Knuffelen de meeste kinderen leren dit al als baby dan word je al te pas en te onpas door iedereen geknuffeld. Knuffelen kan heerlijk zijn, het geeft troost, geeft je een gevoel van geborgenheid en veiligheid, een warm gevoel van liefde, genegenheid. Kleine kinderen knuffelen zelfs elkaar om te zeggen ik vind jouw lief. Toch is knuffelen niet altijd fijn.

Weet je nog als kind dat je ouders zeiden vooruit geef oma, opa, tante, vrienden eens een knuffel en dat je dat niet wilde. Maar je ouders zeiden vooruit doe niet zo flauw. Dan deed je het toch maar. Weet je nog dat je het vreselijk vond een vieze plakzoen te krijgen? Of iemand die stonk die je dan toch moest knuffelen? Ja hé de meeste van ons herkennen dit wel. Toch zeggen we jaren later tegen onze eigen kinderen ook toe, doe niet zo flauw.

Raar eigenlijk we willen dat onze kinderen de waarde van nee zeggen leren, baas over eigen lijf te zijn en toch zeggen we geef oma eens een knuffel. Bij knuffelen kun je de kinderen dit al meegeven. Want hoe erg is het als je kind een keer geen knuffel wil geven? Betekend dit dat je kind minder van iemand houdt? Nee zeker niet. Van mij hoeft geen enkel kind mij te knuffelen als hij of zij dat niet wil. Ook een kind mag van mij zelf bepalen wie dit mag doen. Zelf wil ik ook niet altijd dat iemand mij knuffelt waarom zou ik dit dan wel van een kind vragen. Een kind heeft toch ook recht op baas te zijn over eigen lijf en op nee te zeggen?

We leren kinderen geen snoepjes aan te nemen van vreemden, niet in een vreemde auto te stappen en ga zo maar door. Toch is bekend dat de meeste daders van seksueel misbruik bekenden zijn. En juist dan leren we kinderen dat ze moeten kussen en knuffelen, dat ze niet zo flauw moeten doen. Hoe kan een kind dan in godsnaam weten dat als een bekende dader het kind benaderd, aanraakt, zoent dat dit foute boel is? Hoe kan een kind dan weten dat je dit tegen mamma of pappa kan zeggen, dat je dit niet leuk vindt? Een kind kent nog geen seksuele ladingen en weet dus niet dat knuffelen en een hand tussen je benen heel verschillende dingen zijn.

Leer daarom kinderen de waarde van nee, als je kind een bekende geen knuffel of zoen wil geven respecteer dat dan. Ook als een kind jou even niet wil knuffelen of zoenen. Dat is geen afwijzing, mogen vliegt je kind je weer om je nek. Dus als je zegt geef mamma eens een knuffel vindt het dan ook goed als je kind nee zegt alleen dan leert je kind dat je baas bent over je eigen lijf!

Water, het was altijd een probleem voor mij. Wij hadden vroeger een ligbad en mijn vader-dader vond het geweldig mij onder water te duwen. Ik weet nog dat ik als kind zwemles had en ineens niet het bad meer in wilde, schreeuwen, gillen, de zwemjuf snapte er niets van.

Water bleef moeilijk zelfs mijn haar wassen doe ik bij de fontein nooit in de douche want dan moet er water over mijn hoofd. Zwemmen? Ik moest er niet aan denken. 2 jaar geleden heb ik het nog geprobeerd met een vriendin, zwemmen. Al bleef ik in het ondiepe ik vond het vreselijk en voelde me heel onveilig.

Vorig jaar een badje thuis onder de veranda. Wat voelde ik me beschermd en toch wel lekker met heel warm weer. Soms alleen, soms met Tonnie maar ik ging er van genieten.

Dit jaar, een wat groter zwembad, dieper ook. Ik zit er dus tot bijna mijn nek in. Vanmorgen heel voorzichtig geprobeerd en het lukte. Vanmiddag weer en nu ben ik blij met groter en dieper. Kopje onder is nog geen optie maar voor mij is dit zo onwaarschijnlijk, ik die geniet van water. Ik had nooit gedacht dat dit voor mij nog mogelijk zou zijn. Laat de zomer nu maar komen, oh wacht die is er al 

In 1995 lukte het me eindelijk onder het juk van mijn ouder-daders uit te komen. Dat was meteen het laatste jaar dat ik Vaderdag vierde, gelukkig. Ik heb al vaker beschreven hoe akelig Vaderdag voor mij was daar ga ik nu niet meer op in. Mijn man zijn vader was al overleden toen ik hem leerde kennen ook daar geen Vaderdag, voor mij enkel een dag met nare herinneringen en dus een pijnlijke dag.

Dit jaar vierde ik voor het eerst weer Vaderdag, want hij is er niet meer. Ik denk aan iedereen die hun liefdevolle vader moeten missen en dolgraag nog een Vaderdag samen zouden willen zijn. Voor mij geld dat het juist een opluchting is een Vaderdag, wetende dat mijn vader-dader er niet meer is. Ik weet niet goed wat te geloven maar stel dat hij van boven mee kan kijken.

Dan zou hij zien hoe gelukkig ik met Tonnie ben, hoeveel respect mijn kanjer voor me heeft, hoe hij liefdevol voor me zorgt, me liefheeft. Vader-dader die zei dat niemand me ooit zou willen, niemand zou ooit van mij houden. Dan zou hij zien dat er meer mensen van mij houden, familie, vrienden. Dan zou hij zien dat ik fijn vrijwilligerswerk heb waar ik plezier aan beleef en waarin ik gerespecteerd word. Dan zou hij zien dat ik lezingen geef, mijn verhaal vertel om taboes te doorbreken, om anderen bewust te maken, om een stem te zijn voor velen. Hij zou zien hoe ik van Dirk geniet en hoe liefdevol ik voor Dirk ben (hij mishandelede de honden die we hadden).

Ik stel me zo voor dat hij knarsetandend toekijkt en zich kapot ergert. En ik zeg proost pa ik ben gelukkig en ondanks alles heb jij me er niet onderdoor gekregen. Jij was een vechter in de letterlijke zin. Dat karaktertrekje heb ik in figuurlijke zin. Ook ik bleek een vechter die niet opgaf en vocht voor een stukje kwaliteit van leven. Als ik nu lach is dat met alles in me, als ik nu geniet is dat met alles in me. Je hebt me vele jaren afgenomen. Je hebt me mijn jeugd afgenomen. Maar mijn toekomst? Die is en blijft van mij daar blijf jij buiten daar mag jij van bovenaf naar kijken samen met mijn moeder-dader. Het leven is weer van mij, ik ben uitgebroken, proost!

Ik krijg nogal eens de vraag of ik mijn boek zelf heb geschreven. Laat daar geen misverstand over verstaan, ja ik heb het zelf geschreven op het voor en nawoord van Maria na. Wel is het zo dat mijn verhaal opschrijven nog geen boek is, verre van zelfs. En in dat proces ben ik van begin tot eind door Maria intensief begeleid. Welk stuk moet korter, welk stuk moet uitgebreider. Hoe vertel je beeldend, hoe neem je de lezer mee in je verhaal. Eindeloos heb ik herschreven totdat het een echt boek was.

Zonder het dag en nacht meewerken van Maria was het nooit dit boek geworden, maar elke letter is door mij geschreven, nu ja getypt dan hé. Het is voor mijn gevoel dan ook echt mijn boek.

De titel is uiteindelijk bedacht door de uitgever, het is een heftige maar wel pakkende titel. De omslag gemaakt door Lisette Beentjes is door ons allemaal samen uitgezocht. Lisette leverde ons enkele voorbeelden aan en deze had meteen mijn en gelukkig ook die van Maria en de uitgevers voorkeur.

Wat ik wel jammer vond en nog steeds vindt is dat de boekpresentatie in Heemskerk was (woonplaats van Maria), Ik had hem zo graag in Helmond gehad zodat onze familie en vrienden erbij konden zijn. Mensen die voor mij belangrijk zijn, mensen die een rol speelde in het boek. Dat kon nu helaas niet omdat het echt te ver weg was. Dat was voor mij wel heel moeilijk niet de mensen om me heen te hebben die me zo geholpen hebben. Gelukkig was mijn man en twee vriendinnen er wel bij. En het was een succes het was erg druk.

Ik ben dankbaar dat ik deze kans gekregen heb, dat het al door zovele mensen is gelezen. Dat er nog elke week reacties komen uit alle hoeken van de samenleving, dat we op de 11de druk zitten. En ik ben verdrietig omdat het voor (te) veel mensen herkenbaar is. Dat ik berichten krijg van jongeren die dit nu ook meemaken. Wat zou het mooi zijn als mijn boek niet meer als herkenbaar bestempeld wordt.

En ik ben iedereen dankbaar die de moeite heeft genomen Het Duivelskind te lezen!

Ik afgelopen zomer in het badje in mijn roze badpak met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht.

Gister keek ik 5 uur live waar Angela Groothuizen zat om te praten over het programma Obese wat zij presenteert. Meermalen hoorde ik haar zeggen: “Deze mensen schreeuwen de hele tijd van de honger”. Daar gaan we weer, Obesitas doe je zelf, het wordt veroorzaakt door veel te veel te eten. En ja dat is een van de oorzaken, maar niet iedereen met Obesitas heeft eetbuien of eet veel te veel. Het doet me pijn want dat maakt dat ik weer veroordeeld word. Als ik op een feestje een gebakje pak zie je mensen denken, eigen schuld dikke bult. Ja ik heb morbide obesitas hoe dat is ontstaan ga ik je vertellen.

Toen ik mijn man leerde kennen was mijn BMI-index 28 dat is licht overgewicht maar zeker niet zorgwekkend. Ik lijk op mijn opa, klein en gedrongen. Was altijd al stevig maar niet schrikbarend. Ik ben altijd een goede eter geweest, daarmee bedoel ik dat ik veel lust, ook vis, groente en noem maar op. Een grote eter ben ik nooit geweest, integendeel zelfs. Dan komt de periode dat is psychisch zwaar in de knel kom te zitten en medicijnen krijg. Van de medicijnen voor je psyché is bekend dat het vaak gewichtstoename veroorzaakt, wat ik toen overigens niet wist. En sluipend werd ik steeds dikker. Tot ik uiteindelijk 86 kilo woog (ik ben 1.52) nu had ik echt overgewicht. Ik voelde me doodongelukkig met dat zware lijf, nu was ik geworden wat mijn vader-dader altijd al tegen me zei een dik mormel.

Ik kon een tijd stoppen met de medicatie maar afvallen lukte niet echt, wat ik ook probeerde. Maar ik kwam weer psychisch in de knel en ja dus weer medicijnen, meer en meer. Bewegen deed ik wel, door mijn dissociatieve stoornis liep ik urenlang over de straat. Dan komen ze er bij toeval achter dat ik een erfelijk belast cholesterol heb. Moeilijk onder controle te krijgen, en ja weer medicijnen en ook deze hadden als bijwerking gewichtstoename. En daar gingen we weer ik werd weer zwaarder.

Ik heb veel gedaan, heb meer dan een jaar streng gelijnd, bijna alle koolhydraten de deur uit, gezond eten (wat ik al deed trouwens). Calorieën bijhouden, ik zat op de 1100 tot 1200 per dag, niet omdat ik streng lijnde, ik kon gewoon niet meer op. In plaats van lichter werd ik mondjesmaat zwaarder. Eten werd een obsessie, ik was er op het laatst de hele dag in mijn hoofd mee bezig. Bestudeerde alle etiketten, dacht na bij elk hapje wat ik in mijn mond stopte. Ik werd er helemaal gek van.

Aan de andere kant kreeg ik pijn in mijn rug, eerst een beetje en dat werd steeds heftiger. Na een lange weg en na een paar jaar pijn bleek dat ik een hernia en een lumbale stenose had. Bij zitten heb ik geen pijn maar bij lopen en stilstaan wordt de pijn heel heftig. Zo heftig dat ik een scootmobiel nodig had. Een verademing om weer mobiel te zijn maar bewegen wordt daardoor wel een probleem.  Ook heb ik Hydradenitis suppurativa een ernstige huidziekte die zeer pijnlijke ontstekingen veroorzaakt (heb ik al sinds mijn 9de). Ook dat maakt vaak dat bewegen te pijnlijk is.

Inmiddels heb ik ook diabetes, niet alleen door het overgewicht, het is ook een bijwerking van een van mijn medicijnen. Een aanvaardbaar risico noemde de internist het. Sinds een paar jaar is het psychisch een stuk stabieler. Alleen het eten was een obsessie nu. Op het advies van de huisarts en diëtiste heb ik het strenge diëten losgelaten. Ik let nu goed op maar geniet wel weer. Op het moment dat ik dat besloot heb ik een BMI-index van 41 en heb ik kledingmaat 52 en ja dat is morbide obesitas. Overigens ben ik wonder boven wonder na deze beslissing niet meer aangekomen.

Ik probeer nu mijn lijf te accepteren, ik heb er fysiek geen last van in de zin dat ik geen veters meer kan strikken, dat is nog steeds geen enkel probleem. Ook mijn favoriete zit, de kleermakers zit is nog steeds fijn en geen enkel punt. Een maagverkleining is op dit moment geen optie voor mij. Ik koop leuke, kleurrijke kleren en verzorg me goed. Ik vind het nog steeds erg moeilijk om in de spiegel te kijken en dank dan ben ik dit echt? Door me te veroordelen, door te oordelen of door alle goedbedoelde maar pijnlijke adviezen maak je het me niet makkelijker. Daardoor wordt het schuldgevoel niet minder maar juist erger. Jezelf accepteren is niet makkelijk als de maatschappij je uitkotst. Kijk niet naar mijn lijf, veroordeel mijn lijf niet maar kijk naar mij, naar Angélique, naar wie ik ben, naar wie ik voor je kan zijn.!

Je hoort het zo vaak zeggen moederliefde is onvoorwaardelijk. We gaan er klakkeloos vanuit dat moeders lief en zorgzaam zijn en vechten als een leeuw voor hun kinderen. Maar is dat wel zo? Nee zeker niet er zijn moeders die hun kinderen mishandelen, verwaarlozen en ja ook misbruiken. Kijk maar naar het recent geplaatste verhaal van een agent in de Zaanstreek die twee zwaar verwaarloosde kinderen aantrof. Ze spraken zelfs een eigen taal. Ze zaten in een snikhete woning, alleen opgesloten door hun moeder. (https://www.ad.nl/binnenland/agent-beschrijft-vondst-zwaar-verwaarloosde-jochies-in-flat-ze-vertoonden-dierlijk-gedrag~a22e3023/)

Dan zijn er nog de moeders die je verre van beschermen. Die toekijken als hun kind mishandeld of misbruikt worden en helemaal niets doen. Die als je eindelijk durft te vertellen over het misbruik, je niet geloven of jouw zelfs de schuld geven. Een enorm eenzaam gevoel voor een kind of jongere. Als je eigen moeder niets doet of het zelfs niet geloofd waar moet je dan naartoe? In mijn ogen ook een ernstige vorm van mishandeling.

Mijn eigen moeder was zo, ze deed helemaal niets en keek letterlijk toe. Nog nooit heeft ze me beschermd. Ze heeft me zelfs mee misbruikt. Alsof je hele wereld instort. Een gesprek met mijn moeder over de mishandelingen en misbruik is altijd onmogelijk gebleven. Tot aan haar dood stond ze vierkant achter hem, mijn vader-dader. Dat heeft zo ongelofelijk veel pijn gedaan. Ze liet me direct als een baksteen vallen toen ik op mijn 25ste aangifte deed en tot haar dood heb ik haar ook nooit meer gesproken, ik bestond simpelweg niet meer.

Vandaag is het moederdag, ik heb hier al heel lang niks meer mee. Ik had al lang voor ze stierf geen moeder meer. En zelf moeder worden is me nooit gegeven. Toch is die pijn niet meer zo rauw, het heeft een zachter randje gekregen door alle mooie dingen die ik nu in mijn leven heb. Ik laat het verdriet even toe en geniet dan weer, ook van deze toch wel beladen dag.

Voor iedereen die wel een liefdevolle moeder heeft of is heb een mooie moederdag. Voor al degene die hun moeder nu extra missen om welke reden dan ook, sterkte.

Over een week is het weer zover, ik ben jarig. Op 9 mei word ik alweer 49 jaar. Vroeger klonk dat vreselijk oud en nu voel ik me helemaal niet oud. Sterker nog mijn brein bruist als nooit tevoren. Jarig zijn is altijd een beetje beladen voor me. Door de nare herinneringen die ik aan mijn verjaardagen vroeger heb. Wat materieel betreft werd ik altijd “verwent”. De mooiste spullen kreeg ik en er was bewondering van familie en wat een bofkont ik wel niet was. Maar het echte cadeau moest nog komen. Misbruikt worden om mijn verjaardag te vieren, vreselijk vond ik het elk jaar weer. Wat had ik dat mooie materieel cadeau graag ingeleverd voor gewoon liefde, daar snakte ik naar, niet het nieuwste speelgoed.

Maar ook nadat het misbruik stopte bleef jarig zijn moeilijk. Omdat ik verder geen familie had bleef het een wat eenzame dag. Natuurlijk had ik al snel Tonnie en dat maakte dat ik me al meer jarig voelde. En tot nu toe doen we altijd iets leuks op mijn verjaardag. Nieuwe leuke herinneringen maken. Toch voelt het ook heden ten dage nog een beetje eenzaam als de brievenbus kleppert op mijn verjaardag en er nooit meer dan een, hooguit twee kaartjes zijn. Heerlijk post krijgen alleen wie moet mij in godsnaam post sturen op mijn verjaardag? Een lieve vriendin slaat me nooit over en daar geniet ik ook volop van.

Het is ook niet zo dat ik mijn verjaardag niet vier. Tonnie en ik doen dat op een dag tegelijk omdat we vlak bij elkaar jarig zijn. Een klein feestje zo groot is ons kringetje niet. Maar we vieren het en daar geniet ik nu wel volop van. Er is geen verborgen cadeau meer, niets wat ik niet wil en de regie ligt nu bij mij. Jarig zijn in vrijheid.

Ook dit jaar gaan Tonnie en ik het samen vieren, we gaan uit eten (lang leve social deal) en dan voel ik me feestelijk zo met hem samen uit zijn. Elk jaar gaat het wel even door mijn hoofd hoe mijn verjaardagen waren. Maar daar blijft het ook bij. Ik ben vooral dankbaar voor wat ik nu heb en geniet daar dan ook dubbel van, wetende hoe het ook kan zijn.

Het is pas sinds een paar jaar dat ik ook een beetje kan genieten van mooi weer, vooral in het voor en najaar als het nog niet te heet is. Ik kan gewoon heel slecht tegen hitte, voel me dan vaak niet lekker. En ik krijg uitslag van de zon dus op het heetst van de dag blijf ik binnen of onder mijn veranda. Mijn herinneringen aan mooi weer zijn ook niet al te best.

Wij hadden toen ik een tiener was een stacaravan in Bergharen. Vaak gingen we daar de weekenden van april tot oktober en de vakanties naar toe. We hadden de “grote” stacaravan en de kleine waarin mijn ouders en ik sliepen. Om die kleine, tegen die grote zat een hok waar de wc en douche inzaten. Met mooi weer waren we dus daar. Er was ook een tuintje bij waar je beschut kon zitten. En daar zaten mijn ouders dan ook veel. Waar ik dan zat? Veelal in het kleine caravannetje. Omdat ik weer eens, god weet waarvoor, straf had. Ik herinner me de zinderende hitte nog zo goed. Daar zat ik dan, het zo warm hebben, dorst hebben, je misselijk voelen en geen kant op kunnen.

Soms mocht ik in de grote caravan, dat was wat minder maar ook nog behoorlijk warm. Er zat veel jeugd op de camping, tieners net als ik. Die kwamen wel eens vragen of ik ook zin had om te komen. Maar verder dan mijn vader-dader die zei dat ik niet wilde, kwamen ze niet. Ze zullen me wel als heel saai hebben gezien, maar oh wat verlangde ik ernaar met hun mee te mogen, gewoon tienerdingen te mogen doen. En als was dat wat rondhangen en wat kletsen, alles beter dan opgesloten in een bloedhete caravan. Had ik thuis in ieder geval nog een eigen kamer, hier was ik nergens alleen. Ik sliep in dezelfde kleine caravan als mijn ouders. Zij links, ik rechts. Uit en aankleden waar zij bij waren en zeker de manier waarop ik bekeken werd maakte dat niet erg prettig. Het misbruik was zo ook erg makkelijk, niemand hoefde zelfs maar de kamer uit.

Gelukkig mocht ik wel zomerkleren aan. Alleen als de blauwe plekken verborgen moesten worden dan moest ik een trui aan. Vreselijk dat jeukte en brandde in de warmte. Dat viel wel op uiteraard, ik zei dan dat ik grieperig was en het kou had. Ik rilde inderdaad vaker maar dat was omdat ik misselijk van de warmte was, niet van de griep.

Nog steeds heb ik met hele warme dagen heel veel moeite het hoofd koel te houden, letterlijk en figuurlijk. Gelukkig kan ik ook genieten nu van mooi weer en met de scootmobiel er op uit. Ik ga dan in de ochtend als het nog niet zo warm is.

Het is een moeilijk onderwerp, kinderen en seksualiteit. Kinderen en zich bewust zijn van hun lijf. Toch is dit heel erg belangrijk en ja ook al op jonge leeftijd. Het is belangrijk dat we jonge kinderen al leren dat ze baas zijn over hun eigen lijf. Dat moet je natuurlijk spelenderwijs brengen en zeker niet met angst. Leer ze dat ze nee mogen zeggen en leer ze dat als iemand ze toch aanraakt als ze dat willen dat ze dat altijd tegen mamma en/of pappa kunnen zeggen. Maak ze vertrouwt met hun eigen lijf. Wil je daar meer over weten kijk dan eens op https://linktr.ee/naomi.dessaur of https://www.facebook.com/DessaurTrainingen/ of https://www.instagram.com/naomi.dessaur/ van Naomi Dessaur. Zij is een groot voorstander en geeft ook goede tips en video’s over hoe hierover te praten met je kinderen.

Maar we moeten ook onszelf bewust zijn hoe we hier mee omgaan. Ik ken het nog van vroeger en het is nog steeds zo. Zeggen we niet allemaal tegen onze kinderen, vooruit geef opa/oma/tante/oom eens een knuffel en een kus. En als je kind duidelijk niet wil zeg je kom op niet zo flauw doen. Als een kind mij niet wil knuffelen laat ik dat zo zeg dan ook tegen diens ouders het is prima zo het hoeft niet. En dat meen ik waarom zou een kind altijd willen knuffelen en kussen? Ik denk dan stel ik kom een kamer binnen en ik moet iedereen knuffelen en kussen, ik zou de kriebels krijgen.

Dat is al waar je een kind leert grenzen aan te geven. Als je kind niet wil laat het kind in zijn of haar waarde. Ik snap dat opa en oma teleurgesteld zijn als ze geen knuffel en kus krijgen. Toch is het van belang dat je het accepteert als je kind nu niet wil.

De meeste daders zijn bekenden, dat is allang bekend. Als je je kind duidelijk maakt dat die knuffels en kussen erbij horen is het erg moeilijk voor dat kind waar de grens nu ligt. Als iemand verder gaat dan de knuffel en kus is het voor een kind niet duidelijk dat dit foute boel is en het er niet bij hoort. Maar leren we onze kinderen dat ze ook nee mogen zeggen ook tegen bekenden dan is de kans veel groter dat je kind je het verteld als er grenzen overschreden worden.

Het ontdekken van je lijf, verschillen tussen jongetjes en meisjes, seksualiteit we zouden er heel natuurlijk over moeten doen zodat onze kinderen leren wat de grenzen zijn en dat ze eigen baas zijn. Natuurlijk voorkom je hiermee misbruik niet helemaal maar je maakt je kinderen wel weerbaar en je hebt een grotere kans dat je kind bij je komt als iemand hem of haar pijn doet.

Een tijdje geleden vroeg ik jullie om hulp omdat ik geen andere uitweg meer zag. Mijn man heeft door zwaar werk een versleten rug en ik heb een hernia en een lumbale stenose. We slapen op harde 20 jaar oude boxsprings en worden met rugpijn wakker. Dat is niet de bedoeling maar we kunnen ook niets om er iets aan te doen. Zoals zoveel mensen in Nederland komen we net rond. Extra’s zit er niet in, maar dit gaat wel om onze gezondheid. Dus vroeg ik ten einde raad om hulp.

En het is gelukt dankzij hele lieve mensen die doneerde, of het bericht verspreidde zullen we vanaf dinsdag weer als roosjes slapen. De bedden, de ombouw dus hebben we bij een kringloopwinkel gekocht. Die waren ook nog eens voor de halve prijs dat kostte echt een prikkie. Maar belangrijker de matrassen en bedbodems hoe komen we daaraan want daar gaat het eigenlijk om. Dankzij hele lieve hulp uit onverwachte hoek komt ook dit goed. Er komen 2 super matrassen en 2 bedbodems elektrisch nog wel. Allemaal dankzij hele lieve mensen, ben zo dankbaar. Deze droom is werkelijkheid geworden.

Nu nog verder voor de auto, we hebben nu ongeveer 1/3 voor elkaar. Vooral de airco is duur en als het om onszelf gingen deden we wel aan RO (raam open). Maar het gaat om Hulphond Dirk die mag in de zomer niet vervoerd worden zonder airco en iedereen die me een beetje volgt weet dat ik niet zonder Dirk op pad ga en kan. Een nieuwe auto, tweedehands dan zit er niet in. Onze wagen wordt in April 15 jaar oud maar is gelukkig nog erg goed en kan nog wel een tijdje mee. Dus deze opknappen is genoeg. Ik droom niet van een glimmende nieuwe auto maar kunnen blijven rijden met ons vertrouwde karretje.

Natuurlijk is een auto luxe en zijn er genoeg die zonder moeten doen. Ik ben al niet zo mobiel en de auto is een stukje vrijheid die we eigenlijk niet willen missen voor ons zou dat heel verdrietig zijn.

Ik ben zo dankbaar voor alle liefde die ik hierin mag ontvangen. Dat zit niet alleen in mensen die doneren. Ook de mensen die niet kunnen doneren (en dat begrijp ik als geen ander) maar dit ons wel gunnen en hun liefde sturen of het bericht delen ben ik heel blij mee. Internet en social media kan een genadeloos medium zijn. Maar evenzo kan er zoveel warmte en liefde vanuit komen dat ik er letterlijk stil van word.

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Getagd met , , , , ,