kindermishandeling,  seksueel misbruik

Niet durven plassen

Ja het is misschien een raar onderwerp en iets waar we eigenlijk niet met elkaar over praten, plassen. Als kind mocht nooit bij ons de deur dicht als ik moest plassen, zodat mijn vader kon kijken. Ja dezelfde vader die me jarenlang misbruikte en mishandelde. Dan zat ik daar met mijn onderbroek op mijn knieën en met een rood hoofd van schaamte. Schaamte ja, hij “beoordeelde” mijn plas. ‘Wat een lullig klein straaltje, zelfs plassen kan jij niet fatsoenlijk’. ‘Zo die klettert er uit wat een herrie’.

We moeten allemaal plassen die drang heb je gewoon en kun je niet geheel controleren. Maar voor mij werd het een angstige gebeurtenis vol met schaamte. Ik probeerde het zo veel als ik kon op te houden tot telkens buikpijn aan toe. Dan had ik weer eens flink krampen omdat ik het te lang had opgehouden.

Die schaamte is eigenlijk nooit helemaal voorbij gegaan. Nog steeds vind ik het moeilijk te moeten plassen als anderen het kunnen horen. In een openbaar toilet, in een gebouw met meerdere toiletten, in een gehorig huis. Heel vaak lukt het me dan ook niet, al moet ik heel erg. Ik verkramp en durf niet meer. Heel vaak houd ik met mijn vingers mijn oren dicht om geluiden van buitenaf te sluiten in de hoop dat het dan lukt. Zo heb ik eens een opname gehad waar ik dagen niet kon plassen. Ziek werd ik ervan, letterlijk.

Deze blog is eigenlijk de eerste keer dat ik hierover praat, dat heb ik nog nooit gedaan. Jazeker uit schaamte. Het is toch een stom onderwerp en nog stommer dat ik niet altijd durf te plassen. Natuurlijk ga ik tegenwoordig wel, als het echt moet. Ik wil geen buikpijn als ik bv een feest heb of een lezing geef of wat dan ook. Toch kom ik nog vaak met buikpijn thuis omdat ik niet even voor ik naar huis reis ga.

De enige plek waar ik me ook op het toilet volkomen veilig voel is thuis. En ja, mijn man kan het horen. Maar bij hem voel ik me zo veilig dat ik gewoon ga wanneer ik moet en zeker de deur niet op slot doe. Hebben dat meer mensen dat ze het moeilijk vinden buiten hun eigen huis te moeten plassen? Geen idee zoals ik al zeg hier praat je niet over. Waarom ik dat nu wel doe? Omdat schaamte en angst niet meer overheersend zijn en ik open wil zijn over de gevolgen die kindermishandeling kan hebben. En dit lieve mensen is weer een van die gevolgen waar ik me deal.

2 Comments

  • Chantalle

    Wat knap dat je er toch over schrijft. Ik herken het niet uit schaamte maar voor mij is (de geur van) urine wel een trigger dus ik snap het wel als plassen moeilijk is.

  • Leny

    Jazeker, dat heb ik ook Angélique. Het is iets vreselijks. In het ziekenhuis op een po… dat klatert, een kabaal van jewelste. Hoe vaak ik in het ziekenhuis wel niet heb gevraagd om me te katheteriseren… ontelbare keren. Dat maakt ook dat ik niet graag de deur uit ga. “Er gaat niets boven je eigen wc”, zeg ik vaak bij wijze van “grapje”…

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: