-
Onveilige hechting
Het is 27 juli 1941 als mijn vader iets voor 0.00 uur ter wereld komt. Het is iets na 0.00 uur als zijn moeder overlijdt. Zijn vader is woedend en geeft zijn net geboren zoon de schuld dat hij zijn vrouw is kwijtgeraakt. Voor mijn vader betekent dit een jeugd lang mishandeld worden, misbruikt weer ik niet zeker daarover heeft hij nooit iets gezegd. Zijn vader hertrouwt en zijn halfbroer en halfzus die daaruit geboren worden hebben nooit te maken gehad met mishandelingen. Het is 9 mei 1970 als ik met een keizersnee ter wereld kom. Mijn moeder krijgt complicaties en sterft bijna. Ze weet de eerste dagen niet eens…
-
Erg, erger, ergst
Het doet me verdriet als iemand me zegt: “ik ben alleen maar psychisch mishandeld”. Alleen maar? Enig idee wat het met je doet als je elke dag weer als kind te horen krijgt dat je niets waard bent, dom bent, niks kunt, niet geboren had mogen worden?
-
Niet durven plassen
We moeten allemaal plassen die drang heb je gewoon en kun je niet geheel controleren. Maar voor mij werd het een angstige gebeurtenis vol met schaamte. Ik probeerde het zo veel als ik kon op te houden tot telkens buikpijn aan toe. Dan had ik weer eens flink krampen omdat ik het te lang had opgehouden.
-
Het lichamelijk trauma
Trauma doet veel in je hersenen en worden opgeslagen. En telkens wanneer het niet uitkomt, of je het niet verwacht pakken de herinneringen je. En dat is heftig, heel heftig. Maar dat is niet het enige waarin trauma/seksueel misbruik, mishandeling wordt opgeslagen. Ook je lijf “herinnert”. En al stop je het nog zo ver weg, je lijf herinnert. De lichamelijke herbeleving zijn zo enorm intens.
-
Mijn missie
Dat is nu na twee boeken mijn missie. Het uit de taboe sfeer halen. Het bespreekbaar te maken. Ieder naar zijn eigen rol laten kijken. Handvaten uitreiken. Inspireren en hoop geven. Of ik nu voor een groep van 80 professionals sta, voor studenten die hulpverlener gaan worden, voor een kleine groep mensen in een wijkhuis. Het maakt niet uit, telkens weer voel ik me bevlogen, voel ik de passie. Voel ik mijn missie weer een stapje dichterbij komen. Voel ik dat ook ik het verschil kan maken!
-
Zelfdoding
Zelfdoding is nog steeds een groot taboe onderwerp, we praten er niet over. Soms is er zelfs schaamte bij de nabestaanden. Een poging tot wordt vaak afgedaan met aandachttrekkerij. We negeren het, gaan maar niet op bezoek bij de nabestaande of degene die een poging deed omdat het zo ongemakkelijk is, wat moet je zeggen, hoe moet je je gedragen
-
We denken te groot
Ze nodigde me uit in haar caravan en gaf me een kop thee, keek me aan en vroeg: ‘Hoe gaat het met je’. Ze keek me recht aan en ik voelde dat ze oprecht belangstelling had. De eerste volwassenen in mijn leven die echt naar me keek. De tranen sprongen in mijn ogen zo overweldigend was het.
-
Fragment ‘Mamma’ uit ‘Ik was geen duivelskind’
Fragment uit mijn boek 'Ik was het duivelskind' dat wat ik het moeilijkste vond en vind, de rol van mijn moeder. De eerste keer dat zij me misbruikte stortte mijn wereld in...
-
Chaos
Het is 6 juli rond 19.30 als Nederland stilvalt, als we verbijsterd zijn, ongeloof, is dit echt? Ja het is echt, na Fortuin, van Gogh, Wiersma is ook nu Peter R de Vries neergeschoten. Zomaar in een drukke stad, tussen allemaal mensen valt er een reus neer. Eerlijk?
-
Dissociëren de rode draad door mijn leven
Ik vind het fijn de puzzelstukjes te krijgen maar ook verdrietig. Het geeft me het besef hoe moeilijk ook mijn jeugd was en daarna. Hoe hard ik ook dissociëren nodig heb gehad om te kunnen overleven. Hoe belangrijk voor mij deze mogelijkheid om te ontsnappen is geweest en soms nog is
