-
Rouwen
Soms denken mensen dat zo’n groot verlies me weinig doet. Niets is minder waar, de wereld staat even stil in mijn hoofd. Maar ik ga door, neem niet de tijd om stil te staan bij verlies, bij rouw.
-
Schuld(en)
In mijn dissociëren kocht ik onnodige en dure spullen en ja hoe dom, ik schaamde me zo dat ik ze niet terug durfde te sturen of brengen, in die tijd was kopen op de pof bij de postorderbedrijven een makkie, alles kon. In de nachten stille tranen omdat ik me steeds verder in de problemen draaide en er niet over durfde te praten
-
Jarig, niet voor ieder kind een feest
Het begon al in de ochtend als ik van mijn ouders de vieze, kleffe tongzoen kreeg. Koffie en sigaretten, zo proefde ze. Altijd was er weer een geweldig cadeau, meestal duur, waar menig kind dolblij mee zou zijn geweest
-
Ik wil helemaal niet af van de medicijnen
De laatste tijd hoor ik erg veel over antidepressiva en het er van af moeten komen. Ik heb ze al jaren en eerlijk? Naar volle tevredenheid.
-
Wat mag het kosten?
Laat hulpverlening weer over de mens gaan en niet over het budget!
-
Verlangen naar de incest vader
Het enige op de wereld wat ik wilde, lief gevonden worden en daarvoor zou ik alles doen. Wat hij deed was niet fijn, het deed echt pijn en gaf me een rare kriebel in de buik. Maar het hoorde bij lief zijn en dus kronkelde ik mijn kleine lijfje in allerlei bochten om hem te pleasen.
-
Te complex
Houd moed, blijf vechten, je bent dat dubbel en dwars waard. Ik ben nog steeds heerlijk complex, met alles erop en eraan. Dat is prima ik kan er mee omgaan, ken mezelf inmiddels en vooral, ik geloof in mezelf, de toekomst? Ik kan dat!
-
Lief zijn voor jezelf
Ik ben geen gebruiksvoorwerp meer. Voor mijn vader was ik alles van zijn vrouw, tot seksslaaf, tot vuilnisbak, tot boksbal. Nu ben ik van mezelf en ben ik vrouw met alles erop en eraan en dat voelt heerlijk!
-
Pijnlijke kou
Het overvalt me, pakt me beet en smijt me even een paar stappen terug. Dat is wat een traumatische jeugd met je doet. Je op onverwachte momenten terugwerpen in het verleden. De pijn raakt je weer even als een dolk recht in je hart.
-
Zijn dromen bedrog?
Ik voel me nu rijk, dat ik, ook al ben ik een laatbloeier eindelijk niet meer droom, maar deze echt is. Dank aan iedereen die het mede mogelijk maakt, mijn droom te leven!
