dirk5

Mag ik met trots aan jullie voorstellen Dirk, hij is mijn hulphond geworden. Eindelijk kan ik het van de daken schreeuwen. In maart kreeg ik een telefoontje van Hulphond Nederland dat ze een match voor me hadden. Op 29 maart reden we naar Herpen om kennis te gaan maken en te kijken of er een klik zou zijn. Wat was ik zenuwachtig, kennismaken met misschien wel mijn toekomstige hulphond. En daar was hij, Dirk een harlekijn koningspoedel. Ik was meteen verliefd, wat een prachtige hond. En ja hij kwam naar me toe, liet zich aaien, oh wat een heerlijk troostend gevoel die krulletjes van hem. Na bijna 2 uur was de conclusie er is een klik. Wij en hulphond kregen nog 2 dagen bedenktijd. Maar ik wist het al mijn hart was al verloren aan Dirk.

We begonnen aan bijna 4 maanden lang intensieve thuistrainingen. Elke week kwam Dirk samen met de trainster naar mij toe om te trainen met mij. Daarnaast werd hij in zijn gastgezin en in Herpen nog getraind. Een heel intensieve maar ook mooie tijd waarin we elkaar steeds beter leerde kennen en langzaam een band gingen opbouwen. Dirk bleek een voorbeeldige leerling pikte alles heel snel op. Af en toe een tikje eigenwijs maar dat is poedel eigen. Daarin moest ik juist leren zelfverzekerd en consequent te zijn. Ook voor mij een heel nieuw leerproces. Dan komen er en paar heerlijke logeerweekenden. Daarin leren we elkaar nog veel beter kennen en kunnen we alles wat we geleerd hebben in praktijk brengen. Oh wat geniet ik daarvan, zeker als we naar een natuurgebied gaan en ik hem zie rennen en spelen met andere honden.

Volgende week is het dan zover dat Dirk  bij me komt wonen en mijn PTSS hulphond is. Ik kan het gevoel niet beschrijven als hij naast me loopt als ik de deur uitga. En hij mag mee naar mijn therapie, de plaatselijke winkels is hij welkom, bij mijn huisarts. Helaas is hij niet welkom bij fysiotherapie, ik vind het toch best spannend daar. De angst is minder. Dirk en ik staan nog maar aan het begin onze band zal steeds beter worden. We werken hard om een team te worden dat vanzelfsprekend is. Dirk geeft me meer zelfstandigheid, troost, meer zelfverzekerdheid. Ik kan niet zeggen hoe gelukkig ik ben met hem.

Getagd met ,

vader-kind

Zondag is het weer zover, vaderdag. Een akelig gevoel in mijn buik bij al die berichten over liefdevolle vaders. Ik mis hem, nee niet mijn vader. Maar een vader want hoe zou dat zijn? Ik heb geen idee wat het woord vader inhoud. Voor mij is het een man die je verwekt, dan vervolgens mishandeld en misbruikt. Hoe is dat een vader hebben die met je lacht en huilt, die je troost, die hand in hand met je naar de kinderboerderij gaat? Een vader die je beschermt, die je eerste vriendje uitgebreid keurt, omdat hij alleen het beste voor zijn meisje wil. Een vader die je leert fietsen, die met je stoeit, die je meehelpt met dat rot huiswerk. Een vader in wiens hand jij je knuistje stopt en weet dat je nooit iets zal gebeuren als je zijn hand maar vasthoud. De vader die je in de nacht komt ophalen zodat je niet alleen fietsend naar huis hoeft langs dat enge pad. De vader die komt klussen omdat je wel graag een leuk huisje wil maar zelf twee linkerhanden hebt.
 .
Vaderdag al 46 jaar mis ik hem die vader, al 46 jaar heb ik geen idee wat dat is een vader zoals het woord bedoeld is. Het cadeau wat ik hem die man die me verwekte zou willen geven zondag is niet te koop in de winkels. Ik zou hem bewustzijn van wat hij aangericht heeft willen geven. En hem willen laten voelen wat ik voel. Zou hij nog ooit aan mij denken? Hij heeft me volledig uitgebannen. Niets heeft hij meer van me ik heb alles teruggekregen. Al mijn foto’s, babyspulletjes en zelfs werkjes die ik op de kleuterschool gemaakt had voor bv vaderdag. Dat zat in dozen die mijn oom me gaf op de dag van de begrafenis van mijn dierbare oma. Tijdens de koffietafel werd me dat overhandigd. Wat een timing was dat alsof ik al niet genoeg had aan die dag en het afscheid van oma maar dat is typisch mijn ouders gevoel voor drama en symboliek.
 .
Ik ben heel blij voor iedereen die zondag naar hun liefdevolle vader toe mogen gaan. Ik ben verdrietig voor hen die hun liefdevolle vader moeten missen omdat hij niet meer onder ons is. En ik ben verdrietig voor hen die nooit een liefdevolle vader gekend hebben. Voor allemaal maak er een mooie dag van zondag met of zonder vader er is gelukkig zoveel meer om van te genieten en om van te houden.
Getagd met , ,

14

Ik ben Angélique, 46 jaar geleden ben ik geboren. Om mij totaal onbegrijpelijk redenen besloot mijn vader-dader dat ik geen lieve baby was maar was er meteen al haat. Hoe kan dat nu, zo vaak heb ik mijn baby foto’s bekeken ik kan er niets vreemds aan ontdekken. Tot mijn 25ste zou het duren, het misbruik, de mishandelingen, de vernederingen door mijn vader-dader. Zijn vader mijn opa dus misbruikte me ook nog en ook mijn moeder-dader deed mee. De eerste kwart van mijn leven heb ik geen veiligheid gekend was mijn enige emotie angst. Mijn hele lichaam was dag en nacht in de stand alert zijn, er klaar voor zijn. Ik ga je niet mijn hele verhaal vertellen dat kun je lezen in mijn boek Het Duivelskind. Kind zijn ik weet niet wat het is, ik ben het nooit geweest. Spelen, onbezorgd zijn ik ken het niet.

Nu ben ik 46 werken kan ik niet (meer). Oh ik heb het geprobeerd ik wilde het zo graag maar telkens ging het vreselijk verkeerd. Ik kon niet stoppen met werken als ik thuis was. In mijn hoofd ging ik door. Ik vergat te slapen nam de hele nacht door wat ik de volgende dag moest doen zodat ik zeker niet zou falen en straf zou krijgen. Op mijn werk stond ik strak van de zenuwen, doe ik alles wel goed? En ik ging dissociëren had geen idee meer wat ik gedaan had, gaten in mijn geheugen. En dan al die mensen waar ik mee moet omgaan, dat vond ik het moeilijkste het maakte me compleet in de war.
.
Ik draai al jaren mee in therapie land maar een therapeut die met mij in mijn verleden durft te duiken ben ik nog nooit tegengekomen. Allemaal zeggen ze dat erover praten niet goed voor mij is, dat het me dan zou overspoelen en dat ik dan zou verzuipen. Ik heb me daar nu maar bij neergelegd, praten over wat mij is overkomen is niet voor mij weggelegd. Dus stop ik het in laatjes tot het weer bovenkomt ik me heel rot voel, daar weer doorheen moet en ik het weer in laatjes kan stoppen. Alle hulpverleners tot nu toe hebben me verteld dat het dissociëren wel nooit zal overgaan dat ik dit moet leren accepteren, vind ik erg moeilijk. Binnenkort krijg ik een hulphond ik hoop dat ik met deze hond een weg kan vinden om dat wat dragelijker te maken.
 .
Naar buiten gaan onder de mensen komen is erg moeilijk en eng voor mij. Gewoon een stukje wandelen is al een hele toer. Ook daar moet straks de hulphond me bij gaan ondersteunen. Oh ik ga regelmatig mijn veilige huisje uit maar dan wel met mijn man erbij. Mijn lieve man samen zijn we zo gelukkig. Maar onze relatie is niet zoals een normale relatie is tenminste op seksueel gebied. “Het” doen gaat niet dat doet zo’n pijn en geeft mijn zo’n angst. Dat wil niet zeggen dat er geen intimiteit is die is er wel, we hebben onze weg gevonden om toch gelukkig samen te zijn en daar ben ik heel dankbaar voor.
 .
Dan zijn er nog zoveel andere dingen zoals mijn lichaam dat pijn doet, ik heb nu elke week fysiotherapie om te proberen de vele spieren die helemaal vastzitten wat los te krijgen. De nachtmerries, de herbelevingen. De triggers, nog steeds alert zijn, het dissociëren. Alles wat ik hier geschreven heb zijn de gevolgen van jarenlang seksueel misbruik. Dat gaat in heel je lijf en hoofd zitten, mijn lijf is gestolen door de daders. Daarom is het belangrijk dat als je seksueel misbruik vermoed je dit meld. Belangrijk dat een kind zo snel mogelijk de juiste hulp krijgt, dat het stopt zodat hij of zij niet net als ik op hun 46ste niet meer kunnen werken en er nog dagelijks last van hebben. Alleen samen kunnen we onze kinderen een goede toekomst geven. We kunnen het niet altijd voorkomen dat is een illusie maar wel een kind met liefde en de juiste zorg opvangen. Kijk nooit de andere kant op maar omarm een kind dat misbruikt, mishandeld, verwaarloosd is……
Getagd met , ,

13mei2010-022

Het is nu iets meer dan 3 jaar gelden dat Het Duivelskind uit kwam. De meeste exemplaren liggen nu in kelders, op zolders en in boekenkasten. Voor mij is het allemaal nog dagelijkse realiteit. Het is heel veel gelezen en nog elke week komen er reacties binnen. Van hulpverleners tot mamma’s en pappa’s van scholieren tot oma’s en opa’s. Van Groningen tot Maastricht. Zo fijn als mensen zeggen ik kijk nu anders naar kinderen, let meer op signalen en bedenk me dit kan ook in mijn omgeving gebeuren. Daar doe je het allemaal voor dat mensen gaan nadenken dat we kijken naar de kinderen van nu en begrip hebben voor de kinderen van toen.

In die 3 jaar is er veel gebeurd ik heb me verder ontwikkeld, ben weer een stukje sterker geworden. Iets heel simpels deze zomer hangen er 3 jurken in de kast. Ja en zal je nu zeggen. Dat was 3 jaar geleden onmogelijk een jurk hooguit met een dikke legging eronder ook met 30 graden. Dat durfde ik niet met mijn lijf onmogelijk. Sinds afgelopen jaar waar ik voor het eerst een jurk droeg zonder dikke legging durf ik dat. Het was een zomerdag 32 graden en ik zou met een vriendin op stap gaan. Ik had de jurk en de legging aan toen ik besloot de legging uit te laten. Ik was nerveus maar voelde me ook vrij en bevrijd een hele vreemde gewaarwording. En dit jaar heb ik dus 3 jurken!!

Ik vecht nog steeds tegen mijn demonen en dissocieer nog steeds maar minder. Ik probeer zo regelmatig mogelijk te leven en vooral ook te genieten al is het maar van kleine dingen zoals de tuin, samenzijn met mijn man. Als jullie me volgen hebben jullie gelezen over hulphond en mijn traject daarmee waar ik zo blij mee ben en dankbaar voor ben. Een hele grote positieve verandering in mijn leven. Het GGZ waar ik een jaar geleden afscheid van nam. Een jaar geleden zat ik nog volledig klem, dacht dat ik geen kant meer op kon. Nu heb ik een therapeute buiten het GGZ het kan dus wel.

Er zijn moeilijke dagen met akelige beelden in mijn hoofd. Angstige momenten die me met afschuw en angst vervullen. Maar ik voel me als een ontluikende bloemknop die steeds meer opengaat. Steeds het koppie meer boven de aarde uitsteekt en nieuwe dingen ontdekt. Soms samen met anderen want alleen kan ik het niet altijd maar dat hoeft ook niet toch?

roos

PTSS is altijd alert zijn op alles om je heen
PTSS is herbeleving, je verleden telkens weer opnieuw beleven
PTSS is lichamelijke herbelevingen, alle pijn opnieuw voelen
PTSS is nachtmerries, zo erg dat je niet meer weet waar je bent
PTSS is angstig zijn voor alles en iedereen
PTSS is bang zijn als er veel mensen om je heen zijn, paniek
PTSS is je moeilijk kunnen concentreren
PTSS is je vervreemd voelen van je lichaam
PTSS is niet meer bij je gevoel kunnen komen 
PTSS is moeilijk nog kunnen slapen
PTSS is extreem overal controle over willen houden
PTSS is dissociëren, niet meer weten wie en waar je bent
PTSS is niet goed naar buiten durven gaan
PTSS is je nergens echt veilig voelen
PTSS is dat je hele lijf pijn doet van alle spanning

 

Dat is wat mensen met (chronische) (C)PTSS elke dag me dealen, de ene dag wat meer dan de andere dag. En het lijstje zal wel niet compleet zijn. Lotgenoten zullen het wel met talloze andere klachten kunnen aanvullen waarop ik gegarandeerd oh ja zal zeggen. Het is een nare ziekte, niet makkelijk om mee om te gaan. Omdat je er verder gezond uit ziet voor de omgeving ook heel moeilijk te bevatten. Een schop onder de kont ik heb hem meer dan eens voorbij horen komen en echt ik zou willen dat dit de oplossing was. Maar zo werkt het niet. Helaas denken mensen bij psychische klachten nog te vaak dat het aan jezelf ligt dat je een beetje harder moet doorzetten en je best moet doen. Het ligt niet aan onszelf we werken al heel hard elke dag weer. We vragen er niet om willen zelf liever ook “gezond” zijn. PTSS is geen keuze het overkomt je. En dan moet je er mee dealen. Ik leer steeds beter met mezelf omgaan en weet mezelf steeds beter te begrenzen zodat ik niet over de grenzen heen ga. Daardoor ben ik beter in staat leuke dingen te doen zonder dat het me al mijn energie kost. Doseren en begrenzen is een proces en daar leer ik in, elke dag een beetje meer.
Getagd met

hulphond

Jaaaaaaaaa het is een ja er gaat een maatje, een hulphond komen. Vandaag zijn de trainster en de case manager geweest met het verlossende woord. De teamvergadering waarin beslist werd wel of geen PTSS hulphond is geweest en het is dus definitief een ja, ik ben zo blij en gelukkig. In juni heb ik het eerste gesprek gehad met de psychologe en de case manager. Daarna volgde verschillende gesprekken ook in Herpen met een psycholoog en cliëntenbegeleidster van hulphond Nederland. Uiteraard over mijn PTSS en dissociatieve stoornis, wat dit voor mij inhoud. Wat ik denk dat een hond voor mij zou kunnen betekenen en hoe ik dat dan voor me zie. Hele mooie gesprekken waar ik duidelijk de ervaring voelde van hulphond. Ze voelde mij en mijn problemen heel goed aan. Ik voelde me heel welkom en warm ontvangen elke keer weer.

In januari en februari heb ik sessies gehad met 2 zeer ervaren trainsters. Telkens met verschillende honden. Verschillend in uiterlijk, poedels, labradors, kruisingen, zwart, blond, voskleur en daar tussen. Krullend, lang, kort haar enz. Maar zeker ook verschillende karakters, druk, rustig, speels, niet speels, onzeker, zeker en ga zo maar door. Na elke sessie schreef ik een kort verslag hoe ik het ervaren had wat ik fijn had gevonden, wat niet en wat ik mooi en niet mooi vond aan de honden. We deden allerlei oefeningen tijdens die sessies en er is veel gepraat. Zo kon hulphond zich een beeld vormen van wie ik ben, hoe ik op honden reageer, hoe honden op mij reageren. En wat er bij mij past en wat niet.

 

De volgende spannende stap is de juiste hond zoeken. Er wordt een profiel gemaakt van voor mij de juiste hond. Dan wordt er elke maand gekeken naar de beschikbare honden of daar een hond tussen zit die aan mijn profiel voldoet. Ik hoop dat mijn nieuwe maatje, hulpje, rots er snel tussen mag zitten en we kennis mogen maken zodat we samen aan de training kunnen beginnen. Ik ben zo warm en hartelijk ontvangen door hulphond Nederland het voelt echt als een warm bad. Ik heb me al die tijd zo begrepen en gehoord gevoelt. Ze zijn zo integer en vertrouwd met me omgegaan. Ik heb alle vertrouwen in de stappen die ik nog moet zetten en hoop jullie snel te gaan vervelen met foto’s.

Getagd met ,

troosten-980x657

Ergens in een klas in Nederland zit er een jongen die erg druk is, hij kan nauwelijks stil zitten. De juffrouw heeft hem al een paar keer vermanend toegesproken. Maar hij kan bijna niet anders, eindelijk kan hij zijn energie kwijt. Thuis moet hij altijd stil zijn omdat mamma zich meestal niet lekker voelt. Dan ligt ze op de bank. Vanmorgen zat ze aan tafel met een biertje, toen hij voorzichtig nog een boterham vroeg werd ze boos en kreeg hij een harde klap van haar. Hij besloot zich dan maar heel stil te houden en te wachten tot het tijd was om naar school te gaan. Mamma slaat best vaak, mamma drink ook bijna altijd wel biertjes of wijntjes dan loopt en praat ze ook raar en word ze heel snel boos. Ze zegt dan ook dat hij zijn kop moet houden dat mamma ziek is. Hij is zo blij als hij naar school mag, eindelijk kan hij springen, schreeuwen en spelen. Ja de juffrouw zegt vaak dat hij rustiger met zijn, maar ze doet hem nooit pijn net als mamma. Soms zou hij haar wel over mamma willen vertellen maar dat durft hij niet goed. Soms zou hij willen dat de juffrouw hem zou vragen hoe het thuis is maar dat doet ze nooit misschien dat hij het dan zou durven vertellen? #laatzenietbarsten

Ergens in een klas in Nederland zit een meisje die erg stil is. Ze heeft buikpijn en voelt zich akelig. Vannacht kwam pappa weer naar haar kamertje en deed dingen bij haar die ze niet leuk vind. Toen hij weg was heeft ze heel zachtjes gehuild. Vanmorgen bij het ontbijt deed iedereen of er niet aan de hand was. Nu heeft ze buikpijn en probeert ze zo onopvallend mogelijk te zijn. Ze hoopt dat niemand haar geheim ziet. Want pappa heeft gezegd dat niemand dit geheim mag weten. Ze is erg bang, de meester kijkt naar haar zou hij iets zien? Ze hoopt van niet of misschien toch wel? Vanmiddag gaat ze weer spelen bij haar vriendinnetje, die heeft een hele lieve moeder. Die moeder knuffelt haar vriendinnetje, ze zou willen dat zij eens een knuffel kreeg. Ze krijgen altijd lekkere limonade en koekjes van die moeder. Als de mamma van haar vriendin zo lief tegen haar zou praten zou ze het dan kunnen zeggen van pappa, zou ze dat durven? #laatzenietbarsten

Het is de week tegen kindermishandeling. In elke klas zit er wel een kind dat te maken heeft met een vorm van kindermishandeling. Niet altijd is dat duidelijk zichtbaar, ook verwaarlozing, psychische mishandeling is kindermishandeling. Wat kan ik doen? Geef een kind aandacht, laat zien dat je hem of haar ziet. Nee niet uithoren, verhoren maar vraag gewoon eens aan een kind hoe gaat het met je. Laar merken dat je een kind ziet en hoort en er bent voor een kind, niets is zo erg voor een mishandeld kind dan niet gezien worden.

Getagd met , ,