• En dan heb ik het druk

    En dan nu ineens vliegen de aanvragen me om de oren en heb ik voor het eerst ook nee moeten zeggen. Te druk ineens en wat is dat na alle stilte een raar en overweldigend gevoel. Het maakt me zo blij, het kan weer, ik mag weer. Mijn ervaringsverhaal gaat weer het land door, van Amersfoort, naar Eindhoven, naar Rotterdam.

  • Zelfdoding

    Zelfdoding is nog steeds een groot taboe onderwerp, we praten er niet over. Soms is er zelfs schaamte bij de nabestaanden. Een poging tot wordt vaak afgedaan met aandachttrekkerij. We negeren het, gaan maar niet op bezoek bij de nabestaande of degene die een poging deed omdat het zo ongemakkelijk is, wat moet je zeggen, hoe moet je je gedragen

  • Chaos

    Het is 6 juli rond 19.30 als Nederland stilvalt, als we verbijsterd zijn, ongeloof, is dit echt? Ja het is echt, na Fortuin, van Gogh, Wiersma is ook nu Peter R de Vries neergeschoten. Zomaar in een drukke stad, tussen allemaal mensen valt er een reus neer. Eerlijk?

  • Geluk gehad of toch….

    Hij kwam binnen en we gingen tegenover elkaar zitten. Bewust van mijn kant, een stukje afstand én zo kan ik iemand recht in de ogen aankijken. Ik keek in de meest lieve, zachtaardige, bruine ogen die ik ooit gezien had

  • Geen geheimen meer

    Met het uitkomen van mijn tweede boek ‘ik was het duivelskind’ heb ik mijn hele leven zo ongeveer op straat gelegd. Een beslissing die ik samen met mijn man genomen heb. Zeker praten over onze schulden (waar maar enkele mensen in onze omgeving van wisten) en onze seksualiteit was een grote beslissing. Daar praat je niet over, dat gaat gepaard met een stuk schaamte en ook schuldgevoel.

  • Geen kerstversieringen

    Als je mij al een hele tijd volgt weet je dat kerstmis en oud op nieuw moeilijke feesten voor me zijn met veel te veel akelige herinneringen. De nadruk dat het een familie feest is maakt het ook lastig, ik heb geen familie. Elk jaar weer deed ik ontzettend mijn best mijn woonkamer zo mooi mogelijk te versieren zodat het gezellig en warm werd. Maar ik merkte dat ik in die tijd dat het versiert was juist meer nachtmerries en herbelevingen kreeg. Ook was ik als ik na een nachtmerrie even naar beneden ging erg in de war door het “vreemde” huis. Vorig jaar heb ik mijn huis niet versiert…

  • Doe eens lief

    Het doet me veel pijn en ik vind het erg moeilijk te leven in een maatschappij die zo hard is geworden. Ik zie het om me heen in de winkels, op straat, overal.

  • Weer aan het schrijven

    Het is inmiddels 7 ½ jaar geleden dat Het Duivelskind uitkwam. Dat is een hele tijd waarvan ik me nauwelijks realiseerde hoeveel er allemaal gebeurd is. De uitgever en Maria hebben al eens eerder gepolst of ik geen vervolg wilde schrijven. Op dat moment moest ik er niet aan denken ik was daar verre van aan toe. Als je hoofd nog overloopt en er te veel gebeurt in je leven is dat niet het moment om een boek te schrijven. Daarvoor moet je leven stabiel zijn zodat je het ook aankunt. Nu is het wel zover, ik ben eraan toe. Dit keer ga ik ook gerichter te werk. Ik maak…

  • Het mondkapje

    Maar dan komt het mondkapje. Ik zet het ding op en vrijwel onmiddellijk ben ik terug in mijn slaapkamer, als kind en voel ik dezelfde angst als toen, IK STIK!! Met mijn verstand probeer ik te redeneren ik ben veilig, ik ben veilig. Het lukt niet dat gevoel dat zo overbekende gevoel overheerst.

  • Ik groeide op met racisme

    Buiten het seksueel misbruik moest ik ook leven met de levenswijze van mijn ouders, met name van mijn vader. Nu racisme zo actueel is, komen bij mij ook deze herinneringen terug. Als kind leerde ik dat iedereen met een andere huidskleur, geloof en seksuele voorkeur (hoe ironisch) minder was, verkeerd was, en daarmee druk ik het nog mild uit. Ik was precies waar hij van hield: blank, blond, blauwe ogen. Hij had geen goed woord over voor iedereen die in zijn ogen verkeerd was. Daar groeide ik mee op. De enige buitenlandse die ik ooit ontmoette was de dochter van de plaatselijke Chinees, die in mijn ogen helemaal niet anders…