Vandaag is de sterfdag van mijn moeder, inmiddels alweer 4 jaar geleden dat ik een anoniem berichtje op mijn blog kreeg, “weet je dat je moeder dood is” Ik weet nog dat ik aan mijn laptop zat en verstijfde en niet goed wist wat ik met dat berichtje moest. Was het waar of niet, daar ben ik eerst achteraangegaan en ja het was waar, ik kreeg het berichtje op vrijdag 8 februari, ze was toen al 3 dagen dood en zou de volgende dag gecremeerd worden. Via via kreeg ik de rouwbrief in handen en dat was pas echt een shock. Nergens stond een bedankje naar mijn moeder toe of dat ze een geweldige vrouw was geweest. Mijn vader-dader sprak daarin alleen over zichzelf wat een geweldige man hijzelf geweest was. Narcistisch van voor tot achter. Uiteraard werd er met geen woord gerept over een dochter, mij dus. De crematie was zo ver weg en toch zo dicht bij, ik kon er niet naar toe, wist dat ik eruit gegooid zou worden. Maar het crematorium is zo goed als bij mij om de hoek. Een heel raar idee allemaal.

Mis ik haar? Nee ik mis wel een moeder, die ik nooit echt gehad heb. En ergens in mijn achterhoofd heb ik altijd de hoop gehad dat vader-dader als eerste dood zou gaan. Dat er dan nog een gesprek met haar mogelijk zou zijn, dat als ze onder zijn bewind uit zou zijn eindlelijk zou durven praten. Misschien ijdele hoop maar ergens in mijn achterhoofd zat dit nog. Met haar dood werd dit compleet afgesneden. Sinds 1995, nadat mijn vader-dader me voor de laatste keer flink te pakken had gehad en ik er met hulp van de politie een einde aan het misbruik wist te maken, had ik haar nooit meer gesproken. En dat zal dus ook nooit meer gebeuren. Ik heb er nog steeds moeite mee dat ze, nadat ze mij 9 maanden gedragen heeft, zoveel moeite heeft moeten doen om mij te krijgen, onvoorwaardelijk voor vader-dader koos. Mij de rug toekeerde en nooit meer om keek.

Toch heb ik moeite met je sterfdag mamma dan komen er toch weer herinneringen boven. Aan de vrouw die altijd dienstig was. Want dat was je, altijd op de achtergrond. Bezig het hem naar de zin te maken. Je moest ook wel anders kreeg je zijn woede over je heen. Nooit besliste je zelf iets, als ik uit school kwam en je iets vroeg zei je, dan moet ik je vader bellen, En dan wist ik het antwoord al, nee. Je werd van mamma, dader, moeder-dader. Onder dwang maar is dat zo? Je was volwassen en je had een keus. Je had weg kunnen gaan, met mij, zonder mij. Maar nee tot je dood bleef je bij hem. Met niemand hadden jullie meer contact daar zorgde hij wel voor. Jullie hadden genoeg aan elkaar maar was dat wel zo? Ik heb een heleboel vragen waarop ik nooit antwoord zal krijgen. Mis ik jou? Nee ik mis wat je had kunnen zijn, maar wat je nooit hebt willen zijn.

Afgelopen week hoorde ik dat mijn vader-dader inmiddels op de gesloten afdeling verblijft van het bejaardenhuis. Dat hij in zijn rolstoel hangt en niets meer kan of zegt. Ik voel opluchting, de man kan me niets meer doen, nooit meer. Medeleven? Medelijden? Vergeving? Deze man heeft me bijna 25 jaar lang seksueel, lichamelijk en psychisch mishandeld en misbruikt. Het was pure horror elke dag weer. Nooit heb ik kind kunnen zijn en ook geen jong volwassene. Het enige wat ik kon was proberen te overleven van de ene naar de andere dag. Een toekomst had ik toen niet, ik was al blij als ik de dag had overleefd, alhoewel, heel vaak was ik daar niet eens blij mee. Het was een bijna onmogelijk gevecht waarbij mijn lichaam en geest elke dag weer een stukje verder beschadigd raakte.

Toen het allemaal stopte begon het eigenlijk pas. Ik zat gevangen, gevangen in een lichaam dat niet meer van mij was, gevangen in nachtmerries en herbelevingen. Gevangen in gedachtes die niet meer van mij waren. Het was en is keihard werken om daar weer vrij van te komen en weer in mezelf te gaan geloven, ook dat is een bijna onmogelijke strijd. Maar daarin heb ik stappen gezet, hele kleine en grotere en ik zie steeds meer mooiere dingen komen op mijn pad en voel steeds meer vrijheid. Ik ben de schaamte en schuld voorbij en niet bang meer om mezelf te laten zien én horen.

En nu is het dus andersom, nu zit mijn dader gevangen in zijn lichaam en in zijn gedachten. Voor hem geen mogelijkheden meer om zich daar uit te vechten. Voor hem is dit de weg naar de dood. Vergeven kan ik hem niet, hij heeft een keuze gemaakt. Hij heeft mij doelbewust beroofd van mijn kind-zijn, van mijn lichaam, mijn geest. Hij zei, en dat zei hij ook tegen de politie, ze is mijn bezit. Zo zag hij een kind ook als bezit en daarmee mag je doen wat je wil. Alsof ik een voorwerp ben waarmee je kan doen wat je. Hij zag me als Duivelskind en rechtvaardigde daarmee zijn handelen voor zichzelf. Hij was er werkelijk van overtuigd dat wat hij deed gerechtvaardigd was. Nu zit hij gevangen en ben ik vrij, nooit hoef ik hem meer tegen te komen. Nu moet hij nog mij hoofd en lichaam uit, want dat is veel moeilijker daar is geen kaartje u bent af, ga naar de gevangenis voor….

19 was ik toen ik vanuit het internaat mijn eerste flatje kreeg. Ik had helemaal niets en was dus blij met alles, een lamp van die, een stoel van daar, een pan van die en ga zo maar door. Een oude televisie en je kunt je het nu niet meer voorstellen, een zonder afstandsbediening, ja je moest nog opstaan om een andere zender op te zetten. Maar ik was blij met alles. En sommige spulletjes werden bij de kringloop gehaald. Maar in de loop der jaren verandert er van alles. Je verzamelt en koopt spullen. Verhuisd, gaat samenwonen, trouwen.

Dure spullen hebben we nooit gehad maar we kochten wel nieuwe spullen telkens iets van ons vakantiegeld en zo raakte ons huis ook vol. We struinde wel als we iets nodig hadden winkels af of keken in outlets maar wel nieuw. Ik had een soort schaamte om naar de kringloop te gaan. Dat was voor echte arme mensen. Ik “mocht” daar geen gebruik van maken. Dat was voor mensen die echt geen andere mogelijkheid meer hadden. En goede spullen hadden ze daar toch niet? En ja ik geef het eerlijk toe ook een valse schaamte om naar binnen te gaan, dan zien mensen dat ik niks heb. Wat eigenlijk compleet idioot is want het fenomeen kringloopwinkel is allang geïntegreerd in onze maatschappij. Het is dus echt iets in mijn domme blonde hoofd.

Tot vorige week mijn bank echt helemaal kapot was. De toplaag was er helemaal vanaf. Ik schaamde me dood. En ik had echt geen mogelijkheid voor “even” een nieuwe bank te gaan kopen. Dus zei ik tegen mijn man: “zullen we eens bij de kringloop gaan kijken” Weet je de kringloop in mijn woonplaats zit sinds 2008 zo’n beetje bij ons om de hoek en ik ben er nog nooit binnen geweest, erg hé. Ik was verbaasd er stonden hele leuke spullen. En ja ik had al snel een heel leuk bankje gevonden die er top uitzag en heerlijk zat. Alleen manlief was meteen verliefd op een oorfauteuil, er stonden er twee precies dezelfde. In perfecte staat, ze zagen er als nieuw uit. Hij wilde twee stoelen in plaats van een bank. Hij heeft altijd liever in stoelen gezeten dan in een bank, alleen ik wil liever een bank. Alleen wat staan we nu te kletsen voor deze lage prijs waarom niet allebei? Kunnen we allebei op ons fijnst zitten. En dat gedaan dus, blij als een kind en zonder enige schaamte ben ik zo’n beetje de winkel uit gehuppeld.

Gisteren kwamen ze alles brengen, de heren die het bezorgde zette alles keurig netjes op hun plek neer. Het staat geweldig, zit geweldig en ineens ben ik trots als een pauw dat ik met bijna niks toch weer een hele mooie woonkamer heb. En dat de buren de kringloopwinkel wagen voor de deur zagen staan? Who cares? Mij zien ze zeker nog terug ik heb geen last meer van valse schaamte.

Bijna het einde van het jaar en als vanzelf ga je terug kijken. En voor het eerst in heel erg veel jaren is dat niet alleen maar akelig. Eigenlijk was 2016 het jaar van Dirk of in ieder geval van honden. In januari begon ik met de sessies om te kijken welke hond bij mij zou passen. Ik weet nog hoe spannend ik dat vond. Ik maar hoorde ik dat het Dirk zou worden en na een intensief traject (tweede traject want ik was al een tijd bezig) kwam Dirk in augustus bij me wonen. Daarmee veranderde mijn leven. Inmiddels hoort Dirk bij me als mijn ademhaling hij is er altijd. Hij gaat overal mee naar toe en weet precies wat er van hem verwacht word. Door hem is er veel meer rust en zekerheid en minder dissociëren in mijn leven gekomen.

En het jaar dat ik gevraagd werd om wat ik kan websites maken. Bij de wijkraad van mijn wijk, vogelvrij, zorgzaam brouwhuis, een kennel. Erg leuk bij de wijkraad doe ik mee aan de vergaderingen, wijkoverleg en wat in mijn vermogen ligt. Ik doe op mijn manier weer mee met de maatschappij en dat is een heerlijk gevoel. Ik sta niet meer helemaal in mijn eentje aan de zijkant te kijken, maar doe weer mee.

Er zijn ook nog steeds hele moeilijke momenten geweest, dat de herinneringen er waren. Vooral als ik het niet zag aankomen. De herbelevingen de beelden in mijn hoofd. Maar nu ik dankzij Dirk, vrijwilligerswerk, hulpverlening stabieler ben kan ik het ook beter aan. Het overspoeld me niet. Tenminste niet geestelijk. Wel heb ik het hele jaar erg veel last van mijn lijf gehad en is dat niet veel beter. Wel met mijn schouders die kon ik aan het begin van het jaar nauwelijks bewegen en nu weer wel. Maar de nek, rug, heupen doen erg veel pijn. Lopen is moeilijk en pijnlijk en dat is lastig omdat ik door Dirk wel meer moet lopen. Met fysio en oefeningen proberen we er grip op te krijgen maar dat lukt nog niet zo goed. Slapen kan vooralsnog alleen maar op mijn rug.

Het jaar dat mijn overlast gevende buurman eruit werd gezet, gelukkig maar. Dat ik leuke dingen deed met vriendin Marjo. Dat mijn man en ik gelukkig waren dan ooit samen. Het jaar dat Jackie werd geopereerd aan blaasstenen nadat ze heel het huis onder plaste, gelukkig gaat het nu weer goed met haar. Het jaar dat ik naar de lotgenotendag ging zonder mijn man voor het eerst alleen de deur uit, oké met Dirk. Het jaar dat de 10e druk uitkwam van Het Duivelskind en daar ben ik toch wel trots op. Het jaar dat ik op Brigitte’s boekpresentatie Karin Bloemen ontmoette. Het jaar dat ik voor het eerst kan zeggen er zijn mooie dingen gebeurt, mijn leven is veranderd in positieve zin. Voor het eerst heb ik zin in een nieuw jaar waar vast ook weer mooie dingen mogen gebeuren, ik geloof daarin en dan gebeurt het ook toch? Dank je wel voor al jullie vriendschap, voor het lezen van mijn blogs. Ik hoop jullie allemaal terug te zien in 2017 en wens iedereen een mooi, liefdevol jaar toe.

Angélique

Het is weer de feestmaand en zoals altijd geeft me dat een heel dubbel gevoel. Ik heb het er moeilijk mee. Met de herinneringen aan akelige feesten, die het woord feesten niet waard zijn. Aan de herinneringen van gedwongen samenzijn, misbruik, mishandelingen die harder binnenkwamen dan anders omdat het kerst was, omdat het oud op nieuw was. En ja ik heb nieuwe herinneringen gemaakt in al die jaren die zeker meetellen, maar zonder dat ik het wil zijn er toch weer de akelige herinneringen. Mijn doodsangst voor vuurwerk wat nu al hier en daar afgestoken word en me al kapot laat schrikken al doe ik mijn best me er niet van aan te trekken. Ik reageer toch heftig omdat het telkens heel onverwacht is.

Dit weekend had ik eigenlijk de kerstspullen willen zetten, geen boom die hebben we al jaren niet. Een boom waardoor de halve kamer leeg moest bracht me te veel in de war. Na een nachtmerrie of  dissociatie was ik dan helemaal de weg kwijt, letterlijk, dan herkende ik mijn huis, mijn veilige plek niet meer en was de paniek compleet. Dus geen boom maar kerststukken die ik zelf gemaakt had. Maar op de een of andere manier kan ik me er niet toe zetten heb ik er geen zin in. Mijn man is daar heel makkelijk in, doen we het toch niet niets moet. Ik blér wel mee met de kerstliedjes op de radio, vind ik dan gezellig en elke avond branden er kaarsen voor de gezelligheid.

Eerste kerstdag gaan we naar de zus van mijn man en daar heb ik dan weer echt zin in. Toch nog bij familie dat ben ik niet echt gewend. En tweede kerstdag gaan we samen gourmetten dus op mijn manier ga ik er van genieten. Maar ik weet dat er ook tranen zullen zijn. Dat er pijn en diep verdriet zal zijn, en toch ook eenzaamheid want van mij is er geen familie meer, helemaal niemand. En toch ook dankbaarheid omdat ik niet meer alleen ben met de feestdagen. Zoals ik al zeg heel dubbel allemaal. Gelukkig is mijn man vrij tussen kerst en oud op nieuw zodat ik een beetje op hem kan leunen in mijn moeilijke momenten. We komen er wel weer doorheen zoals altijd en met weer nieuwe herinneringen. En natuurlijk heb ik dit jaar Dirk om me mee te helpen er doorheen te komen dat zal zeker een groot verschil zijn!

dag7a

dag6

dag5

dag4

dag3