seksueel misbruik

We denken te groot

Als we het vermoeden hebben van kindermishandeling in onze omgeving, een onderbuik gevoel, doen we vaak niets. Melden is doodeng, wat gebeurt er dan? En wat als ik het mis heb? Logische gedachten het is ook niet niks wat er dan met een gezin kan gebeuren. Maar het grootste probleem is dat we veel te groot denken, in termen als een kind redden, de situatie moeten stoppen en daarin voelen we ik kan dat niet, dus reageren we maar niet, in de hoop dat een ander deze (te) grote verantwoordelijkheid neemt. Maar je vergist je, ook jij kan een verschil maken door er alleen maar te zijn. Door een kind te laten voelen ik zie je.

Wij stonden op een camping in Bergharen, grote caravan, vaste standplaats. Ook daar mocht ik nauwelijks naar buiten en werd ik misbruikt. Heel makkelijk want mijn ouders en ik sliepen in dezelfde caravan in dezelfde slaapkamer. Ik was een jaar of 13-14. Op de camping stond even verderop Tante Grada met haar gezin. Geen echte tante maar we noemden haar zo. Zij had al heel snel door dat er ‘iets niet klopte’ aan ons gezin. Ze nodigde me uit in haar caravan en gaf me een kop thee, keek me aan en vroeg: ‘Hoe gaat het met je’. Ze keek me recht aan en ik voelde dat ze oprecht belangstelling had. De eerste volwassenen in mijn leven die echt naar me keek. De tranen sprongen in mijn ogen zo overweldigend was het. Ze zag geen slecht kind, een kind dat maar niet lief kon zijn. Zij zag mij een kind dat verdriet had, dat leed. Ik heb wat keren thee en warme chocomel bij haar gedronken. Als mijn vader mij ging zoeken en langkwam zei ze bukken, want uiteraard mocht dit niet. Zij was ook de eerste die tegen mijn vader-dader zei: ‘Ik weet niet wat je allemaal doet met dat kind, maar er klopt niets van, het is niet veel goeds’. Toen ze hem ook nog betrapte terwijl hij aan me zat, hebben mijn ouders direct hun biezen gepakt en zijn we nooit meer terug geweest. Ik heb tante Grada ook nooit meer gezien, wat voor mij heel verdrietig was.

Maar zij maakte door er alleen te zijn, naar me te luisteren, ook al kletste ik maar over koetjes en kalfjes. Even het gevoel te hebben dat ik er toe doe was zo enorm waardevol voor me. Het zijn de momentjes waar je als mishandeld en misbruikt kind weer even op kan teren, je weer even kracht geven om alle gruwel die je meemaakt te doorstaan. Dit was al bijna uit mijn herinnering maar ik moet er de laatste tijd weer veel aan denken. En ik zie tante Grada en mij weer zo voor me zitten.

Dat is wat je kan doen, een kop chocomel, thee, limonade. Rustig gaan zitten, luisteren en laten merken ik zie je, ik hoor je. Geef eens een compliment, ‘wat zie je er leuk uit, wat goed dat je een zeven gehaald hebt’. Als je thuis alleen afgekraakt wordt is dat zo waardevol. En nee je hoeft niet erachter te komen wat er thuis gebeurt. Je hoeft er alleen te zijn. Dat kan de buurvrouw, een tante, je schooljuf of meester of wie dan ook zijn. Maar ook als hulpverlener is het belangrijk dat je in ieder geval laat voelen dat je het kind oprecht ziet en hoort. Dat kleine stukje aandacht waaraan het mishandelde en verwaarloosde kinderen zo aan ontbreekt kan jij geven. Maak jij het verschil?

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: