk wel makkelijk vonden van me af te zijn. Moet ik hier nu zoveel verdriet over hebben, ouders missen ze zijn het niet eens waard. Ze heeft een foto van hem gemaakt met zijn toestemming. Mijn god alsof ik mijn opa-dader zie zitten, twee druppels water.

De hoop die ik ooit had dat in ieder geval mijn moeder van me hield was een illusie. Zoals mijn hele leven met hen een illusie was. Ik haal hier kracht uit, het sterkt me dat het contact verbreken, aangifte doen het beste is wat ik gedaan heb. Ik koos voor mezelf en inmiddels voel ik me krachtig genoeg. Zij hielden dan wel niet van me maar inmiddels zijn er mensen die oprecht van me houden. IK weet wel wat liefde is, ik kan wel houden van. En dat hebben ze me mooi niet af kunnen pakken!

 

Je moet het maar vergeten en verder gaan.

Je moet het maar vergeten en verder gaan. Hoe vaak moet ik dat wel niet horen? Het is een van de meest foute dingen die je kan zeggen. Ik zie op facebook vaak foto’s voorbij komen van dierbare overledenen. Dan staat erbij ik mis je alweer 15 jaar-20 jaar of wat dan ook. Altijd antwoord ik heel veel sterkte. Wat als ik zou antwoorden, “Je moet het maar vergeten en verder gaan?”. Iedereen zou over me heen buitelen om me te zeggen hoe onbeschoft ik ben, dat dit echt niet kan. Je kan je vader, moeder, toch niet vergeten? Toch zeggen deze zelfde mensen dat tegen mij.

Stel je zit op een leuk familie feest en je haalt herinneringen aan vroeger op, iedereen lacht. Wat als ik zou zeggen, “Je moet het maar vergeten en verder gaan?”. Dat zou op zijn zachts gezegd niet gewaardeerd worden. Waarom zeg je dat dan wel tegen mij als ik herinneringen ophaal?

Mijn herinneringen zijn kut herinneringen, ze zijn niet leuk. Maar het zijn wel MIJN herinneringen, mijn leven. Ik kan niet het ziekenhuis binnenwandelen en aan de chirurg vragen, kunt u mijn rot herinneringen verwijderen? Het maakt niet uit of je leuke of rot herinneringen hebt je kan ze niet vergeten. Het maakt deel uit van je en maakt je tot wie je bent. Je doet me pijn door me het onmogelijke te vragen. Alsof je tegen me zegt wis je halve leven uit , alsof je tegen me zegt jij mag er niet zijn met je herinneringen. Ik mocht er mijn halve leven niet zijn, kreeg dat elke dag weer te horen hoe nutteloos ik was. Dat is gelukkig voorbij maar nu negeer jij mij door me alleen maar te willen kennen als ik mijn halve leven vergeet.

In mijn vorige blogs heb ik het over mijn ouders gehad. Ik voel rouw, om het feit dat er nooit van me gehouden is. Omdat ik me dat nu pas realiseer. Dat inzicht kan ik niet meteen wegvegen, gun mij ook mijn rouw. Dat heet verwerken en dat gaat op en neer. Hoe vaak denk je wel eens aan je overleden ouder? Regelmatig en onverwachts komt het soms, dat je denkt oh wat mis ik je nu, of hier had je bij moeten zijn. Dat mag en dat is normaal. Maar zo werkt het voor mij ook dat herinneringen en een gevoel van missen soms onverwachts komt.

Het gaat heel goed met mij, ik leef volop mijn leven, doe vrijwilligerswerk ben bezig als ervaringsdeskundige, geniet van mijn man en mijn honden. Geniet van de vrienden om me heen. Ik ben zeker niet de hele tijd bezig met vroeger en met mijn ouder-daders. Maar soms overvalt het me net als jouw. En ik vraag je niet vergeet het en ga verder, vraag dat dan ook niet van mij!

De geboorte van Het Duivelskind

Ik besluit om mijn verhaal op te schrijven, voor mezelf, ik hoop zo de chaos in mijn hoofd wat te verminderen. Het is een lang proces ik doe er bijna een jaar over om het allemaal op papier te krijgen, telkens weer een klein stukje. Dat is zwaar er komen steeds meer herinneringen boven. Vaak zie ik dat als een soort filmbeelden voor me. Alsof je naar een horrorfilm kijkt waarin je zelf de hoofdrol hebt.

Als ik het af heb laat ik het aan een kennis lezen, zij zei me, dit zou een boek moeten worden. Ik ben daar heel sceptisch over, een boek wie wil dit in godsnaam lezen? Ze vraagt me of ze het naar een schrijfster die ze kent mag sturen, ik zeg ja met totaal geen verwachtingen. Die schrijfster was Maria Genova en tot mijn stomme verbazing ziet zij er een boek in. En ons proces begint want je verhaal opschrijven maakt nog geen boek. Ik heb het voor mezelf geschreven, niet met de bedoeling dat iedereen het zou gaan lezen.

Ik moet dus alles weer opnieuw schrijven. Maria legt me uit hoe ik moet schrijven zo zeg ik bv en toen kwam de huisarts. Maria legde me uit dat het moest omschrijven bijvoorbeeld een man stapte uit een donkerblauwe auto. Hij is niet zo groot, grijs en draagt een streepjespak. Ze vertelde me ook waar het verhaal te langdradig was en waar er juist meer omschreven moest worden. Ettelijke keren heb ik stukken herschreven. Belangrijk voor mij was hierin dat het verhaal authentiek moest blijven, precies zoals ik me herinnerde. Als ik dingen niet meer wist weigerde ik dat aan te vullen, dan liever weglaten. Na ruim een jaar werken had ik een echt manuscript in handen. De uitgever werd benaderd en het boek opgestuurd.

Ja, we hebben een ja JustPublishers wil het uitgeven, als een kind zo blij ben ik. Maar dat is weer het begin. De redactrice van de uitgever heeft ook een boel op en aanmerkingen. En zo ga ik weer aan de slag met het script net zolang dat ook de uitgever tevreden is, en het nog steeds echt mijn verhaal is.

Dan komen de leukere dingen, eerst de titel ik had erboven staan mijn gestolen lijf. De uitgever kwam met het pakkende Het Duivelskind. Heftige titel maar zegt wel heel veel want dit was wat ik altijd genoemd werd. Dan komt het leukste, de kaft, een ontwerpster gaat aan de slag en stuurt diverse ontwerpen. Op een ben ik meteen verliefd en ook Maria en de uitgever vinden deze mooi. Nu waren er alle ingrediënten voor een boek. En zo lag op zaterdag 2 maart 2013 Het Duivelskind in de winkels.

Nog steeds krijg ik reacties, dat vind ik erg leuk van lezers te horen en ik antwoord dan ook altijd. Al is leuk misschien niet het goede woord, als mensen zichzelf in mijn verhaal herkennen is uiteraard alles behalve leuk.