Mijn vrijheid ik vraag om uw hulp

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Wij kunnen door omstandigheden waar ik nu niet verder op in ga maar net rondkomen. We kunnen heel veel niet. Daar klaag ik niet over ik kijk naar wat wel kan. We wonen leuk, hebben eten en drinken en vooral elkaar en dat is met geen geld ter wereld te koop. Toch weet ik nu even niet wat te doen.

Ons nu 14 jaar oud autootje is heel belangrijk voor ons. Het is onze weg bij een stukje vrijheid. Openbaar vervoer gaat niet voor mij door mijn (C) PTSS, ik raak in paniek in het openbaar vervoer. In mijn eigen wijkje kan ik prima vooruit met mijn scootmobiel. Maar je wil ook wel eens bij familie en vrienden op bezoek, naar ziekenhuis, therapie, en zo veel meer. Ook Dirk mijn hulphond gaat altijd mee in ons autootje. Dat autootje heeft nu een opknapbeurt met wat onderdelen nodig. Geld voor een nieuwe is er al helemaal niet maar ook niet om hem op te knappen. Dan kan hij volgens de monteur nog vele jaren mee. Daarnaast is er ook een nieuwe airco nodig. Ik mag de hulphond niet in de zomer vervoeren in een auto zonder airco en zonder Dirk ga ik de deur niet uit dus zit ik nu noodgedwongen veel thuis in de zomer. Lieve mensen ik weet dat een auto “luxe” is voor ons echter niet voor ons is het noodzaak.

Daarnaast is ons bed nu bijna 20 jaar oud. Ik heb een lumbale stenose en een hernia in mijn rug. De boxspring is helemaal afgeleefd. Om weer goed te mogen slapen is er een goed senioren bed en een goed matras nodig ook dat is voor ons nu onmogelijk. Fijn advies van de arts maar ik heb het niet.

25 jaar lang heb ik overleefd, ben ik misbruikt, mishandeld en vernederd door mijn beide ouders en mijn opa. Daarna heb ik jarenlang heel hard gevochten om ook maar een enigszins gewoon leven te krijgen. Dat is gelukt, ik gaf niet op en vocht voor wat ik waard was. Ik voel weer geluk en liefde daar is geen cent voor nodig dat zit in je eigen hart. Ik schaam mu nu heel erg om dit te doen en om hulp te vragen omdat ik vind dat ik alles zelf moet oplossen toch vraag ik jullie nu om hulp om dat stukje vrijheid wat ik verworven heb te behouden en weer pijnvrij te mogen slapen, sorry.

De gouden hangers

De gouden hangers

Heel veel jaren geleden hebben mijn opa en oma van moeders kant dingen van emotionele waarde onder hun kinderen verdeeld. Mijn moeder kreeg een prachtig bewerkte gouden hanger met twee bijpassende oorbellen. Oma had ze van haar moeder enz enz. Een prachtig erfstuk dus. Omdat mijn moeder geen oorbellen draagt heeft ze van de oorbellen twee kleinere hangers laten maken. Met regelmaat mocht ik een van deze kleinere gouden hangers dragen ze waren werkelijk prachtig maar veel belangrijker voor mij was de emotionele waarde erachter. Ze kwamen van mijn lieve oma.

Ik verbrak 23 jaar geleden het contact met mijn ouders-daders. Waarom hoef ik niemand meer te gaan uitleggen. In 2013 stierf mijn moeder en ik vroeg me af wat er met deze prachtig erfstukken zou gaan gebeuren. Zou het ooit nog in mijn handen of in de handen van mijn moeders familie komen waar het thuishoort?

Zoals jullie weten is mijn vader-dader 10 december overleden. De hele erfenis kan me geen barst schelen maar die hangers wel. Ik dus nagaan hoe het allemaal zit. Vandaag hoorde ik dat mijn vader een wilsbeschikking had. Hij wilde in stilte gecremeerd worden. Hij heeft zijn spullen aan het leger des heils gedoneerd. Zijn geld is gebruikt voor de crematie en voor een reparatie, Alleen zijn halfzus mocht op de hoogte worden gebracht van zijn overlijden. Mooi dat ik toch naar hem ben gaan kijken en op mijn manier dit kon afsluiten. Maar nog geen antwoord op waar zijn de sierraden toch niet bij het leger des heils?

Ik heb de zus van mijn moeder gebeld, mijn tante. Helaas zij vertelde me dat een zakje met “prullaria” naar de zus van mijn vader is gegaan. De zus aan wie hij altijd zo’n hekel had en met de grond gelijkmaakte. En dat doet me veel verdriet. Als de zus van mijn moeder deze hangers had gehad, dan had ik daar ook vrede mee gehad. Dan waren ze in mijn oma’s familie. Het doet me heel veel verdriet dat emotioneel mooie sierraden die van mijn oma waren en daarvoor weer van mijn overgrootmoeder naar de familie van mijn vader is nu. Daar hoort het niet dat had nooit mogen gebeuren. Dat vind ik zo onfair van mijn vader-dader maar ja wanneer is hij ooit fair geweest?

Terugblik op 2018

Morgen is het dan echt de laatste dag van het jaar en dus terug en vooruitkijken. Het jaar 2018 was een bijzonder jaar voor mij met mooie ontwikkelingen. Het is het tweede jaar met Dirk samen. Onze band is inmiddels heel erg hecht en we zijn feilloos op elkaar ingespeeld. Het is voor beide heel gewoon dat hij overal mee naar toe gaat. Mijn omgeving is ook inmiddels helemaal gewend aan hem en gaan er inmiddels vanuit komt Angélique dan komt Dirk ook en dat is nergens een probleem ook niet als mensen zelf huisdieren hebben. Dirk is helemaal mijn maatje door dik en dun geworden. We knuffelen wat af samen soms moet ik zelfs zeggen nee anders wil hij 24 uur wel geknuffeld worden en dat is ook voor mij wel wat veel. Hij betekent mijn herwonnen vrijheid voor me. Mijn veiligheidskader waar we ook heen gaan.

In februari kreeg ik mijn scootmobiel. Ik moest echt over een drempel dan was het zo zichtbaar. Maar wat ben ik er nu blij mee. Vooral dat ik zelf Dirk weer kan uitlaten die rent als een parmantig paard mee langs de scoot. Hij vindt het heerlijk en staat al klaar zodra ik de deur naar de gang open doe. En de zelfstandigheid die ik weer heb. Ik kan nu zelf een boodschapje doen en hoef dat niet meer aan Tonnie te vragen. Elke dag trekken Dirk en ik er op uit samen. Ik ben nog nooit zoveel buiten geweest als afgelopen jaar, heerlijk.

In april start ik met de cursus werken met eigen ervaring. Een cursus waar je flink bij in de spiegel kijkt. Ik heb er veel geleerd over hoe mijn ervaringen goed te gebruiken maar zeker ook over mezelf. Waar mijn kracht ligt en wat ik echt kan betekenen. Het is sinds mijn boek uitkwam een droom, ervaringsdeskundige worden. Nu is het tijd om daaraan te gaan werken en dit is een goede eerste start.

En dan komt mijn eerste lezing totaal onverwacht er is iemand uitgevallen en hals over kop trek ik naar Waalre en heb nog twee minuten als ik binnenkom. Dat is de microfoon grijpen en vertellen. En dat ging bijzonder goed. Pfft echt hé ik kan dit, ben best trots op mezelf. Van “verward persoon” naar ervaringsdeskundige, wat een ontwikkeling.

De relatie met Tonnie is ook veel beter geworden, die was al erg goed maar ik was toch afhankelijk in de relatie. Het was nooit helemaal gelijkwaardig. Nu ik me door Dirk, de taxbus en de scootmobiel veel zelfstandiger kan bewegen is onze relatie gelijkwaardiger geworden. We zijn weer volledig partners van elkaar en minder hulpverlener en cliënt. Al is hij nog steeds mijn rots in de branding op tijden en dagen dat ik me even minder red. Ja die zijn er ook alleen minder en ik kan ze beter relativeren en behappen.

Een groot hoogtepunt was natuurlijk het winnen van de helen van seksueel misbruik award. Wat was ik en ben ik er trots op. Het bevestigt wat ik eigenlijk al weet, ik ben goed bezig! Het gala zelf was geweldig allemaal mooie mensen, ontroering een lach, wat heb ik ervan genoten.

Op 10 december overlijdt mijn vader-dader. Ik weet niet goed wat ik voel hoe hard ook ergens maakt het me blij. Ik wil hem nog zien om voor mezelf er zeker van te zijn dat hij echt dood is. En daar ligt hij dan zo dood als je maar zijn kan. Ik heb een brief geschreven wat ik hem nog wilde zeggen. Die heb ik aan niemand, zelfs Tonnie niet laten lezen. Dat heb ik in een gesloten enveloppe gedaan en in de kist gelegd. Ik maak ook een foto zodat ik op moeilijke momenten kan terugkijken, oh ja hij is echt dood. Voor mij is het goed zo op deze manier afsluiten.

Zo is 2018 een jaar geweest met grote stappen, ontwikkeling, verdieping, herwonnen vrijheid. Ik zie voor het eerst niet meer op tegen het volgende jaar. Denk voor het eerst niet het zal wel weer ellende worden. Ik verheug me nu op 2019 waarin ik me verder kan ontwikkelen en verdiepen en waarin vast weer mooie dingen gaan gebeuren. Gelukkig nieuwjaar allemaal!

voorbij de eenzaamheid

Het is nog maar een aantal jaren geleden dat ik me heel eenzaam voelde. Een keer in de week naar het GGZ, een keer in de week boodschappen en dat was het dan wel. Lange dagen alleen thuis. Ik verveelde me niet, ik heb mezelf altijd goed kunnen vermaken, maar ik voelde me zo vaak zo alleen. Natuurlijk had ik Tonnie maar die moest uiteraard werken. Via de LEV Groep kreeg ik een maatje waarmee ik elke week een uitje maakte. Dat hielp wel een beetje maar was een tijdelijke oplossing.

Dat veranderde toen de wijkagente en de opbouwwerker mij het voorstel deden om vrijwilligers werk te gaan doen. Dat was een eye opener voor mij. Er kwam meer op mijn weg, zoals de wijkraad. Daar ging ik de website en facebook voor doen en later werd ik ook bestuurslid. Ik ging de cursus doen werken met eigen ervaring en ben begonnen met lezingen geven. Ik ging naar een lotgenotendag. Ik werd mobieler door de taxbus en later mijn scootmobiel.

De kalender die bij ons in de toilet hangt (de plek waar je elke dag komt) is geen leeg, wit vlak meer. Er staan afspraken op nu. Ben zelfs soms blij als er een dag niks staat. Ik ga ook elke dag er op uit met de scootmobiel en Dirk. Een rondje door de wijk of even naar het winkelcentrum. En dan is het tegenwoordig hier en daar even kletsen. En wat ik doe is nog allemaal leuk ook nog en doe ik met veel plezier.

Ik heb nu een rijk leven, mijn man, lieve vrienden, (schoon)familie, mooie mensen om me heen, vrijwilligerswerk. Kortom voorbij de eenzaamheid die ik voelde. Eenzaamheid is verstikkend, grijpt je bij de keel en maakt dat je jezelf leeg en hol voelt. Eruit komen is niet zo makkelijk maar je moet het wel zelf doen. De mens is een sociaal wezen, we hebben anderen nodig om ons leven completer te maken. Maar “anderen” komen niet als vanzelf naar je toe, daar zal je in moeten investeren. Een hobby zoeken die je deelt met anderen. Vrijwilligers werk doen, wat je ook maar samen doet met andere mensen.

Ik weet hoe eenzaam zijn voelt, met de kerst en oud op nieuw alleen zijn. De dagen vullen zonder ook maar iemand te spreken. Dat je blij bent als de caissière een klein praatje wil maken omdat je, al is het dan hallo en fijn weekend, iemand gesproken hebt. Daar wil ik nooit meer naar toe terug. Ik heb nu een rijk leven, daar investeer ik ook in. Het komt tenslotte niet aanwaaien!

Eindelijk geboren

Het is 1970 als ik de wereld op geschopt wordt. En al meteen is duidelijk dat het resultaat niet naar wens is van mijn ouders. Er volgen 25 jaren vol mishandelingen, vernederingen en seksueel misbruik. Ik kon nooit mezelf zijn en op den duur had ik ook geen enkel idee meer wie ikzelf dan eigenlijk was. Een eigen identiteit, een eigen wil had ik niet meer. Bij alles wat ik deed dacht ik altijd, hoe zou mijn vader-dader willen dat ik dit doe, wat zou hij willen dat ik zeg? Angst om te falen, niet de juiste, lees zijn, keuze te maken. En als het daadwerkelijk misbruik stopt zit dit alles zo in mijn systeem dat ik blijf proberen om hem te pleasen. Meer dan 20 jaar vecht ik tegen de gevolgen van dit alles. Er is niet eens een basis om op te bouwen.

Toch is dat precies wat ik doe bouwen. Ik leer steeds meer van mezelf. Simpele dingen, welke kleuren vind ik mooi, van welke muziek houd ik, welke kleren. Wat vind ik lekker om te eten en te drinken. Ik leer waar IK van hou. Ik kijk praatprogramma’s lees kranten en boeken en kijk documentaires. Ik krijg een eigen mening, ontdek hoe IK over zaken denk. Niet alleen leer ik zelf te denken, ik leer ook mijn mening te uiten. Ik leer mijn visie ook uit te dragen mee te discussiëren er te zijn. Ik wordt een persoonlijkheid, MIJN persoonlijkheid. Bij tijd en wijle ben ik verbaasd om wie ik wordt, wie ik ben.

Het is nu 48 jaar geleden dat ik op de wereld geschopt werd. En nu kan ik volmondig aankondigen dat ik eindelijk geboren ben. Ik durf nu mijn leven te leven zoals ik het wil leven. Ik kan nu genieten van de mooie dingen van het leven. Verdrietig zijn om de minder mooie dingen van het leven. Ik kleed me zoals IK mooi vind. Richt mijn huis in zoals IK mooi vind. Eet wat IK lekker vind. Doe waar IK plezier in heb.

Wie ik dan nu ben? Oprecht, recht door zee, lekker eigenwijs, assertief, tikkeltje dominant soms, warm, zorgzaam, ga op mijn doel af, heb het hart op de tong en laat me de kaas niet van het brood eten. Dat allemaal ben ik geworden, dit is het resultaat van mijn zoektocht.  Vind je dat leuk prima dan gaan we met elkaar om. Vind je dat niet zo fijn, ook goed dan passen wij niet bij elkaar. Ik ben eindelijk geboren en ben nu wie ik ben, al leer ik nog elke dag nieuwe dingen over mijn wereldbeeld en vooral over mezelf. En weet je, eigenlijk vind ik mezelf wel een prettig persoon

De overgang, wat een feest!

Voor veel vrouwen is het een martelgang de overgang. Voor mij is het eerlijk gezegd een feest. Het begon zo’n 4 jaar geleden met steeds langere tijd tussen de menstruatie en sinds 2 jaar helemaal niet meer, en dat vind ik toch geweldig. Ik was 10 toen het begon en vanaf moment 1 had ik twee dagen vreselijke buikpijn. Ik kon vaak alleen nog maar krom op de grond liggen, wat deed het een pijn altijd. Met pijnstiller toch proberen naar school te gaan of naar je werk. Je kon tenslotte toch niet elke maand 2 dagen jezelf ziek melden, ze zien je aan komen. Met name door mannen werd er ook vaak lacherig over gedaan. Ik weet nog dat ik een collega had die telkens tegen vrouwen zei: “Je bent zeker weer ongesteld”. Kinderachtig en heel flauw. Ik weet nog dat ik best bloed chagrijnig kon zijn. Wat wil je ook als je borsten zeer doen, je stikt van de buikpijn, je rug pijn doet.

Ik was wat wij vrouwen noemen onregelmatig, dan om de 3 weken dan zat er 6 weken tussen, er was geen pijl op te trekken. De pil bleek voor mij ook geen oplossing daar werd ik nog zieker van dan ik die twee dagen al was. Mannen onder ons kun je het je voorstellen dat je 36 jaar lang zo goed als elke maand 2 dagen echt jezelf ziek voelt? Moeilijk hé! En het kwam ook altijd op de meest onmogelijke momenten, als je jarig was, naar een feest moest, kerst, nieuwjaar. Menige leuke dingen zijn er door verpest, al ging ik wel altijd, het hoorde erbij, niet flauw doen.

Het enige voordeel wat ik had was dat mijn vader-dader me dan minder aantrekkelijk vond. Nadeel was voor mij dan weer dat ik het nooit een week was maar altijd maar 2-3 dagen zodat het maar een kort voordeel was. Al heb ik ook een periode gehad dat ik het bijna een volle maand was. Dat werd mijn vader te gortig dus was ik toch maar “aan de beurt”. En de trigger die het was, pijn in je lage onderbuik. Dat had ik ook telkens als ik misbruikt werd. Gevoelige borsten, pijn elke maand een grote trigger ook nadat het misbruik gestopt was. En doordat ik me zo beroerd voelde, had ik ook veel minder weerstand tegen nachtmerries en herbelevingen waardoor ik me letterlijk ook heel depressief voelde.

Kun je je voorstellen wat een feest de overgang nu voor me is. Ik heb geen buikpijn meer elke maand. En tot mijn grote vreugde heb ik niet zoals veel vrouwen erg veel last van de overgang. Ik merk, behalve dat de menstruatie gestopt is er eigenlijk niets van. Ja ik heb het wel eens wat warmer, maar de echte opvliegers? Ik heb ze niet (afkloppen). Ik heb wel eens tegen mijn man gezegd als ik dood ben wil ik dat je een honkbalknuppel meegeeft. Want als ik daarboven degene tegenkom die het fenomeen menstruatie heeft bedacht, dan is deze de mijne! Voor mij is de overgang eigenlijk een verlossing van iets wat ik 36 jaar meetorste. Ouder worden is niet leuk en ik kraak hier en daar maar hier ben ik zo ontzettend blij mee, voor mij lang leve de overgang!

Lieve sigaret, ik heb je niet meer nodig

 

De vorige keer schreef ik over wat je allemaal voor me betekend hebt. Betekend ja want mijn situatie is veranderd. Ik ben nu veilig al is dat in mijn hoofd en hart nog niet altijd zo, toch ben ik nu veilig. Ik word niet meer mishandeld, niet meer verkracht dus daarvoor heb ik je niet meer nodig. Die steun hoef je me niet meer te geven. Je was mijn steun als het ergens druk was en ik dat eng en spannend vond. Maar daarvoor heb ik nu een nieuw vriendje mijn hulphond Dirk ook daarvoor heb ik je niet meer nodig.

Je was er als ik me wilde ontspannen met een kop koffie en een spannend boek. Maar die kop koffie is net zo lekker zonder jou, en dat boek net zo spannend dus heb ik jou daarbij niet meer nodig. Je was er altijd bij als ik met Tonnie praat zowel bij gezellige als moeilijke gesprekken. Zonder jou heb ik meer tijd voor die gesprekken en meer aandacht omdat ik dan niet meer met jou hoef bezig te zijn. Zelf deze brief typen gaat sneller zonder jou omdat het toch een gedoe is roken en typen.

Ik schaam me voor mijn gele vingers, zonder jou worden die weer mooi dus waarom zou ik jou nog roken, je maakt me lelijk. En je bent soms ronduit irritant als ik gezellig zit te kletsen met iemand en ik dat onderbreek omdat ik jou zo nodig buiten moet gaan nemen. Dan laat ik de ander gewoon alleen zitten omdat ik jou belangrijker dan de ander vind. Toch van de gekke? Zelfde als ik uit eten ben, hoe gezellig het gezelschap ook is toch vind ik jou zo belangrijk dat ik wegloop iedereen laat zitten om jou te nemen buiten. Dat wil ik niet meer ik wil de ander belangrijker dan jou vinden en dat is ook gewoon zo.

En als ik met dit mooie weer de tuin inloop neem ik jou mee, dat is nog niet genieten van de frisse lucht omdat ik jouw vieze rook en stank om me heen heb hangen, mezelf wijs makend even frisse lucht happen!

Toch gek dat ik jou overal om me heen wil hebben. Als iemand stinkt probeer ik daarbij niet in de buurt te komen, ik houd van schoon en fris. Door jou stink ik zelf mijn kleren, mijn huid, mijn haren alles ruikt naar jou. Hoe kan ik van anderen om me heen verlangen dat ze niet stinken als ik zelf degene ben die stinkt? Zonder jouw ben ik veel frisser. Je maakt alles vies ook mijn muren en plafond worden meteen als ik ze mooi geschilderd heb gelig. Raar eigenlijk dat ik eerst zoveel moeite doe en dan weer mijn best doe om het niet meer zichtbaar te laten zijn.

Ik vraag me af wat doe ik nog met jou? Ik heb je echt niet meer nodig ik red mezelf nu wel. Fijn dat je er zo lang geweest bent en er altijd was. Maar er zijn nu andere mensen, dieren en dingen om me heen die me ook alle steun bieden, altijd. Ik denk dat je wel begrijpt dat je niet meer nodig bent. Bedankt voor alles en tot nooit meer ziens.

Afscheidsbrief aan de sigaret,

Ik weet nog toen ik je voor de eerste keer ontmoette, ik woonde in een internaat waar zo goed als iedereen, ook de leiding rookte. Tot dan toe haatte ik de sigaret, mijn vader, moeder en opa stonken ernaar als ze me pijn deden. Mijn vader drukte soms de sigaret uit op mijn lijf en dat deed pijn. Toch pakte ik je de eerste keer en rookte. Al snel werd dat meer, ik merkte dat je me rust gaf, een manier om met alle spanning in mijn leven om te gaan, je werd mijn dierbaarste vriendje.

Je was er als ik voor de zoveelste keer in mijn leven weer werd verkracht. Terwijl mijn lichaam uit elkaar gescheurd werd van de pijn, mijn hart als een razende tekeerging en mijn maag zich omdraaide was jij er. En je gaf me iets meer rust, je gaf me troost. Mijn hele leven lang werd alles voor mij bepaald, waar ik heenging, wat ik droeg, hoe ik moest denken, hoe ik me moest gedragen. Maar over jou had ik wel controle, ik kon je nemen wanneer ik wilde, het enige wat niet voor mij bepaald werd. Ik had niemand op deze wereld jij was mijn enige vorm van troost, mijn enige vriend in de wereld.

Je was er als de film zich in de nachten weer voor mij ogen afspeelde. Als het verkracht, mishandeld en vernederd worden weer levensecht werd. Dan was jij er om me weer aan deze wereld te herinneren, aan het hier en nu. Je was er als ik herbelevingen had, dag en nacht. Je was er als ik uren verward over de straat gezworven had. Als ik me heel eenzaam voelde en ook was. Jij was er als ik niet meer verder wilde leven. Jij was er als de spanning me te veel werd en ik het allemaal niet meer aan kon. Een leven zonder jou kon ik me niet meer voorstellen, wilde het me ook niet voorstellen.

Ik ging me steeds meer beseffen hoe slecht je was, met mijn verstand wist ik het wel, maar mijn gevoel kon geen afstand van je nemen. Mensen in mijn omgeving, zelfs de therapeut en huisarts zeiden ook dat ik geen afstand moest nemen, dat het beter was van niet. Tot ik vorig jaar ernstige problemen kreeg bij een operatie. Na allerlei testen bleken mijn longen prima te zijn. Wat een opluchting, maar ik realiseerde me dat als jij mijn vriendje bleef dit weleens kon veranderen. Ik probeerde afscheid van je te nemen maar daarmee kwamen de herbelevingen en dissociaties terug. Dat is zo akelig dat ik jou toch weer pakte. Alles liever de psychische toestand terug waar ik me zo ongelukkig in voelde.

Toch wil ik weer afscheid van je nemen, je bent een vriend met de verkeerde invloeden op mijn leven. Als je echt mijn vriend bent dan laat je me gaan. Ik zie er zo enorm tegenop om afscheid van je te nemen. Ik ben zo bang voor de gevolgen, voor de nachten zonder jou, voor de spanning weer in mijn lijf zonder jou. Ik moet je laten gaan niet voor even maar voor altijd.

Dank je wel lieve sigaret voor alle steun die je me hebt gegeven, dat jij er altijd voor me was in goede en minder goede momenten. Ik ga niet zeggen tot ziens want ik denk dat we elkaar nooit meer zien. Daarom dank je wel voor alles en vaarwel…

Zal ik ooit nog voor mijn lijf durven zorgen?

Als kind was ik denk ik normaal misschien iets aan de mollige kant maar zeker niet dik. Denk ik dan ik weet het niet zo goed. Dat komt omdat mijn ouders me elke dag vertelde dat ik dik was, dom was, lelijk was, een gedrocht was. Ik geloofde hen ze wisten toch wel wat ze zagen? Hoe ik ook in de spiegel keek ik kon niets moois meer zien. Alle andere kinderen zagen er altijd zo veel mooier uit. Dat bleek ook wel toen je verkering kon krijgen op school, niet op de lagere, niet op de middelbare school ik heb nog nooit een vriendje gehad. Vond ik ook logisch wie wilde mij nou?

Het is ook erg moeilijk van een lijf te houden dat zo bedoezeld is. Dat bijna elke dag misbruikt, verkracht, vernederd en mishandeld wordt. Mijn lijf werd steeds meer mijn vijand. Niets had ik erover te zeggen. Het werd gepakt, waar en wanneer mijn misbruikers maar wilde. Mijn nee betekende helemaal niets. Ik kon nog zo veel kleding aantrekken, mijn armen eromheen slaan, mijn benen kruisen het hielp niets. Kleren werden van mijn lijf geruk en mijn beschermende armen en benen uit elkaar gerukt.  Mijn lijf voelde vies, zo smerig, en deed pijn. Van binnen werd ik uit elkaar gerukt als ik weer verkracht werd. Dat lijf was een en al ellende voor me.

Er werd ook niet goed voor mijn lijf gezorgd. Ik werd gewassen met jif en een schuursponsje dat deed zeer. Er werd daarna ook wel wat badschuim gebruikt anders zou je het nog ruiken ook en zichtbaar mocht het niet zijn natuurlijk. Water was vaan warm dat je het nog net kon hebben of juist ijskoud. Douchen, baden voor mijn lijf zorgen was een marteling.

Daarnaast heb ik sinds mijn 9de  Hidradenitis Suppurativa een huidziekte waardoor je zo goed als altijd ontstekingen hebt. Een soort steenpuisten soms zo groot als een vuist. Daar kan je niets aan doen het is een chronische ziekte. Uiteraard zei mijn vader dat het mijn eigen schuld was. Daardoor voelde ik me nog veel viezer. Vroeger (gelukkig heb je dat niet meer) had je teer zalf, zwarte zalf die keihard werd. Mijn vader smeerde dat op mijn ontstekingen. Dat rook ook echt naar teer, verschrikkelijk vond ik dat je rook het echt. Dan na een dag als de zalf helemaal uitgewerkt was trok mijn vader het gaasje met een ruk er van af. Resultaat hij trok met geweld de ontsteking open. Ik kan niet beschrijven hoe veel pijn dat deed.

Nu ben ik 48 en precies wat mijn ouders zeiden, dik. Geworden door medicatie. De laatste keer bij de controle was ik 94,5 kilo en ik ben 1.52, ik heb maat 52. En oh wat haat ik dat lijf met zijn walgelijke dik zijn, met nog steeds zijn ontstekingen. Ik hield een eetdagboek bij en wat bleek ik eet maar 1250 kcal per dag, daar moet je eigenlijk mee afvallen maar dat deed ik niet. Tot de diëtiste me vorige week zei dat ik veel minder koolhydraten en meer vet moest gaan eten. Volvette yoghurt, volvette kaas, roomboter. En nu een week later ben ik 1 ½ kilo afgevallen. Ik ben zo blij als een kind voor het eerst in een jaar ben ik niet aangekomen maar afgevallen. Zou het dan toch kunnen?  Zou er nog een tijd komen dat ik en mijn lijf weer bij elkaar gaan horen dat ik durf te gaan zorgen voor dat lijf? Dat ik niet meer na 2 minuten uit de douche spring, dat ik het met mijn handen durf in te zepen. Zou het?

Helden van seksueel misbruik awards

Op 11 oktober is het heldengala, helden van seksueel misbruik Awards,  georganiseerd door Ivonne Meeuwsen en Agnes de Graaf. Tot 15 juli kan je stemmen ik zou het heel leuk vinden als je op mij en mijn partner Tonnie stemt. Klik op onze foto en stem door op het hartje te klikken.  https://hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl/heldengalerij-2/

Maar iedere stem is goed, je kunt op meerdere mensen stemmen, wel kun je echt maar 1 keer stemmen druk je nog een keer op het hartje dan wordt je stem ingetrokken niet doen dus. Het is natuurlijk leuk om hierbij te staan en ik verheug me ook enorm op het gala. Heerlijk geweldige mensen ontmoeten. Want dat is iedereen die op deze lijst staat.

Maar eigenlijk is de galerij veel te klein. Er zijn zoveel lotgenoten die vechten, gevochten hebben. Stuk voor stuk helden. Want het gevecht is heel zwaar en voor sommige helaas onmogelijk. Dan denk ik aan Natascha en Nanda twee van mijn lotgenoten die er zelf voor kozen niet verder te vechten. Maar ook zij zijn helden want wat hebben ze het verschrikkelijk moeilijk gehad.

Dan zijn er nog de kinderen die dit nu op dit moment moeten meemaken. Zij zijn pas helden, elke dag weer omgaan met deze verschrikkingen en toch op de been blijven, topsport is er niets bij.

Het is erg leuk dat dit een positief evenement is waar er ruimte is voor her-erkenning en waardering. Toch zie ik het gala als symbolisch voor iedere vrouw en man die deze strijd levert of leverde. Veel lotgenoten zetten zich nu in of dat nu via een stichting is, voorlichting, coaching, therapie of zich laten horen op social media het zijn vele helden die het verschil willen en ook kunnen maken. Wat heb ik een respect voor hen. Maar ook heel respect voor die man of vrouw die nu thuis op de bank zit en het zo graag wil vertellen maar het nog niet durft. Bang voor de vaak grote gevolgen. Je raakt vaak mensen en ook familie kwijt. Maar weet als jij diegene bent dat je er ook mensen voor terug krijgt. Die je waarderen om wie je bent en je niet zullen veroordelen. Zie deze helden awards als aanmoediging ook jij bent een held!