voorbij de eenzaamheid

Het is nog maar een aantal jaren geleden dat ik me heel eenzaam voelde. Een keer in de week naar het GGZ, een keer in de week boodschappen en dat was het dan wel. Lange dagen alleen thuis. Ik verveelde me niet, ik heb mezelf altijd goed kunnen vermaken, maar ik voelde me zo vaak zo alleen. Natuurlijk had ik Tonnie maar die moest uiteraard werken. Via de LEV Groep kreeg ik een maatje waarmee ik elke week een uitje maakte. Dat hielp wel een beetje maar was een tijdelijke oplossing.

Dat veranderde toen de wijkagente en de opbouwwerker mij het voorstel deden om vrijwilligers werk te gaan doen. Dat was een eye opener voor mij. Er kwam meer op mijn weg, zoals de wijkraad. Daar ging ik de website en facebook voor doen en later werd ik ook bestuurslid. Ik ging de cursus doen werken met eigen ervaring en ben begonnen met lezingen geven. Ik ging naar een lotgenotendag. Ik werd mobieler door de taxbus en later mijn scootmobiel.

De kalender die bij ons in de toilet hangt (de plek waar je elke dag komt) is geen leeg, wit vlak meer. Er staan afspraken op nu. Ben zelfs soms blij als er een dag niks staat. Ik ga ook elke dag er op uit met de scootmobiel en Dirk. Een rondje door de wijk of even naar het winkelcentrum. En dan is het tegenwoordig hier en daar even kletsen. En wat ik doe is nog allemaal leuk ook nog en doe ik met veel plezier.

Ik heb nu een rijk leven, mijn man, lieve vrienden, (schoon)familie, mooie mensen om me heen, vrijwilligerswerk. Kortom voorbij de eenzaamheid die ik voelde. Eenzaamheid is verstikkend, grijpt je bij de keel en maakt dat je jezelf leeg en hol voelt. Eruit komen is niet zo makkelijk maar je moet het wel zelf doen. De mens is een sociaal wezen, we hebben anderen nodig om ons leven completer te maken. Maar “anderen” komen niet als vanzelf naar je toe, daar zal je in moeten investeren. Een hobby zoeken die je deelt met anderen. Vrijwilligers werk doen, wat je ook maar samen doet met andere mensen.

Ik weet hoe eenzaam zijn voelt, met de kerst en oud op nieuw alleen zijn. De dagen vullen zonder ook maar iemand te spreken. Dat je blij bent als de caissière een klein praatje wil maken omdat je, al is het dan hallo en fijn weekend, iemand gesproken hebt. Daar wil ik nooit meer naar toe terug. Ik heb nu een rijk leven, daar investeer ik ook in. Het komt tenslotte niet aanwaaien!

Eindelijk geboren

Het is 1970 als ik de wereld op geschopt wordt. En al meteen is duidelijk dat het resultaat niet naar wens is van mijn ouders. Er volgen 25 jaren vol mishandelingen, vernederingen en seksueel misbruik. Ik kon nooit mezelf zijn en op den duur had ik ook geen enkel idee meer wie ikzelf dan eigenlijk was. Een eigen identiteit, een eigen wil had ik niet meer. Bij alles wat ik deed dacht ik altijd, hoe zou mijn vader-dader willen dat ik dit doe, wat zou hij willen dat ik zeg? Angst om te falen, niet de juiste, lees zijn, keuze te maken. En als het daadwerkelijk misbruik stopt zit dit alles zo in mijn systeem dat ik blijf proberen om hem te pleasen. Meer dan 20 jaar vecht ik tegen de gevolgen van dit alles. Er is niet eens een basis om op te bouwen.

Toch is dat precies wat ik doe bouwen. Ik leer steeds meer van mezelf. Simpele dingen, welke kleuren vind ik mooi, van welke muziek houd ik, welke kleren. Wat vind ik lekker om te eten en te drinken. Ik leer waar IK van hou. Ik kijk praatprogramma’s lees kranten en boeken en kijk documentaires. Ik krijg een eigen mening, ontdek hoe IK over zaken denk. Niet alleen leer ik zelf te denken, ik leer ook mijn mening te uiten. Ik leer mijn visie ook uit te dragen mee te discussiëren er te zijn. Ik wordt een persoonlijkheid, MIJN persoonlijkheid. Bij tijd en wijle ben ik verbaasd om wie ik wordt, wie ik ben.

Het is nu 48 jaar geleden dat ik op de wereld geschopt werd. En nu kan ik volmondig aankondigen dat ik eindelijk geboren ben. Ik durf nu mijn leven te leven zoals ik het wil leven. Ik kan nu genieten van de mooie dingen van het leven. Verdrietig zijn om de minder mooie dingen van het leven. Ik kleed me zoals IK mooi vind. Richt mijn huis in zoals IK mooi vind. Eet wat IK lekker vind. Doe waar IK plezier in heb.

Wie ik dan nu ben? Oprecht, recht door zee, lekker eigenwijs, assertief, tikkeltje dominant soms, warm, zorgzaam, ga op mijn doel af, heb het hart op de tong en laat me de kaas niet van het brood eten. Dat allemaal ben ik geworden, dit is het resultaat van mijn zoektocht.  Vind je dat leuk prima dan gaan we met elkaar om. Vind je dat niet zo fijn, ook goed dan passen wij niet bij elkaar. Ik ben eindelijk geboren en ben nu wie ik ben, al leer ik nog elke dag nieuwe dingen over mijn wereldbeeld en vooral over mezelf. En weet je, eigenlijk vind ik mezelf wel een prettig persoon

De overgang, wat een feest!

Voor veel vrouwen is het een martelgang de overgang. Voor mij is het eerlijk gezegd een feest. Het begon zo’n 4 jaar geleden met steeds langere tijd tussen de menstruatie en sinds 2 jaar helemaal niet meer, en dat vind ik toch geweldig. Ik was 10 toen het begon en vanaf moment 1 had ik twee dagen vreselijke buikpijn. Ik kon vaak alleen nog maar krom op de grond liggen, wat deed het een pijn altijd. Met pijnstiller toch proberen naar school te gaan of naar je werk. Je kon tenslotte toch niet elke maand 2 dagen jezelf ziek melden, ze zien je aan komen. Met name door mannen werd er ook vaak lacherig over gedaan. Ik weet nog dat ik een collega had die telkens tegen vrouwen zei: “Je bent zeker weer ongesteld”. Kinderachtig en heel flauw. Ik weet nog dat ik best bloed chagrijnig kon zijn. Wat wil je ook als je borsten zeer doen, je stikt van de buikpijn, je rug pijn doet.

Ik was wat wij vrouwen noemen onregelmatig, dan om de 3 weken dan zat er 6 weken tussen, er was geen pijl op te trekken. De pil bleek voor mij ook geen oplossing daar werd ik nog zieker van dan ik die twee dagen al was. Mannen onder ons kun je het je voorstellen dat je 36 jaar lang zo goed als elke maand 2 dagen echt jezelf ziek voelt? Moeilijk hé! En het kwam ook altijd op de meest onmogelijke momenten, als je jarig was, naar een feest moest, kerst, nieuwjaar. Menige leuke dingen zijn er door verpest, al ging ik wel altijd, het hoorde erbij, niet flauw doen.

Het enige voordeel wat ik had was dat mijn vader-dader me dan minder aantrekkelijk vond. Nadeel was voor mij dan weer dat ik het nooit een week was maar altijd maar 2-3 dagen zodat het maar een kort voordeel was. Al heb ik ook een periode gehad dat ik het bijna een volle maand was. Dat werd mijn vader te gortig dus was ik toch maar “aan de beurt”. En de trigger die het was, pijn in je lage onderbuik. Dat had ik ook telkens als ik misbruikt werd. Gevoelige borsten, pijn elke maand een grote trigger ook nadat het misbruik gestopt was. En doordat ik me zo beroerd voelde, had ik ook veel minder weerstand tegen nachtmerries en herbelevingen waardoor ik me letterlijk ook heel depressief voelde.

Kun je je voorstellen wat een feest de overgang nu voor me is. Ik heb geen buikpijn meer elke maand. En tot mijn grote vreugde heb ik niet zoals veel vrouwen erg veel last van de overgang. Ik merk, behalve dat de menstruatie gestopt is er eigenlijk niets van. Ja ik heb het wel eens wat warmer, maar de echte opvliegers? Ik heb ze niet (afkloppen). Ik heb wel eens tegen mijn man gezegd als ik dood ben wil ik dat je een honkbalknuppel meegeeft. Want als ik daarboven degene tegenkom die het fenomeen menstruatie heeft bedacht, dan is deze de mijne! Voor mij is de overgang eigenlijk een verlossing van iets wat ik 36 jaar meetorste. Ouder worden is niet leuk en ik kraak hier en daar maar hier ben ik zo ontzettend blij mee, voor mij lang leve de overgang!

Lieve sigaret, ik heb je niet meer nodig

 

De vorige keer schreef ik over wat je allemaal voor me betekend hebt. Betekend ja want mijn situatie is veranderd. Ik ben nu veilig al is dat in mijn hoofd en hart nog niet altijd zo, toch ben ik nu veilig. Ik word niet meer mishandeld, niet meer verkracht dus daarvoor heb ik je niet meer nodig. Die steun hoef je me niet meer te geven. Je was mijn steun als het ergens druk was en ik dat eng en spannend vond. Maar daarvoor heb ik nu een nieuw vriendje mijn hulphond Dirk ook daarvoor heb ik je niet meer nodig.

Je was er als ik me wilde ontspannen met een kop koffie en een spannend boek. Maar die kop koffie is net zo lekker zonder jou, en dat boek net zo spannend dus heb ik jou daarbij niet meer nodig. Je was er altijd bij als ik met Tonnie praat zowel bij gezellige als moeilijke gesprekken. Zonder jou heb ik meer tijd voor die gesprekken en meer aandacht omdat ik dan niet meer met jou hoef bezig te zijn. Zelf deze brief typen gaat sneller zonder jou omdat het toch een gedoe is roken en typen.

Ik schaam me voor mijn gele vingers, zonder jou worden die weer mooi dus waarom zou ik jou nog roken, je maakt me lelijk. En je bent soms ronduit irritant als ik gezellig zit te kletsen met iemand en ik dat onderbreek omdat ik jou zo nodig buiten moet gaan nemen. Dan laat ik de ander gewoon alleen zitten omdat ik jou belangrijker dan de ander vind. Toch van de gekke? Zelfde als ik uit eten ben, hoe gezellig het gezelschap ook is toch vind ik jou zo belangrijk dat ik wegloop iedereen laat zitten om jou te nemen buiten. Dat wil ik niet meer ik wil de ander belangrijker dan jou vinden en dat is ook gewoon zo.

En als ik met dit mooie weer de tuin inloop neem ik jou mee, dat is nog niet genieten van de frisse lucht omdat ik jouw vieze rook en stank om me heen heb hangen, mezelf wijs makend even frisse lucht happen!

Toch gek dat ik jou overal om me heen wil hebben. Als iemand stinkt probeer ik daarbij niet in de buurt te komen, ik houd van schoon en fris. Door jou stink ik zelf mijn kleren, mijn huid, mijn haren alles ruikt naar jou. Hoe kan ik van anderen om me heen verlangen dat ze niet stinken als ik zelf degene ben die stinkt? Zonder jouw ben ik veel frisser. Je maakt alles vies ook mijn muren en plafond worden meteen als ik ze mooi geschilderd heb gelig. Raar eigenlijk dat ik eerst zoveel moeite doe en dan weer mijn best doe om het niet meer zichtbaar te laten zijn.

Ik vraag me af wat doe ik nog met jou? Ik heb je echt niet meer nodig ik red mezelf nu wel. Fijn dat je er zo lang geweest bent en er altijd was. Maar er zijn nu andere mensen, dieren en dingen om me heen die me ook alle steun bieden, altijd. Ik denk dat je wel begrijpt dat je niet meer nodig bent. Bedankt voor alles en tot nooit meer ziens.

Afscheidsbrief aan de sigaret,

Ik weet nog toen ik je voor de eerste keer ontmoette, ik woonde in een internaat waar zo goed als iedereen, ook de leiding rookte. Tot dan toe haatte ik de sigaret, mijn vader, moeder en opa stonken ernaar als ze me pijn deden. Mijn vader drukte soms de sigaret uit op mijn lijf en dat deed pijn. Toch pakte ik je de eerste keer en rookte. Al snel werd dat meer, ik merkte dat je me rust gaf, een manier om met alle spanning in mijn leven om te gaan, je werd mijn dierbaarste vriendje.

Je was er als ik voor de zoveelste keer in mijn leven weer werd verkracht. Terwijl mijn lichaam uit elkaar gescheurd werd van de pijn, mijn hart als een razende tekeerging en mijn maag zich omdraaide was jij er. En je gaf me iets meer rust, je gaf me troost. Mijn hele leven lang werd alles voor mij bepaald, waar ik heenging, wat ik droeg, hoe ik moest denken, hoe ik me moest gedragen. Maar over jou had ik wel controle, ik kon je nemen wanneer ik wilde, het enige wat niet voor mij bepaald werd. Ik had niemand op deze wereld jij was mijn enige vorm van troost, mijn enige vriend in de wereld.

Je was er als de film zich in de nachten weer voor mij ogen afspeelde. Als het verkracht, mishandeld en vernederd worden weer levensecht werd. Dan was jij er om me weer aan deze wereld te herinneren, aan het hier en nu. Je was er als ik herbelevingen had, dag en nacht. Je was er als ik uren verward over de straat gezworven had. Als ik me heel eenzaam voelde en ook was. Jij was er als ik niet meer verder wilde leven. Jij was er als de spanning me te veel werd en ik het allemaal niet meer aan kon. Een leven zonder jou kon ik me niet meer voorstellen, wilde het me ook niet voorstellen.

Ik ging me steeds meer beseffen hoe slecht je was, met mijn verstand wist ik het wel, maar mijn gevoel kon geen afstand van je nemen. Mensen in mijn omgeving, zelfs de therapeut en huisarts zeiden ook dat ik geen afstand moest nemen, dat het beter was van niet. Tot ik vorig jaar ernstige problemen kreeg bij een operatie. Na allerlei testen bleken mijn longen prima te zijn. Wat een opluchting, maar ik realiseerde me dat als jij mijn vriendje bleef dit weleens kon veranderen. Ik probeerde afscheid van je te nemen maar daarmee kwamen de herbelevingen en dissociaties terug. Dat is zo akelig dat ik jou toch weer pakte. Alles liever de psychische toestand terug waar ik me zo ongelukkig in voelde.

Toch wil ik weer afscheid van je nemen, je bent een vriend met de verkeerde invloeden op mijn leven. Als je echt mijn vriend bent dan laat je me gaan. Ik zie er zo enorm tegenop om afscheid van je te nemen. Ik ben zo bang voor de gevolgen, voor de nachten zonder jou, voor de spanning weer in mijn lijf zonder jou. Ik moet je laten gaan niet voor even maar voor altijd.

Dank je wel lieve sigaret voor alle steun die je me hebt gegeven, dat jij er altijd voor me was in goede en minder goede momenten. Ik ga niet zeggen tot ziens want ik denk dat we elkaar nooit meer zien. Daarom dank je wel voor alles en vaarwel…

Zal ik ooit nog voor mijn lijf durven zorgen?

Als kind was ik denk ik normaal misschien iets aan de mollige kant maar zeker niet dik. Denk ik dan ik weet het niet zo goed. Dat komt omdat mijn ouders me elke dag vertelde dat ik dik was, dom was, lelijk was, een gedrocht was. Ik geloofde hen ze wisten toch wel wat ze zagen? Hoe ik ook in de spiegel keek ik kon niets moois meer zien. Alle andere kinderen zagen er altijd zo veel mooier uit. Dat bleek ook wel toen je verkering kon krijgen op school, niet op de lagere, niet op de middelbare school ik heb nog nooit een vriendje gehad. Vond ik ook logisch wie wilde mij nou?

Het is ook erg moeilijk van een lijf te houden dat zo bedoezeld is. Dat bijna elke dag misbruikt, verkracht, vernederd en mishandeld wordt. Mijn lijf werd steeds meer mijn vijand. Niets had ik erover te zeggen. Het werd gepakt, waar en wanneer mijn misbruikers maar wilde. Mijn nee betekende helemaal niets. Ik kon nog zo veel kleding aantrekken, mijn armen eromheen slaan, mijn benen kruisen het hielp niets. Kleren werden van mijn lijf geruk en mijn beschermende armen en benen uit elkaar gerukt.  Mijn lijf voelde vies, zo smerig, en deed pijn. Van binnen werd ik uit elkaar gerukt als ik weer verkracht werd. Dat lijf was een en al ellende voor me.

Er werd ook niet goed voor mijn lijf gezorgd. Ik werd gewassen met jif en een schuursponsje dat deed zeer. Er werd daarna ook wel wat badschuim gebruikt anders zou je het nog ruiken ook en zichtbaar mocht het niet zijn natuurlijk. Water was vaan warm dat je het nog net kon hebben of juist ijskoud. Douchen, baden voor mijn lijf zorgen was een marteling.

Daarnaast heb ik sinds mijn 9de  Hidradenitis Suppurativa een huidziekte waardoor je zo goed als altijd ontstekingen hebt. Een soort steenpuisten soms zo groot als een vuist. Daar kan je niets aan doen het is een chronische ziekte. Uiteraard zei mijn vader dat het mijn eigen schuld was. Daardoor voelde ik me nog veel viezer. Vroeger (gelukkig heb je dat niet meer) had je teer zalf, zwarte zalf die keihard werd. Mijn vader smeerde dat op mijn ontstekingen. Dat rook ook echt naar teer, verschrikkelijk vond ik dat je rook het echt. Dan na een dag als de zalf helemaal uitgewerkt was trok mijn vader het gaasje met een ruk er van af. Resultaat hij trok met geweld de ontsteking open. Ik kan niet beschrijven hoe veel pijn dat deed.

Nu ben ik 48 en precies wat mijn ouders zeiden, dik. Geworden door medicatie. De laatste keer bij de controle was ik 94,5 kilo en ik ben 1.52, ik heb maat 52. En oh wat haat ik dat lijf met zijn walgelijke dik zijn, met nog steeds zijn ontstekingen. Ik hield een eetdagboek bij en wat bleek ik eet maar 1250 kcal per dag, daar moet je eigenlijk mee afvallen maar dat deed ik niet. Tot de diëtiste me vorige week zei dat ik veel minder koolhydraten en meer vet moest gaan eten. Volvette yoghurt, volvette kaas, roomboter. En nu een week later ben ik 1 ½ kilo afgevallen. Ik ben zo blij als een kind voor het eerst in een jaar ben ik niet aangekomen maar afgevallen. Zou het dan toch kunnen?  Zou er nog een tijd komen dat ik en mijn lijf weer bij elkaar gaan horen dat ik durf te gaan zorgen voor dat lijf? Dat ik niet meer na 2 minuten uit de douche spring, dat ik het met mijn handen durf in te zepen. Zou het?

Helden van seksueel misbruik awards

Op 11 oktober is het heldengala, helden van seksueel misbruik Awards,  georganiseerd door Ivonne Meeuwsen en Agnes de Graaf. Tot 15 juli kan je stemmen ik zou het heel leuk vinden als je op mij en mijn partner Tonnie stemt. Klik op onze foto en stem door op het hartje te klikken.  https://hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl/heldengalerij-2/

Maar iedere stem is goed, je kunt op meerdere mensen stemmen, wel kun je echt maar 1 keer stemmen druk je nog een keer op het hartje dan wordt je stem ingetrokken niet doen dus. Het is natuurlijk leuk om hierbij te staan en ik verheug me ook enorm op het gala. Heerlijk geweldige mensen ontmoeten. Want dat is iedereen die op deze lijst staat.

Maar eigenlijk is de galerij veel te klein. Er zijn zoveel lotgenoten die vechten, gevochten hebben. Stuk voor stuk helden. Want het gevecht is heel zwaar en voor sommige helaas onmogelijk. Dan denk ik aan Natascha en Nanda twee van mijn lotgenoten die er zelf voor kozen niet verder te vechten. Maar ook zij zijn helden want wat hebben ze het verschrikkelijk moeilijk gehad.

Dan zijn er nog de kinderen die dit nu op dit moment moeten meemaken. Zij zijn pas helden, elke dag weer omgaan met deze verschrikkingen en toch op de been blijven, topsport is er niets bij.

Het is erg leuk dat dit een positief evenement is waar er ruimte is voor her-erkenning en waardering. Toch zie ik het gala als symbolisch voor iedere vrouw en man die deze strijd levert of leverde. Veel lotgenoten zetten zich nu in of dat nu via een stichting is, voorlichting, coaching, therapie of zich laten horen op social media het zijn vele helden die het verschil willen en ook kunnen maken. Wat heb ik een respect voor hen. Maar ook heel respect voor die man of vrouw die nu thuis op de bank zit en het zo graag wil vertellen maar het nog niet durft. Bang voor de vaak grote gevolgen. Je raakt vaak mensen en ook familie kwijt. Maar weet als jij diegene bent dat je er ook mensen voor terug krijgt. Die je waarderen om wie je bent en je niet zullen veroordelen. Zie deze helden awards als aanmoediging ook jij bent een held!

Ik ben trots!

Ik ben trots, sinds ik mijn vernieuwde website begon (http://www.angelssite.nl) en daarop ook mijn blogs kun je jezelf abonneren op mijn blogs. Dat hebben inmiddels al 2057 mensen gedaan. Onvoorstelbaar veel dat had ik nooit kunnen vermoeden. Het maakt me niet alleen trots het geeft me ook moed. Ik schrijf vaak over het moeilijke onderwerp kindermisbruik en kindermishandeling. En toch zijn er veel mensen die dit willen lezen, zij zien en lezen en dat maakt dat ik de moed heb om door te gaan.

Natuurlijk realiseer ik me dat sommige denken komt ze daar nu weer mee? Ja dat doe ik omdat het nog steeds een heel beladen onderwerp is. Omdat er op dit moment dat ik dit schrijf in Nederland 119.000 kinderen slachtoffer zijn. In elke klas zit gemiddeld 1 kind dat mishandeld, misbruikt of verwaarloosd wordt. Er zijn professionele organisaties en stichtingen die zich hier dagelijks mee bezighouden gelukkig. Toch komt het nog vaak voor. Het is vaak moeilijk te signaleren. Niet alle kinderen hebben zichtbare blauwe plekken. Wie ziet het als een kind misbruikt wordt? Wie ziet het als een kind voor de tweede dag achter elkaar geen eten krijgt? Wie ziet het dat een kind elke dag weer verrot wordt gescholden? Kinderen ontwikkelen ook complexe en goed ingenieus werkende overlevingstechnieken. Ze zijn deskundig in het verbergen van diep verdriet, van angst, van zichtbare blauwe plekken.

Vaak zijn kinderen er zich niet eens van bewust slachtoffer te zijn van een vorm van kindermishandeling. Ze weten niet wat het is en voor hen is de situatie waar ze in zitten normaal. Daarom is voorlichting op scholen zo belangrijk. Als kind zeiden de woorden incest, kindermishandeling me niets. Ik dacht dat het erbij hoorde, dat wat me overkwam mijn eigen schuld was. Veel kinderen denken dat het hun eigen schuld is en helaas ook als volwassene denken ze dat nog vaak. Dat is ze immers jarenlang aangepraat. Kinderen zijn ook loyaal aan hun daders omdat het vaak familie of vrienden van de familie zijn. Vaak zijn dat toch de eerste banden die je als kind hebt. Als je tegen mij had gezegd als kind wat jouw pappa doet is slecht daarvoor moet hij naar de gevangenis had ik onmiddellijk mijn mond gehouden. Je hebt vaak een soort haat/liefde verhouding met de dader. Vaak is het ook degene die je troost als je gevallen bent, die je eten geeft, een verhaaltje verteld voor het slapen, voor je zorgt als je ziek bent. Dat maakt het ook zo verwarrend voor een kind voor wie goed en fout nog helemaal niet duidelijk is.

Het is ook belangrijk dat we niet alleen over maar zeker ook met kinderen blijven praten. Hun laten weten dat we hen horen, dat we hen zien en dat ze niet alleen zijn. Ja ik ben trots maar er moet nog veel werk verzet worden en daarom zal ik blijven doorgaan met schrijven. Om seksueel misbruik, incest, mishandeling, verwaarlozing een stem te geven. Om duidelijk te maken hoe groot de impact van dit alles is en ik hoop dat jullie allemaal blijven meelezen en mijn blogs verspreiden, dank je wel voor iedereen die MIJ hoort en leest.

Warme knuffel, Angélique

Het vergeten kind

Het vergeten kind houd op dit moment een actie waarbij je kinderen die het heel moeilijk hebben een hart onder de riem kan steken. Je kan een bemoediging voor op een sjaal plaatsen en de sjaal ook daadwerkelijk laten maken. Deze zullen dan uiteindelijk aan de kinderen uitgedeeld worden. (https://steun.hetvergetenkind.nl/bericht). Ik zou iedereen aan willen moedigen dit ook te doen. Het betekend zoveel voor een kind. Er zitten heel veel kinderen in situaties waarin ze niet zouden moeten zitten. In internaten, crisiscentra, asielzoekerscentra, thuis in een uitzichtloze situatie.

Ik weet nog te goed hoe het is om een vergeten kind te zijn. Het allermeeste staat me de kerst in het internaat bij. Al mijn groepsgenootjes waren weg, uitgenodigd door familie om daar kerst te vieren. Ik was nog alleen in dat grote internaat met een groepsleiding die voor mij alleen werkte. Ik voelde me zo enorm eenzaam. Ik was door niemand uitgenodigd. Ik had een tante en 5 ooms en niemand dacht ook maar aan mij daar in dat internaat. De eerste weken in dat internaat heb ik vooral heel angstig op de trappen gezeten.

In een instelling moeten wonen is niet makkelijk. Ik heb in crisiscentra gewoond en een internaat. Het is voor je eigen veiligheid maar je wordt wel uit je vertrouwde omgeving gerukt met nauwelijks ruimte om iets van jezelf mee te nemen. En ineens woon je in een groep waarin je jezelf moet zien te handhaven. Ik weet nog de tweede keer dat ik thuis weg was. Ik was in een tiener opvangcentrum. Had alleen een boekentas bij en de kleding die ik aanhad. Mijn voogd en ouders wilde me niets geven. Ik moest maar naar huis komen. Daar zat ik met kleren aan die waren achtergebleven in dat centrum. Maanden met vreemde spullen niets van mezelf, dat is kan je vertellen heel erg zwaar.

Een instelling word nooit echt je thuis. Je krijgt er vrienden maar die komen en gaan weer. De groepsdynamiek veranderd telkens doordat de samenstelling van de groep veranderd. Je moet je telkens weer aanpassen. En hoe lief de groepsleiding ook is ook zij komen en gaan. Ze voelen niet als je familie. Met geen van allen deel je een verleden. Je moet ineens naar mensen luisteren die volslagen vreemden voor je zijn. Wat eerder nog wel mocht mag nu niet meer en wat niet mocht mag nu wel. Soms heb je een eigen kamertje en soms moet je deze delen en heb je nergens een plekje voor jezelf.

Je komt soms in een compleet onbekende wereld. Ik ben heel isolerend opgevoed in een kleine gemeenschap. En toen kwam ik in het tieneropvangcentrum terecht. Ik wist werkelijk niet wat me overkwam. Mensen met heel andere kleding, punkharen, grote sieraden, buitenlandse mensen. Een voor mij compleet vreemde wereld die me compleet overrompelde en waar ik geen raad mee wist. Kun je je voorstellen hoe een kind in een asielzoekerscentrum zich moet voelen niet alleen vreemden, maar een heel andere cultuur, ander klimaat, andere taal. Dat moet een kind toch compleet verwarren?

Het vergeten kind komt op voor al deze kinderen. Doe jij ook mee?

Mijn 2017 mooi en heftig

Wat een jaar 2017 mooie momenten maar ook best heftig. Het begon voor mij met rugpijn en eindigde daarmee. Alleen heb ik vlak voor het einde van het jaar wel meer duidelijkheid, ik heb een hernia en ook de spieren zitten helemaal vast. Het jaar waarin ik groeide, letterlijk en figuurlijk. Ik werd zwaarder en mijn suiker was niet goed en dus naar de diëtiste. Koolhydraatarm was het advies en daar hield ik me aan. Toch werd ik zwaarder en viel niets af. De diëtiste gaf het op en dus wordt ik door de huisarts doorgestuurd en nu moet ik 30 junuari naar de internist.

Maar ik maakte ook weer meer persoonlijke groei mee. Samen met Dirk met wie ik dit jaar een steeds hechter team vormde, word ik steeds sterker. In april werd ik 2de secretaris bij de wijkraad in mijn wijk, waar ik enorm van geniet. Ik ging naar de Pauw studio’s en werkte daar mee aan een video van studenten (zie media). Ik onderneem steeds meer en ging zelfs zwemmen ik ben 35 jaar niet meer in het water geweest. Ik heb weer het gevoel dat ik leef in plaats van overleef en wat een heerlijk gevoel is dat.

In mei zouden we fijn een week vakantie hebben en onze verjaardagen vieren. Dat liep anders ik kreeg veel pijn en bleek al snel dat het nierstenen waren. Er volgde 2 operaties, de eerste om een katheter tussen mijn nier en blaas aan te leggen zodat ik minder pijn zou hebben. Dat was ook zo maar ik voelde de katheter bij elke beweging en dat triggerde me enorm. Het voelde voor mij alsof er elke dag iemand binnendrong en je kunt je voorstellen met een misbruik verleden wat dit met je doet. Bij de tweede operatie werden de stenen via de rug verwijdert. Wel alle complimente voor het ziekenhuis, ik maakte mijn misbruik verleden bespreekbaar en wat dachten ze goed mee. Bij bijde operaties werd ik door vrouwen wakker gemaakt. Ik kreeg een eenpersoonskamer zodat Dirk bij me kon zijn. En na de tweede operatie werd geen katheter aangebracht wat eigenlijk wel standaart is.

Daar allemaal goed van opgeknapt als het allemaal weer een wending krijgt. Op 31 juli krijgt Tonnie een tia, ooginfarct en moet een halsslagader operatie ondergaan. Heel heftig allemaal en even stond alles op zijn kop. Maar Tonnie krijg je niet zomaar klein en op 11 december is hij weer volledig aan het werk gegaan. We zijn dankbaar dat het goed is afgelopen. Wel viel ook deze keer de vakantie in het water maar dat komt wel weer goed.

In november kregen we te horen dat ons hondje Jackie kanker heeft. Verdrietig gelukkig heeft ze er nog niet echt last van en besluiten we haar nog een zo leuk mogelijk leven te geven zolang als dat lukt.

Een jaar die in het teken stond van gezondheid en persoonlijke groei. In dit nieuwe jaar zet zich dit door. Tonnie wordt verdacht van een trombose been. Er is bloed afgenomen en aan de hand daarvan volgt er misschien een mri, deze week horen we meer. Zelf moet ik in januari naar de neuroloog en de internist. We zien wel weer hoe het allemaal loopt.

In April ga ik beginnen aan de cursus werken met eigen ervaring, weer meer persoonlijke groei. Ik begin met goede moed aan 2018 er zullen vast weer mooie dingen op mijn pad komen, daar geloof ik in!