Morbide Obesitas

Ik afgelopen zomer in het badje in mijn roze badpak met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht.

Gister keek ik 5 uur live waar Angela Groothuizen zat om te praten over het programma Obese wat zij presenteert. Meermalen hoorde ik haar zeggen: “Deze mensen schreeuwen de hele tijd van de honger”. Daar gaan we weer, Obesitas doe je zelf, het wordt veroorzaakt door veel te veel te eten. En ja dat is een van de oorzaken, maar niet iedereen met Obesitas heeft eetbuien of eet veel te veel. Het doet me pijn want dat maakt dat ik weer veroordeeld word. Als ik op een feestje een gebakje pak zie je mensen denken, eigen schuld dikke bult. Ja ik heb morbide obesitas hoe dat is ontstaan ga ik je vertellen.

Toen ik mijn man leerde kennen was mijn BMI-index 28 dat is licht overgewicht maar zeker niet zorgwekkend. Ik lijk op mijn opa, klein en gedrongen. Was altijd al stevig maar niet schrikbarend. Ik ben altijd een goede eter geweest, daarmee bedoel ik dat ik veel lust, ook vis, groente en noem maar op. Een grote eter ben ik nooit geweest, integendeel zelfs. Dan komt de periode dat is psychisch zwaar in de knel kom te zitten en medicijnen krijg. Van de medicijnen voor je psyché is bekend dat het vaak gewichtstoename veroorzaakt, wat ik toen overigens niet wist. En sluipend werd ik steeds dikker. Tot ik uiteindelijk 86 kilo woog (ik ben 1.52) nu had ik echt overgewicht. Ik voelde me doodongelukkig met dat zware lijf, nu was ik geworden wat mijn vader-dader altijd al tegen me zei een dik mormel.

Ik kon een tijd stoppen met de medicatie maar afvallen lukte niet echt, wat ik ook probeerde. Maar ik kwam weer psychisch in de knel en ja dus weer medicijnen, meer en meer. Bewegen deed ik wel, door mijn dissociatieve stoornis liep ik urenlang over de straat. Dan komen ze er bij toeval achter dat ik een erfelijk belast cholesterol heb. Moeilijk onder controle te krijgen, en ja weer medicijnen en ook deze hadden als bijwerking gewichtstoename. En daar gingen we weer ik werd weer zwaarder.

Ik heb veel gedaan, heb meer dan een jaar streng gelijnd, bijna alle koolhydraten de deur uit, gezond eten (wat ik al deed trouwens). Calorieën bijhouden, ik zat op de 1100 tot 1200 per dag, niet omdat ik streng lijnde, ik kon gewoon niet meer op. In plaats van lichter werd ik mondjesmaat zwaarder. Eten werd een obsessie, ik was er op het laatst de hele dag in mijn hoofd mee bezig. Bestudeerde alle etiketten, dacht na bij elk hapje wat ik in mijn mond stopte. Ik werd er helemaal gek van.

Aan de andere kant kreeg ik pijn in mijn rug, eerst een beetje en dat werd steeds heftiger. Na een lange weg en na een paar jaar pijn bleek dat ik een hernia en een lumbale stenose had. Bij zitten heb ik geen pijn maar bij lopen en stilstaan wordt de pijn heel heftig. Zo heftig dat ik een scootmobiel nodig had. Een verademing om weer mobiel te zijn maar bewegen wordt daardoor wel een probleem.  Ook heb ik Hydradenitis suppurativa een ernstige huidziekte die zeer pijnlijke ontstekingen veroorzaakt (heb ik al sinds mijn 9de). Ook dat maakt vaak dat bewegen te pijnlijk is.

Inmiddels heb ik ook diabetes, niet alleen door het overgewicht, het is ook een bijwerking van een van mijn medicijnen. Een aanvaardbaar risico noemde de internist het. Sinds een paar jaar is het psychisch een stuk stabieler. Alleen het eten was een obsessie nu. Op het advies van de huisarts en diëtiste heb ik het strenge diëten losgelaten. Ik let nu goed op maar geniet wel weer. Op het moment dat ik dat besloot heb ik een BMI-index van 41 en heb ik kledingmaat 52 en ja dat is morbide obesitas. Overigens ben ik wonder boven wonder na deze beslissing niet meer aangekomen.

Ik probeer nu mijn lijf te accepteren, ik heb er fysiek geen last van in de zin dat ik geen veters meer kan strikken, dat is nog steeds geen enkel probleem. Ook mijn favoriete zit, de kleermakers zit is nog steeds fijn en geen enkel punt. Een maagverkleining is op dit moment geen optie voor mij. Ik koop leuke, kleurrijke kleren en verzorg me goed. Ik vind het nog steeds erg moeilijk om in de spiegel te kijken en dank dan ben ik dit echt? Door me te veroordelen, door te oordelen of door alle goedbedoelde maar pijnlijke adviezen maak je het me niet makkelijker. Daardoor wordt het schuldgevoel niet minder maar juist erger. Jezelf accepteren is niet makkelijk als de maatschappij je uitkotst. Kijk niet naar mijn lijf, veroordeel mijn lijf niet maar kijk naar mij, naar Angélique, naar wie ik ben, naar wie ik voor je kan zijn.!

6 reacties op “Morbide Obesitas
  1. Ineke schreef:

    Lieve Angelique,
    Wat je schrijft raakt me erg omdat ik dit altijd zo erg vind , mensen oordelen terwijl ze vaak niet weten wat er aan de hand is .
    En dan kan iedereen wel zeggen zit er niet mee, maar ook dat is niet altijd makkelijk , want je voelt het wel het komt toch heel hard binnen en dat is nog net wat we al zo vaak hebben meegemaakt in ons verleden .
    Je bent een prachtige vrouw met het hart op de juiste plek en een sterke vrouw een voorbeeld voor veel mensen .
    En mensen hebben altijd commentaar , bij mij is het al jaren dat ik word beledigd omdat ik mager ben , opmerkingen als jij eet zeker niks, ben je bang om dik te worden en dat doet me zo vreselijk pijn , want de reden dat ik dunner ben geworden is van de vele ellende ,dus dik of dun het is nooit goed .Sommige mensen zullen altijd blijven veroordelen totdat ze zelf eens wat meemaken in hun leven dan beseffen ze pas wat het is .

  2. Leny schreef:

    Toen ik 28 was, kreeg ik te horen dat ik het krijgen van kinderen wel kon vergeten. De gynaecoloog schreef me medicijnen voor waardoor mijn cyclus stil kwam te liggen. Binnen drie maanden had ik er twintig kilo bij – en ik zag er niet “gezellig dik” uit, maar opgeblazen. Er stonden zelfs mensen voor me op in de bus, omdat ze dachten dat ik in verwachting was. Au! Dat was pijnlijk!
    Ik begrijp je dus heel goed, Angélique…
    En nooit zal ik oordelen over iemands uiterlijk. Elk pondje gaat heus niet altijd door het mondje.
    Maar wat ben jij lenig zeg! Kleermakerszit, wow, dat heb ik nooit gekund :-)…

  3. theasmall schreef:

    Ik heb ongeneeslijke kanker en door medicijnen word ik dik, wat maak het uit we leven, ik kan je verhaal verschrikkelijk wat je mee gemaakt heb maar je maakt grote stappen tegenwoordig ?

  4. theasmall schreef:

    Ik voel met je mee, ik heb ongeneeslijke kanker en door de medicijnen word ik zwaarder, helaas ik ben blij dat ik er nog ben!

  5. Ariena Tameris schreef:

    Ik voel met je mee
    Ik leer nu ook dat er veel meer dingen en meds invloed hebben op je gewicht
    Ik heb er wel last van hartritmrstoornis en oedeem en heel slecht lopen.ik moet met een therapeut gaan praten zegt men
    Ik voel mij mijn leven lang al het zwarte schaap van de famillie mss is dat het
    Groetjes en sterkte
    Ik ken je verhaal en vind je een top mens

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.