Obesitas, eigen schuld dikke bult?

Met het krijgen van medicijnen werd ik dikker en dikker. Ik heb nu obesitas daar heb ik het lange tijd heel moeilijk mee gehad. Met diëtistes aan de gang tot deze zeiden er valt niets meer te verbeteren in je eetpatroon. Al heel lang vind ik gezond eten, vers eten belangrijk. Zeker niet veel eten dat heb ik nooit gedaan en nee ook niet veel gesnoept. Toch word ik zo vaak veroordeeld en word er vaak over me geoordeeld en dat heeft lange tijd heel veel pijn gedaan. Altijd weer moet ik me verdedigen, altijd weer het commentaar op mijn lijf, ook van mensen dicht bij me.

Maar ook telkens als er medisch iets was kreeg ik te horen tja je gewicht hé. Lang heb ik ook heel veel stress gehad. Door mijn verleden, 25 jaar lang seksueel misbruikt te zijn voor mijn vader en daarnaast ook door mijn opa en moeder liet zijn sporen na. Ik merkte ook dat ik door stress niet afviel zoals velen, maar juist aankwam. Als kind kreeg ik vrijwel dagelijks te horen dat ik een vies, vet varken was. Terwijl ik dat juist toen niet was, zie ik als ik foto’s terugkijk. Als ik nu in de spiegel kijk is dat juist wel wat ik zie. En dat is moeilijk. Zeker ook omdat ik na al die jaren altijd weer neergehaald te worden door mijn ouders, het gewoon doorging.

Een jaar geleden heb ik besloten op te houden met diëten die niets deden. Ook de Ozempic die ik heb voor diabetes deed bij mij, wat afvallen betreft helemaal niets. Ik heb besloten me niet meer te laten raken en te accepteren dat ik ben wie ik ben, ook met de extra kilo’s. Beoordeel me niet op mijn gewicht, maar beoordeel me op wat mijn hart je geeft en wat mijn ogen je vertellen. Met opgeheven hoofd en trots op alles wat en wie ik ben ga ik nu de wereld in. Ik laat me niet meer de grond in kletsen, ik laat me niet meer vertellen dat ik minder ben omdat ik meer kilo’s heb. Dit is wie ik ben met alles erop en eraan. En ik kan de hele wereld aan.