-
Chaos
Het is 6 juli rond 19.30 als Nederland stilvalt, als we verbijsterd zijn, ongeloof, is dit echt? Ja het is echt, na Fortuin, van Gogh, Wiersma is ook nu Peter R de Vries neergeschoten. Zomaar in een drukke stad, tussen allemaal mensen valt er een reus neer. Eerlijk?
-
Dissociëren de rode draad door mijn leven
Ik vind het fijn de puzzelstukjes te krijgen maar ook verdrietig. Het geeft me het besef hoe moeilijk ook mijn jeugd was en daarna. Hoe hard ik ook dissociëren nodig heb gehad om te kunnen overleven. Hoe belangrijk voor mij deze mogelijkheid om te ontsnappen is geweest en soms nog is
-
Niet lief als baby?
Hoe kun je nu in hemelsnaam een baby al haten, kwalijk nemen dat ze er is? Het antwoord zal ik nooit krijgen en begrijpen zal ik het ook nooit. De band tussen een moeder en dochter was er ook niet in de eerste maanden. Mijn moeder lag 3 maanden in het ziekenhuis, terwijl ik al thuis was
-
Het proces,
Het ging vanaf het begin al als vanzelf. De woorden spoten eruit, sneller dan ik kon typen. Alles zat in mijn geheugen ik hoefde het alleen nog maar op te schrijven. Dat klinkt makkelijker dan het is. Je verhaal opschrijven is nog geen boek. Je moet denken is het zo duidelijk?
-
In de psychiatrie
Eens een gek altijd een gek wordt nog steeds gedacht. Je bent allesbehalve gek als je hulp vraagt, dan ben je juist heel krachtig. Iedereen, maar dan ook echt iedereen kan op een bepaald moment in het leven vastlopen en daar hulp bij nodig hebben.
-
Autonomie
Waarom vraagt een behandelaar niet, wat denk je nodig te hebben? Wat zou jou kunnen helpen? Na je intake zeggen ze je we hebben deze behandeling voor je bepaald, wat jij daar van vindt dat doet er niet toe.
-
Als thuis niet veilig is….
Op school kan ik even ademhalen, bijkomen van de lange nacht waarin ik weer misbruikt werd, waar ik zoveel verdriet en pijn had.
-
Wat heb ik gemist als kind?
Nooit eens een aai over mijn bol en ‘dat heb je goed gedaan’. Het gevoel er niet toe te doen, het gevoel geen bestaansrecht te hebben, het gevoel dat ik niets maar dan ook niets waard was. De leegte die het veroorzaakte in mijn hart was zo groot. Alsof ik hol van binnen was en zo koud, er was geen warmte om het te vullen.
-
Zwijgen…en weer zwijgen…
Als kind durfde ik niemand te vertellen wat er allemaal gebeurde. Ik realiseerde me ook helemaal niet wat er gebeurde. Ik was een slecht kind, een duivelskind en dus vond ik het heel normaal dat ik straf kreeg. De woorden seksueel misbruik, kindermishandeling, verwaarlozing kon ik nog helemaal niet. Als jong volwassene begon ik wat te praten eerst over de mishandelingen maar nog niets over het seksueel misbruik. Ik liep weg maar moest van jeugdzorg weer terug naar huis. Dat praten leverde dus geen vrijheid op. Uiteindelijk was ik 25 jaar toen de hele situatie eindelijk eindigde en er een eind kwam aan jarenlang misbruik, mishandeling, vernedering, verwaarlozing. Zwijgen kon…
-
Uitbehandeld?
Mensen die te maken hebben gehad met meerder vormen van kindermishandeling in hun jonge leven hebben vaak complexe problemen in hun (jong)volwassen leven. Als je geheel vastloopt en niet meer weet wat te doen kom je in de hulpverlening terecht. Gelukkig zijn er hele goede hulpverleners met passie voor hun vak en cliënten en kom je dus in een warm bad. Maar even zo vaak kom je terecht bij hulpverleners die misschien niet zo bij je passen. Ik vind het heel belangrijk dat dit bespreekbaar is tussen cliënt en behandelaar. Toch is dat helaas vaak niet zo of zoals ik te horen kreeg: “je krijgt absoluut geen andere behandelaar, je…
