• Mijn missie

    Dat is nu na twee boeken mijn missie. Het uit de taboe sfeer halen. Het bespreekbaar te maken. Ieder naar zijn eigen rol laten kijken. Handvaten uitreiken. Inspireren en hoop geven. Of ik nu voor een groep van 80 professionals sta, voor studenten die hulpverlener gaan worden, voor een kleine groep mensen in een wijkhuis. Het maakt niet uit, telkens weer voel ik me bevlogen, voel ik de passie. Voel ik mijn missie weer een stapje dichterbij komen. Voel ik dat ook ik het verschil kan maken!

  • Vakanties voor een mishandeld kind een hel

    De vakanties waren een regelrechte hel, geen enkele ontsnapping mogelijk. Mijn vader had geen nachtdiensten en was er dus elke nacht een paar weken achter elkaar. Gekooid voelde ik me, gevangen in mijn lijf. Dat lijf dat pijn deed, waar het brandde beneden. Chaos in mijn hoofd omdat “hij” er altijd was en ik dus elk moment weer iets heel fout kon doen. Waar ik elk moment straf kon verdienen.

  • Zelfdoding

    Zelfdoding is nog steeds een groot taboe onderwerp, we praten er niet over. Soms is er zelfs schaamte bij de nabestaanden. Een poging tot wordt vaak afgedaan met aandachttrekkerij. We negeren het, gaan maar niet op bezoek bij de nabestaande of degene die een poging deed omdat het zo ongemakkelijk is, wat moet je zeggen, hoe moet je je gedragen