dag4

dag3

dag2

Van 14 t/m 20 november is het de week tegen kindermishandeling. Ik wil op mijn manier hier aandacht voor vragen en schrijf voor elke dag een gedicht. Zo wil ik laten horen en voelen. Dit is dag 1, voor meer informatie over deze week: http://www.weektegenkindermishandeling.nl/

dag1

 

img_0231

Gisteravond was een bijzondere avond, ik ging naar een avond in het kader van ontmoeten en ervaren gegeven door Patricia Beumer van Hartwerkplaats. Ik had totaal geen idee wat ik ervan moest verwachten. Dat ik mezelf had opgegeven vond ik al een hele overwinning. Op een na kon ik er niemand. Dat zou ik een jaar geleden al niet bedacht hebben dat ik dit zou durven. De groep was niet zo groot 13 vrouwen en een man, waardoor het eigenlijk wel comfortabel voelde voor mij. Dirk was er niet bij omdat degene waarmee ik meereed in een cabrio reed waar Dirk niet inpaste, superspannend dus voor mij om te gaan.

We hebben diverse oefeningen gedaan, als eerste gingen we onszelf ervaren door met de ogen dicht geconcentreerd te ademhalen en je hele lijf te voelen. We kregen een blad en mochten daar op tekenen of schrijven wat er in ons hoofd was opgekomen aan de intentie van de avond. Voor mij waren dat muren met een uitbrekende deur. Ik wil uitbreken uit mijn muren, de wereld tegemoet treden, weer meedoen in de maatschappij. Daarna volgde er een oefening met geven en nemen waarbij je je hart en liefde moest geven aan een ander en die ander je dat teruggaf. Zonder woorden, heel bijzonder en warm om mee te maken. Voor mij was het geven makkelijker dan het ontvangen. Daarna volgde de oefening : “Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat..”

Voor mij was het onvoorstelbaar dat ik dit meegemaakt heb, het ontmoeten zou ik eerder ook gekund hebben maar zeker niet het ervaren. Dat is nu wel gebeurt, ik heb de avond ook ervaren, ik heb gevoeld. Zo op een avond in een november met voor mij onbekende mensen dat dit kan is zo bijzonder. Jarenlang bestond mijn hart uit maar een gevoel angst, angst voor herinneringen, angst voor mensen, angst voor donker, angst voor licht, angst voor de dag, angst voor de nacht. Nu komt er steeds meer ruimte in mijn hart voor andere ervaringen. Ik sla ze op en koester ze. Als het dan weer eens een angstig hart is dan zitten daar ook de nieuwe ervaringen en dan is de angst niet meer alleen waardoor de angst ook gekoesterd en geliefkoosd word en deze niet meer alleen hoeft te vechten. Daardoor ontstaat er ruimte voor het licht in mij.

Van Patricia kregen we een mooi hartje van rozenkwarts. Dank je wel Patricia ik ga het hartje koesteren. Het zal me herinneren aan ervaren, aan voelen, aan liefde, aan licht in mijn hart. Aan hard werken voor je hart te mogen laten spreken. Aan te mogen ervaren dat ook ik uit mijn muren kan, dat de wereld groter is dan mijn huis. Dank je wel voor deze bijzondere avond.

sanne-1

Een klein meisje met twee staartjes in haar haren, met een lijfje dat nog kinderlijk is nog geen tekenen van vrouwelijkheid vertoont. Hij komt op haar af zijn grote lijf op dat kleine kinderlijfje. Haar longen lijken wel ineengedrukt te worden, ze heeft het gevoel dat ze stikt. Hij dringt haar lichaam binnen, de pijn is verscheurend. Dat kleine kinderlijfje is helemaal niet gemaakt voor een grote mensen penis. Inwendig schreeuwt het meisje, stille tranen rollen over haar wangen. Het houd nooit op telkens weer is hij daar en doet dingen met haar die ze maar niet begrijpen kan, niet benoemen kan, niet verwerken kan. Haar hele lijfje trilt, de pijn is zo groot dat ze uit haar lichaam treed. Ze is er maar toch ook niet, ze voelt niet meer het is alsof ze niet meer bestaat, niet meer beleefd, er niet meer zelf bij is. Alleen op deze manier kan ze de gruwelen overleven die de grote man met het kleine meisje ondergaat.

Seksueel misbruik gaat in je hele lijf zitten van je kruin tot je tenen. Je kunt het niet wegstoppen het zit in je. Ook al ben je volwassen de littekens zijn op je hart gebakken. Het meest intieme wat je hebt je eigen lijf is geschonden. Iemand heeft daar misbruik van gemaakt, jou nee betekende niets meer. Het kan zo verschrikkelijk pijn doen, in je hart een verscheurend verdriet, angst, woede. Maar ook in je lijf. Alsof je een marathon gelopen hebt zo voelen je spieren, of je hele lijf trilt en kan maar niet stoppen. Of de buikpijn dezelfde pijn die je als kind voelde. Of afschuwelijke hoofdpijn omdat je hoofd helemaal vol zit met de beelden van wat je overkomen is dat als een soort filmfragmenten voor je ogen afspeelt. Het gevoel dat je in een donkere tunnel leeft en er geen licht meer is. Letterlijk het gevoel dat je stikt omdat je jezelf herinnert hoe hij als kind zijn penis in je mond duwde. De doodsangst omdat je zo vaak gedacht hebt dat je dood zou gaan dat dit echt de laatste keer zou zijn.

Het is zo moeilijk om door al die gevoelens, herinneringen, triggers en angsten door te breken. Om niet meer te zwijgen en je verhaal te vertellen. Zeker ook omdat het vaak nog gebeurt dat hulpverleners er geen raad mee weten. Zeker er zijn hele goede maar daar moet je vaak naar op zoek. Steeds meer lotgenoten en hulpverleners laten hun stem horen zodat het voor de kinderen van nu en de kinderen van toen beter word. Maar er word heel veel bezuinigd waardoor goede hulpverlening op de tocht staat. Dat kan en mag niet gebeuren. Niemand mag het gevoel hebben dat er geen hulp mogelijk is, dat er geen uitweg meer is. Niet na alles wat ze al meegemaakt hebben. Het is al zo moeilijk, familie laat je vaak in de steek. Een heel kleine kans dat je aangifte voor de rechter komt (als deze al niet verjaart is) En dan ook nog ellenlange wachtlijsten bij de hulpverlening. Dat moet veranderen. De gevolgen van seksueel misbruik zijn groot en alleen samen kunnen we daar iets aan doen. Ook jij luister gewoon eens naar je vriendin of vriend niet meer niet minder. Laat merken dat je hem of haar ziet en hoort, alleen dat al maakt een groot verschil!

Getagd met , ,

love-683404_1280-1024x1024

Als je in de WAO tegenwoordig WIA terecht komt dan tel je niet meer echt mee in de maatschappij, je komt aan de zelfkant te staan. We leven in een snelle maatschappij waarin je moet werken liefst nog enkele sociale clubs moet bezoeken en een flinke vriendenkring erop na moet houden. Als je dat allemaal niet meer lukt word je eenzaam. Ik weet daar alles van, ja ik heb een hele lieve partner toch heb ik me heel erg eenzaam gevoeld. Mijn leven draaide rond in de zorg. Therapie, dagbesteding waar het de hele dag over pillen en psychiaters ging, ik werd er gek van. Ik ben toch veel meer dan die vrouw met PTSS en die vrouw met de dissociatieve stoornis. Ja natuurlijk ben ik veel meer!

Al sinds ik thuis kwam te zitten kreeg ik belangstelling voor computers en wat je daar allemaal mee kan. Zo maakte ik mijn eerste eigen website en leerde daar steeds meer over. Zo’n 8 jaar geleden ging ik dat doen voor een wandelclub. Omdat ik daarmee alleen contact per mail had en geen enkel menselijk contact ben ik daar mee gestopt. Maar in mijn eigen wijk is er ook genoeg te doen. Ik werd gevraagd (ja ik) websites te maken. Wat voelde dat goed. Gevraagd worden om iets wat ik kan. Dit keer met menselijke contacten. Ik ga naar vergaderingen ontwerp logo’s maar vooral ik doe weer mee. Op de bank met een boek is heerlijk maar de deur uitgaan en deel uit maken van de gemeenschap is zoveel leuker. Ik voel me weer meer een compleet persoon. En het is zo fijn om anderen te kunnen helpen met iets wat ik dan weer kan.

Binnenkort ga ik ook een avond filosoferen met een aantal personen die ik op een na niet ken. Via een oproep op facebook van de ene persoon die ik wel ken die ontmoet activiteiten organiseert. Dat had ik een jaar geleden niet kunnen bedenken dat ik dit zou durven. Nu wel en ik heb er echt zin in. Weer nieuwe mensen in mijn omgeving ontmoeten en luisteren naar wat zij zeggen het lijkt me zo mooi.

En het gekke is het dissociëren komt ook veel minder voor of ja gek is dat eigenlijk niet. Ik voel me veel meer midden in het leven staan. Waar het nu wel op aankomt is grenzen bewaken daar ligt wel even een puntje. Ik wil nog wel eens doordraven zo zegt de fysio dat het wel erg vast zit allemaal. Dus moet ik wel mijn grens in de gaten houden. Maar voor nu voelt het allemaal goed en voel ik me meer mens dan ik me ooit gevoeld heb en begin ik langzaam Angélique te worden zoals ze zou moeten zijn. Mooi toch?

verbonden

A lot genoten dat heb ik gisteren bij de dag van het misbruikte kind. Hoe anders begon de dag, toen de wekker afliep voelde ik het al meteen, zenuwen. Mijn hart ging tekeer en in mijn buik een leger aan mieren. Maar ik ga, de trap op met Dirk en de trein in gaan goed, stap 1 gezet. Dan ontmoet ik in Eindhoven de vrouwen met wie ik mee ga rijden en voel meteen, dit zit goed. En dat is zo ik voel me “thuis” in de rit naar Driebergen toe. Daar aangekomen schrik ik een beetje van de drukte maar denk dan meteen, nee Angélique dit zijn allemaal mensen die bij jou passen, die het ook spannend vinden en dat maakt het al wat minder eng. En er is natuurlijk het feest van herkenning, even knuffelen met degene die je al kent en met wie je jezelf onmiddellijk verbonden voelt.

Er volgt een opening en een lezing, ik ben op een hoek gaan zitten zodat Dirk wat ruimte heeft. Hier en daar word ik geraakt, komt het binnen maar dat is niet erg. Door Dirk kan ik het allemaal aan. Dan kriebel ik hem even op zijn zachte koppie, hij houd me daarmee heel goed in het hier en nu. Dan de heerlijke hele luxe lunch, buiten want het weer is stralend. Meteen een mooie tijd om met nieuwe mensen te praten, te ontmoeten en te verbinden.

De workshops komen eraan, ik had gezegd ik ga echt geen workshops doen. Toch loop ik mee met de mensen die Biodanza gaan doen. Ja ik doe het wel, ik wil me openstellen en mezelf een kans geven te ontdekken. Biodanza is door dans contact maken met jezelf en met anderen. En wat ik nooit had gedacht dat ik zou kunnen gebeurt ik beweeg. Alleen en met anderen, er gaat van alles door me heen. Verwarring, angst, blijdschap, ik kan het allemaal niet zo goed plaatsen. Na een uur voel ik nu is het genoeg en ik verlaat de zaal. Weer een stap gezet, grenzen aangeven. Dat is het mooie van deze lotgenotendag. Dit mag ook, je mag helemaal jezelf zijn. Niemand die vind dat je mee moet doen zo een bevrijdend gevoel eens niet door de omgeving veroordeeld te worden. Een beetje trots ben ik wel op mezelf dat ik wel naar de workshop ben gegaan, dat ik mijn angst onder ogen heb gezien, en me eroverheen heb gezet.

Het is zo bijzonder om met een grote groep mensen te zijn en toch helemaal jezelf te kunnen zijn. Ik heb mensen die allang een plaatsje in mijn hart hebben geknuffeld en nieuwe hele mooie mensen ontmoet. Dirk is een fantastische steun voor me geweest de hele dag. Wat ben ik trots op mijn kerel. Hij heeft me in het hier en nu gehouden, dank zij hem heb ik de dag volledig bewust kunnen meemaken én voelen. Ik durfde niet te gaan, maar wat ben ik blij dat ik deze voor mij grote stap gezet heb!

Getagd met , , ,

img007

Zondag 25 september is onze trouwdag, 18 jaar alweer. Normaal zou ik deze blog op die dag schrijven maar omdat ik zaterdag naar de dag van het misbruikte kind ga en daar waarschijnlijk nog vol van zit schrijf ik dit nu. Soms voelt het nog alsof ik gisteren getrouwd ben. Ik zie het allemaal nog zo voor me. Wat voelde ik me voor het eerst van mijn leven mooi in mijn lange witte jurk. Daar stond ik dan in mijn slaapkamer, ik hoorde de bruidsmeisjes beneden gillen. En ja ik hoorde het ook, hoefgetrappel. En daar reed de koets de straat in met mijn stralende en zwaaiende toekomstige man erin. Het is zover we gaan trouwen. Als de bel gaat loop ik de trap af en daar staat hij met een prachtig boeket in zijn handen en oh jee daar zijn mijn eerste tranen (daar gaat de make-up al) Mijn lieve oma staat pal achter me en als ik haar tranen zie dan is er geen houden meer aan. Wat een mooi moment.

In de open koets met 2 prachtige bruidsmeisjes naar de stad. Dan komen we bij het kasteel in ja hoe mooi kan het zijn een koets, paarden een kasteel. De ceremonie is prachtig er word gezongen. Ik heb je lief van Paul de Leeuw, Everything I Do van Brian Adams en The Rose van Bette Midler. Daar staan we dan met de mensen om ons heen die we lief hebben, kijken elkaar diep in de ogen aan en we zeggen ja tegen elkaar. Wetend dat we samen oud willen worden, elkaar door dik en dun zullen steunen. Dat onze zielen en harten met elkaar verbonden zijn.

En nu is het 18 jaar later en nog voelt het als de dag van gister. Het waren turbulente jaren waarin heel erg veel gebeurt is. Maar nog steeds is er de verbondenheid, zijn we een in ziel en hart. We hebben niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen onze ogen zeggen genoeg. In een menigte hoef ik hem maar aan te kijken en hij weet wat ik nodig heb. Altijd als ik het moeilijk heb pakt hij mijn hand maakt hij een vuist en zegt “Weet je nog één vuist, wij samen knokken en wij winnen” En dat is zo, hij heeft me nooit het gevoel gegeven alleen te vechten altijd was er zijn vuist. Waar ik knakte was hij de rots. We vullen elkaar aan op alle vlaktes. We houden zelfs van dezelfde programma’s en films en dezelfde meubels zodat ook daar nooit strijd over is. Ja ook wij kibbelen en als ik dan koppig blijf mokken komt hij met van die droopy ogen en wie kan dan nog boos blijven? Zondag gaan we zoals elk jaar uit eten we vieren ons samen zijn en ik hoop dat we dit nog lang mogen blijven doen.

 tuin-4

Gisteren heb ik mijn geheel nieuwe website gelanceerd, spannend. Waar ik over twijfelde was de banner met de kaft van Het Duivelskind. Die is nogal indringend en ook droevig. Het boek is 3 jaar geleden uitgekomen en inmiddels ben ik zoveel verder dan toen. Gelukkig durfde iemand me daarop te wijzen en te zeggen jij hebt zoveel meer kleur dan wat de site je nu toont. En dat trok me over de streep. En nu dus een kleurige banner. Wie me kent weet dat ik van kleur houd, vaak kleurige kleding draag en ook kleur in mijn huis heb. Ik doe nu dingen die ik 3 jaar geleden niet eens had kunnen bedenken.

Zo werd ik recent gebeld door de wijkraad van de wijk waarin ik woon, of ik belangstelling had hun website te gaan beherenen de social media op te zetten. Dus ik naar de bestuursvergadering, en ik was niet eens zenuwachtig. Een leuke groep enthousiaste mensen waar ik prima bij paste en dus heb ik ja gezegd. Vorige week vroeg een vriendin wiens website door omstandigheden verwaterd is of ik daar met haar wilde induiken. Ja leuk en graag dus dat ga ik ook doen. Met een andere vriendin ga ik regelmatig leuke dingen doen zo was het een uitstapje met haar waarin ik voor het eerst  van mijn leven dat ik een jurk zonder legging eronder droeg. (nu hangen in mijn kast 6 jurken).

En dan volgende week de dag van het misbruikte kind, ik durfde niet. Zag allemaal beren op de weg, de reis en kan Dirk wel mee? Dus gaf ik me niet op. Tot ik gister een berichtje op de facebook pagina plaatste en zulke hartverwamende reaties kreeg en zelfs het aanbod om mee te rijden, dat ik nu toch ga. Ik durf! Vind het nog steeds spannend maar ga ook weer zoveel mooie mensen ontmoeten dat kan niet anders dan weer een hele ervering rijker worden.

En zo past deze site beter bij mij, ik die meewerkte aan het boek van Brigitte, openlijk over mijn seksualiteit sprak. Ik die een kast vol kleurrijke kleding heb. Die minder dissocieert en als het gebeurt daar makkelijker mee omgaat. Die een hulphond heeft die me ondersteunt. Die pas geleden naar een feest stapte waar ik bijna niemand kende (dat was 3 jaar geleden ondenkbaar), en daar zelfs bleef mee eten. Oh ik kan nog een heleboel leren en er is nog zoveel wat ik nog niet durf of angst voor voel. Maar dat hele bange muisje dat ik 3 jaar geleden was? Nee dat bestaat niet meer.