Schade door jeugdzorg
De gesloten jeugdzorg, vele jongeren hebben er zoveel schade van opgelopen. Sommige kwamen dit nooit meer te boven en beëindigden hun leven. Een afschuwelijke tijd voor vele en nu komen er excuses, tja wat moet je daarmee? Maar niet alleen in de gesloten jeugdzorg is er veel schade toegebracht. Zelf heb ik nooit in de gesloten jeugdzorg verbleven gelukkig. Maar wel degelijk schade door jeugdzorg. Vijftien was ik toen er een OTS uitgesproken werd en er vanuit jeugdzorg een voogd toegewezen werd. Zijn naam zit in mijn geheugen gegrift. Strijkbout noemde ik hem altijd. Zijn naam leek erop en hij streek alle plooien glad zodat ze niet meer te zien waren. In de drie jaren dat hij mijn voogd was heb ik hem nauwelijks gezien en gesproken. Als ik een maand in een ander gezin woon, negeert hij me. Wel gaat hij elke week naar mijn ouders, die arme mensen die zoveel met mij te stellen hadden volgens hem.
Er waren signalen van seksueel misbruik. Zelfs een arts stelde een zeer ernstig vermoeden van seksueel misbruik. Strijkbout negeerde ze compleet, en dwong me weer thuis te gaan wonen. Hij liet me een EEG-onderzoek in het ziekenhuis ondergaan daar kwam niks uit en dus was alles in orde. Tja in mijn hersenen was ook niks mis dat kon ik hem ook wel vertellen. Als ik later 3 maanden in een crisisopvang voor jongeren verblijf weigert hij wederom om mij te spreken. Zijn mening blijft ik ben een onmogelijke tiener die haar ouders heel veel verdriet doet. Ook dit opvanghuis geeft telkens weer signalen van seksueel misbruik door. Zo heb ik nachtmerries waarin ik gil “pappa doe me geen pijn”. Dat wat toen geen naam had, dissociëren speelde op. Ik kon uren doodstil voor me uit zitten staren zonder dat een vorm van contact mogelijk was. Wederom dwong hij me weer thuis te gaan wonen. Er volgde twee jaren waarin ik gesprekken had met meneer de strijkbout en mijn ouders samen. Nooit nam hij de moeite om me alleen te spreken en dan te vragen hoe het met me ging. Hij was uiterst tevreden dat hij het al die tijd goed gezien had alles was ok in dit gezin alleen een super lastige puber.
Ondertussen ging het seksueel misbruik en de mishandelingen gewoon door. Ik ging kapot van binnen en wist dit is mijn lot er is geen hulp. En ik had al jarenlang gehoord het is allemaal jouw schuld en de voogd bevestigde dat alleen maar. Als mijn vader me twee jaar later probeert om het leven te brengen word ik uit huis geplaatst. Kom terecht in een internaat. Pasgeleden sprak ik een begeleider van die tijd. Het was een mooi gesprek maar toen ik vroeg hoe zag je mij was zijn antwoord, “soms als een drama Queen” . Dat raakte me, ik zat uren op de trappen in het internaat in de lange gangen. Niet om drama te maken maar omdat ik doodsbang was. Mijn verwrongen beeld van mensen, van de wereld maakte dat ik niets van anderen begreep en er doodsbang voor was. Er zaten zoveel akelige beelden en woorden in mijn hoofd dat ik er geen hemelse raad mee wist. En ja ik kreeg gesprekken in het internaat maar nooit therapie. De woorden die me jarenlang waren toegesproken en geschreeuwd door mijn ouders bleven in mijn hoofd en bleven mijn waarheid.
Ik ben uiteindelijk 25 jaar als het misbruik stopt. De schade is immens en tot op de dag van vandaag heb ik CPTSS. Gelukkig is het me gelukt om, ook daarmee, een zo waardevol leven te leven. Ervaar ik nu geluk samen met mijn man en Hulphond Jazz. Maar de jaren onder jeugdzorg en later de zorg hebben, naast het misbruik en de mishandelingen door mijn ouders, hun sporen nagelaten.
