img007

Zondag 25 september is onze trouwdag, 18 jaar alweer. Normaal zou ik deze blog op die dag schrijven maar omdat ik zaterdag naar de dag van het misbruikte kind ga en daar waarschijnlijk nog vol van zit schrijf ik dit nu. Soms voelt het nog alsof ik gisteren getrouwd ben. Ik zie het allemaal nog zo voor me. Wat voelde ik me voor het eerst van mijn leven mooi in mijn lange witte jurk. Daar stond ik dan in mijn slaapkamer, ik hoorde de bruidsmeisjes beneden gillen. En ja ik hoorde het ook, hoefgetrappel. En daar reed de koets de straat in met mijn stralende en zwaaiende toekomstige man erin. Het is zover we gaan trouwen. Als de bel gaat loop ik de trap af en daar staat hij met een prachtig boeket in zijn handen en oh jee daar zijn mijn eerste tranen (daar gaat de make-up al) Mijn lieve oma staat pal achter me en als ik haar tranen zie dan is er geen houden meer aan. Wat een mooi moment.

In de open koets met 2 prachtige bruidsmeisjes naar de stad. Dan komen we bij het kasteel in ja hoe mooi kan het zijn een koets, paarden een kasteel. De ceremonie is prachtig er word gezongen. Ik heb je lief van Paul de Leeuw, Everything I Do van Brian Adams en The Rose van Bette Midler. Daar staan we dan met de mensen om ons heen die we lief hebben, kijken elkaar diep in de ogen aan en we zeggen ja tegen elkaar. Wetend dat we samen oud willen worden, elkaar door dik en dun zullen steunen. Dat onze zielen en harten met elkaar verbonden zijn.

En nu is het 18 jaar later en nog voelt het als de dag van gister. Het waren turbulente jaren waarin heel erg veel gebeurt is. Maar nog steeds is er de verbondenheid, zijn we een in ziel en hart. We hebben niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen onze ogen zeggen genoeg. In een menigte hoef ik hem maar aan te kijken en hij weet wat ik nodig heb. Altijd als ik het moeilijk heb pakt hij mijn hand maakt hij een vuist en zegt “Weet je nog één vuist, wij samen knokken en wij winnen” En dat is zo, hij heeft me nooit het gevoel gegeven alleen te vechten altijd was er zijn vuist. Waar ik knakte was hij de rots. We vullen elkaar aan op alle vlaktes. We houden zelfs van dezelfde programma’s en films en dezelfde meubels zodat ook daar nooit strijd over is. Ja ook wij kibbelen en als ik dan koppig blijf mokken komt hij met van die droopy ogen en wie kan dan nog boos blijven? Zondag gaan we zoals elk jaar uit eten we vieren ons samen zijn en ik hoop dat we dit nog lang mogen blijven doen.

 tuin-4

Gisteren heb ik mijn geheel nieuwe website gelanceerd, spannend. Waar ik over twijfelde was de banner met de kaft van Het Duivelskind. Die is nogal indringend en ook droevig. Het boek is 3 jaar geleden uitgekomen en inmiddels ben ik zoveel verder dan toen. Gelukkig durfde iemand me daarop te wijzen en te zeggen jij hebt zoveel meer kleur dan wat de site je nu toont. En dat trok me over de streep. En nu dus een kleurige banner. Wie me kent weet dat ik van kleur houd, vaak kleurige kleding draag en ook kleur in mijn huis heb. Ik doe nu dingen die ik 3 jaar geleden niet eens had kunnen bedenken.

Zo werd ik recent gebeld door de wijkraad van de wijk waarin ik woon, of ik belangstelling had hun website te gaan beherenen de social media op te zetten. Dus ik naar de bestuursvergadering, en ik was niet eens zenuwachtig. Een leuke groep enthousiaste mensen waar ik prima bij paste en dus heb ik ja gezegd. Vorige week vroeg een vriendin wiens website door omstandigheden verwaterd is of ik daar met haar wilde induiken. Ja leuk en graag dus dat ga ik ook doen. Met een andere vriendin ga ik regelmatig leuke dingen doen zo was het een uitstapje met haar waarin ik voor het eerst  van mijn leven dat ik een jurk zonder legging eronder droeg. (nu hangen in mijn kast 6 jurken).

En dan volgende week de dag van het misbruikte kind, ik durfde niet. Zag allemaal beren op de weg, de reis en kan Dirk wel mee? Dus gaf ik me niet op. Tot ik gister een berichtje op de facebook pagina plaatste en zulke hartverwamende reaties kreeg en zelfs het aanbod om mee te rijden, dat ik nu toch ga. Ik durf! Vind het nog steeds spannend maar ga ook weer zoveel mooie mensen ontmoeten dat kan niet anders dan weer een hele ervering rijker worden.

En zo past deze site beter bij mij, ik die meewerkte aan het boek van Brigitte, openlijk over mijn seksualiteit sprak. Ik die een kast vol kleurrijke kleding heb. Die minder dissocieert en als het gebeurt daar makkelijker mee omgaat. Die een hulphond heeft die me ondersteunt. Die pas geleden naar een feest stapte waar ik bijna niemand kende (dat was 3 jaar geleden ondenkbaar), en daar zelfs bleef mee eten. Oh ik kan nog een heleboel leren en er is nog zoveel wat ik nog niet durf of angst voor voel. Maar dat hele bange muisje dat ik 3 jaar geleden was? Nee dat bestaat niet meer.

dinsdag

Dinsdag was het dan zover, de boekpresentatie van Brigitte Lommers boek “Bevrijd van schaamte en schuld”. Het boek gaat over seksualiteit na seksueel misbruik en net als diverse van mijn lotgenoten heb ik in dit boek mijn seksuele beleving verteld. Dinsdag was dus de presentatie, want vond ik het spannend, niet alleen ging ik lotgenoten opnieuw ontmoeten, ik ging ook mensen voor het eerst ontmoeten. Maar gelukkig hoef ik dit niet alleen te doen uiteraard ging Dirk mijn hulphond mee en mijn man. Wat een steun heb ik dan toch om me heen hé, wat een geluk.

Oh wat was het mooi, mijn grote vriendin heb ik bijna doodgeknuffeld we spreken elkaar heel regelmatig over de telefoon maar niets mooiers dan elkaar weer vast mogen houden en voelen. Er ging direct een berg warmte door me heen en dat had niets met de hitte buiten te maken. Ik heb zulke mooie mensen ontmoet en gevoeld. Verbondenheid alleen elkaar aankijken en weten wij begrijpen elkaar. Dat is eigenlijk met geen woord te beschrijven. Uiterlijk, kleur, geaardheid, dik, dun, lang, klein, het viel allemaal weg. We waren een in elkaar aan voelen en verbonden zijn.

Het mooiste moment was toen Brigitte duidelijk geëmotioneerd de mensen bedankte die meegewerkt hadden aan haar boek en onze namen op de projector verschenen. We gingen staan. Daar in de zaal met 150 mensen stonden we, krachtig en verbonden. Zo mooi.

En dan was daar Karin Bloemen, ze is niet zo maar een bekende Nederlander, nee ze is een lotgenoot. Wat een mooie en warme vrouw. Durf ik het, ja of nee, toch maar niet? Ja toch ik ga haar een hand geven, schoorvoetend maar wat is ze warm. Vol belangstelling vraagt ze naar Dirk en wat hij allemaal kan. Mijn 5 minuten met haar, vergeten zal ik ze nooit.

Dan stelt iemand voor om samen op de foto te gaan met Karin Bloemen, wat mooi weer een gevoel van verbonden met elkaar vastgelegd op de gevoelige plaat. Wat ik dan weer niet durf, en nu spijt van heb, is vragen of Karin alleen met mij op de foto wil. Al met al een onvergetelijke avond waar ik nog vol van zit.

Getagd met , ,

boek

Het is september 1995, ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn vader-dader pakt me in de douche, slaat me in mijn gezicht en haalt mijn gezicht en arm met een mes open. Het was een zondag en die maandag moet ik weer zoals altijd gewoon op mijn werk zijn, ik ben dan 25 en werk alweer 6 jaar in een supermarkt. Ik kan heel veel verbergen, ben daar supergoed in maar niet mijn gezicht. Mijn werkgeefster gelooft mijn “ik ben gevallen” niet en stapt naar de politie. Een uur later zit ik tegenover de wijkagent. Hij zegt ik vergeet het nooit meer, “ik werk nu 20 jaar bij de politie en jij bent zeker niet gevallen” Ik staar de man met grote ogen aan en breek. Met horten en stoten vertel ik kleine beetjes.

Dat was nu 21 jaar geleden het begin van het einde van het misbruik. Ik herinner me dat ik een jaar of 3 was toen het begon. Maar uit de verhalen van familie en later van mensen uit de omgeving van mijn ouders naar aanleiding van mijn boek, weet ik eigenlijk wel zeker dat ik jonger geweest moet zijn. Veel jonger ben ik bang. Maar aangezien ik dat uiteraard niet kan herinneren moet ik op de verhalen afgaan. Op die september in 1995 word ik dus bijna 25 jaar lang misbruikt, mishandeld en vernederd. En dan stopt het maar wat dan? Ik heb geen idee hoe je leeft zonder dag alles. Een jaar later leer ik mijn man kennen. Hij laat me zien dat je ook kan douchen met doucheschuim en een washandje in plaats van met jif en een schuurspons. Hij laat me voelen wat liefde betekend een dat dan toe voor mij onbekend woord.

Wat gebeurt er veel in die 21 jaar. Ik ga tot de grond, wil dood denk dat de pijn die ik voel nooit meer over zal gaan. Misbruik gaat in je kruin, in je tenen, in je hele lijf zitten. Beland op de hart EHBO omdat mijn hart letterlijk een slag overslaat en het even niet meer aankan. Krijg het zo aan mijn maag dat ik maanden niet kan eten, krijg frozen shoulders. Voel immense pijn vanbinnen en van buiten. Maar voel ook kracht en van daaruit ontstaat mijn boek “Het Duivelskind” 2 jaar ben ik er mee bezig. Een jaar om voor mezelf alles op te schrijven. En dan een jaar samen met Maria waarin ik alles eindeloos herschrijf tot het een leesbaar boek is geworden waar ik trots op ben. Mijn zwijgen en schaamte is voorbij.

Een jaar geleden heb ik het roer drastisch omgegooid, zat helemaal vast is niet draaiende slechte hulpverlening. Ik heb afscheid genomen van het GGZ en andere hulpverlening gezocht. Andere bij mij passende huisarts gezocht, nieuwe tandarts en me aangemeld bij Hulphond Nederland. Nu een jaar later heb ik Dirk mijn PTSS hulphond, een fantastisch maatje een hele goede band met mijn huisarts, een fijne hulpverleenster. Gisteravond op de boekpresentatie van Brigitte voelde ik die kracht duidelijk zeker tussen mijn al evenzo sterkte lotgenoten. Wat een mooie mensen allemaal en wat voelde ik me verbonden. Ik met mijn 1.50 voelde me ineens wel 2.50 en ik blijf groeien elke dag weer. Ja er is nog veel pijn lichamelijk en geestelijk maar samen met mijn man en Dirk ga ik die aan. Met mijn vrienden die ik om me heen heb nu die zo waardevol zijn, en met maatjes want dat is een veel beter woord dan “lotgenoten” ze zijn mijn maatjes geworden die me beter begrijpen dan wie dan ook.

dirk5

Mag ik met trots aan jullie voorstellen Dirk, hij is mijn hulphond geworden. Eindelijk kan ik het van de daken schreeuwen. In maart kreeg ik een telefoontje van Hulphond Nederland dat ze een match voor me hadden. Op 29 maart reden we naar Herpen om kennis te gaan maken en te kijken of er een klik zou zijn. Wat was ik zenuwachtig, kennismaken met misschien wel mijn toekomstige hulphond. En daar was hij, Dirk een harlekijn koningspoedel. Ik was meteen verliefd, wat een prachtige hond. En ja hij kwam naar me toe, liet zich aaien, oh wat een heerlijk troostend gevoel die krulletjes van hem. Na bijna 2 uur was de conclusie er is een klik. Wij en hulphond kregen nog 2 dagen bedenktijd. Maar ik wist het al mijn hart was al verloren aan Dirk.

We begonnen aan bijna 4 maanden lang intensieve thuistrainingen. Elke week kwam Dirk samen met de trainster naar mij toe om te trainen met mij. Daarnaast werd hij in zijn gastgezin en in Herpen nog getraind. Een heel intensieve maar ook mooie tijd waarin we elkaar steeds beter leerde kennen en langzaam een band gingen opbouwen. Dirk bleek een voorbeeldige leerling pikte alles heel snel op. Af en toe een tikje eigenwijs maar dat is poedel eigen. Daarin moest ik juist leren zelfverzekerd en consequent te zijn. Ook voor mij een heel nieuw leerproces. Dan komen er en paar heerlijke logeerweekenden. Daarin leren we elkaar nog veel beter kennen en kunnen we alles wat we geleerd hebben in praktijk brengen. Oh wat geniet ik daarvan, zeker als we naar een natuurgebied gaan en ik hem zie rennen en spelen met andere honden.

Volgende week is het dan zover dat Dirk  bij me komt wonen en mijn PTSS hulphond is. Ik kan het gevoel niet beschrijven als hij naast me loopt als ik de deur uitga. En hij mag mee naar mijn therapie, de plaatselijke winkels is hij welkom, bij mijn huisarts. Helaas is hij niet welkom bij fysiotherapie, ik vind het toch best spannend daar. De angst is minder. Dirk en ik staan nog maar aan het begin onze band zal steeds beter worden. We werken hard om een team te worden dat vanzelfsprekend is. Dirk geeft me meer zelfstandigheid, troost, meer zelfverzekerdheid. Ik kan niet zeggen hoe gelukkig ik ben met hem.

Getagd met ,

vader-kind

Zondag is het weer zover, vaderdag. Een akelig gevoel in mijn buik bij al die berichten over liefdevolle vaders. Ik mis hem, nee niet mijn vader. Maar een vader want hoe zou dat zijn? Ik heb geen idee wat het woord vader inhoud. Voor mij is het een man die je verwekt, dan vervolgens mishandeld en misbruikt. Hoe is dat een vader hebben die met je lacht en huilt, die je troost, die hand in hand met je naar de kinderboerderij gaat? Een vader die je beschermt, die je eerste vriendje uitgebreid keurt, omdat hij alleen het beste voor zijn meisje wil. Een vader die je leert fietsen, die met je stoeit, die je meehelpt met dat rot huiswerk. Een vader in wiens hand jij je knuistje stopt en weet dat je nooit iets zal gebeuren als je zijn hand maar vasthoud. De vader die je in de nacht komt ophalen zodat je niet alleen fietsend naar huis hoeft langs dat enge pad. De vader die komt klussen omdat je wel graag een leuk huisje wil maar zelf twee linkerhanden hebt.
 .
Vaderdag al 46 jaar mis ik hem die vader, al 46 jaar heb ik geen idee wat dat is een vader zoals het woord bedoeld is. Het cadeau wat ik hem die man die me verwekte zou willen geven zondag is niet te koop in de winkels. Ik zou hem bewustzijn van wat hij aangericht heeft willen geven. En hem willen laten voelen wat ik voel. Zou hij nog ooit aan mij denken? Hij heeft me volledig uitgebannen. Niets heeft hij meer van me ik heb alles teruggekregen. Al mijn foto’s, babyspulletjes en zelfs werkjes die ik op de kleuterschool gemaakt had voor bv vaderdag. Dat zat in dozen die mijn oom me gaf op de dag van de begrafenis van mijn dierbare oma. Tijdens de koffietafel werd me dat overhandigd. Wat een timing was dat alsof ik al niet genoeg had aan die dag en het afscheid van oma maar dat is typisch mijn ouders gevoel voor drama en symboliek.
 .
Ik ben heel blij voor iedereen die zondag naar hun liefdevolle vader toe mogen gaan. Ik ben verdrietig voor hen die hun liefdevolle vader moeten missen omdat hij niet meer onder ons is. En ik ben verdrietig voor hen die nooit een liefdevolle vader gekend hebben. Voor allemaal maak er een mooie dag van zondag met of zonder vader er is gelukkig zoveel meer om van te genieten en om van te houden.
Getagd met , ,

14

Ik ben Angélique, 46 jaar geleden ben ik geboren. Om mij totaal onbegrijpelijk redenen besloot mijn vader-dader dat ik geen lieve baby was maar was er meteen al haat. Hoe kan dat nu, zo vaak heb ik mijn baby foto’s bekeken ik kan er niets vreemds aan ontdekken. Tot mijn 25ste zou het duren, het misbruik, de mishandelingen, de vernederingen door mijn vader-dader. Zijn vader mijn opa dus misbruikte me ook nog en ook mijn moeder-dader deed mee. De eerste kwart van mijn leven heb ik geen veiligheid gekend was mijn enige emotie angst. Mijn hele lichaam was dag en nacht in de stand alert zijn, er klaar voor zijn. Ik ga je niet mijn hele verhaal vertellen dat kun je lezen in mijn boek Het Duivelskind. Kind zijn ik weet niet wat het is, ik ben het nooit geweest. Spelen, onbezorgd zijn ik ken het niet.

Nu ben ik 46 werken kan ik niet (meer). Oh ik heb het geprobeerd ik wilde het zo graag maar telkens ging het vreselijk verkeerd. Ik kon niet stoppen met werken als ik thuis was. In mijn hoofd ging ik door. Ik vergat te slapen nam de hele nacht door wat ik de volgende dag moest doen zodat ik zeker niet zou falen en straf zou krijgen. Op mijn werk stond ik strak van de zenuwen, doe ik alles wel goed? En ik ging dissociëren had geen idee meer wat ik gedaan had, gaten in mijn geheugen. En dan al die mensen waar ik mee moet omgaan, dat vond ik het moeilijkste het maakte me compleet in de war.
.
Ik draai al jaren mee in therapie land maar een therapeut die met mij in mijn verleden durft te duiken ben ik nog nooit tegengekomen. Allemaal zeggen ze dat erover praten niet goed voor mij is, dat het me dan zou overspoelen en dat ik dan zou verzuipen. Ik heb me daar nu maar bij neergelegd, praten over wat mij is overkomen is niet voor mij weggelegd. Dus stop ik het in laatjes tot het weer bovenkomt ik me heel rot voel, daar weer doorheen moet en ik het weer in laatjes kan stoppen. Alle hulpverleners tot nu toe hebben me verteld dat het dissociëren wel nooit zal overgaan dat ik dit moet leren accepteren, vind ik erg moeilijk. Binnenkort krijg ik een hulphond ik hoop dat ik met deze hond een weg kan vinden om dat wat dragelijker te maken.
 .
Naar buiten gaan onder de mensen komen is erg moeilijk en eng voor mij. Gewoon een stukje wandelen is al een hele toer. Ook daar moet straks de hulphond me bij gaan ondersteunen. Oh ik ga regelmatig mijn veilige huisje uit maar dan wel met mijn man erbij. Mijn lieve man samen zijn we zo gelukkig. Maar onze relatie is niet zoals een normale relatie is tenminste op seksueel gebied. “Het” doen gaat niet dat doet zo’n pijn en geeft mijn zo’n angst. Dat wil niet zeggen dat er geen intimiteit is die is er wel, we hebben onze weg gevonden om toch gelukkig samen te zijn en daar ben ik heel dankbaar voor.
 .
Dan zijn er nog zoveel andere dingen zoals mijn lichaam dat pijn doet, ik heb nu elke week fysiotherapie om te proberen de vele spieren die helemaal vastzitten wat los te krijgen. De nachtmerries, de herbelevingen. De triggers, nog steeds alert zijn, het dissociëren. Alles wat ik hier geschreven heb zijn de gevolgen van jarenlang seksueel misbruik. Dat gaat in heel je lijf en hoofd zitten, mijn lijf is gestolen door de daders. Daarom is het belangrijk dat als je seksueel misbruik vermoed je dit meld. Belangrijk dat een kind zo snel mogelijk de juiste hulp krijgt, dat het stopt zodat hij of zij niet net als ik op hun 46ste niet meer kunnen werken en er nog dagelijks last van hebben. Alleen samen kunnen we onze kinderen een goede toekomst geven. We kunnen het niet altijd voorkomen dat is een illusie maar wel een kind met liefde en de juiste zorg opvangen. Kijk nooit de andere kant op maar omarm een kind dat misbruikt, mishandeld, verwaarloosd is……
Getagd met , ,

13mei2010-022

Het is nu iets meer dan 3 jaar gelden dat Het Duivelskind uit kwam. De meeste exemplaren liggen nu in kelders, op zolders en in boekenkasten. Voor mij is het allemaal nog dagelijkse realiteit. Het is heel veel gelezen en nog elke week komen er reacties binnen. Van hulpverleners tot mamma’s en pappa’s van scholieren tot oma’s en opa’s. Van Groningen tot Maastricht. Zo fijn als mensen zeggen ik kijk nu anders naar kinderen, let meer op signalen en bedenk me dit kan ook in mijn omgeving gebeuren. Daar doe je het allemaal voor dat mensen gaan nadenken dat we kijken naar de kinderen van nu en begrip hebben voor de kinderen van toen.

In die 3 jaar is er veel gebeurd ik heb me verder ontwikkeld, ben weer een stukje sterker geworden. Iets heel simpels deze zomer hangen er 3 jurken in de kast. Ja en zal je nu zeggen. Dat was 3 jaar geleden onmogelijk een jurk hooguit met een dikke legging eronder ook met 30 graden. Dat durfde ik niet met mijn lijf onmogelijk. Sinds afgelopen jaar waar ik voor het eerst een jurk droeg zonder dikke legging durf ik dat. Het was een zomerdag 32 graden en ik zou met een vriendin op stap gaan. Ik had de jurk en de legging aan toen ik besloot de legging uit te laten. Ik was nerveus maar voelde me ook vrij en bevrijd een hele vreemde gewaarwording. En dit jaar heb ik dus 3 jurken!!

Ik vecht nog steeds tegen mijn demonen en dissocieer nog steeds maar minder. Ik probeer zo regelmatig mogelijk te leven en vooral ook te genieten al is het maar van kleine dingen zoals de tuin, samenzijn met mijn man. Als jullie me volgen hebben jullie gelezen over hulphond en mijn traject daarmee waar ik zo blij mee ben en dankbaar voor ben. Een hele grote positieve verandering in mijn leven. Het GGZ waar ik een jaar geleden afscheid van nam. Een jaar geleden zat ik nog volledig klem, dacht dat ik geen kant meer op kon. Nu heb ik een therapeute buiten het GGZ het kan dus wel.

Er zijn moeilijke dagen met akelige beelden in mijn hoofd. Angstige momenten die me met afschuw en angst vervullen. Maar ik voel me als een ontluikende bloemknop die steeds meer opengaat. Steeds het koppie meer boven de aarde uitsteekt en nieuwe dingen ontdekt. Soms samen met anderen want alleen kan ik het niet altijd maar dat hoeft ook niet toch?

roos

PTSS is altijd alert zijn op alles om je heen
PTSS is herbeleving, je verleden telkens weer opnieuw beleven
PTSS is lichamelijke herbelevingen, alle pijn opnieuw voelen
PTSS is nachtmerries, zo erg dat je niet meer weet waar je bent
PTSS is angstig zijn voor alles en iedereen
PTSS is bang zijn als er veel mensen om je heen zijn, paniek
PTSS is je moeilijk kunnen concentreren
PTSS is je vervreemd voelen van je lichaam
PTSS is niet meer bij je gevoel kunnen komen 
PTSS is moeilijk nog kunnen slapen
PTSS is extreem overal controle over willen houden
PTSS is dissociëren, niet meer weten wie en waar je bent
PTSS is niet goed naar buiten durven gaan
PTSS is je nergens echt veilig voelen
PTSS is dat je hele lijf pijn doet van alle spanning

 

Dat is wat mensen met (chronische) (C)PTSS elke dag me dealen, de ene dag wat meer dan de andere dag. En het lijstje zal wel niet compleet zijn. Lotgenoten zullen het wel met talloze andere klachten kunnen aanvullen waarop ik gegarandeerd oh ja zal zeggen. Het is een nare ziekte, niet makkelijk om mee om te gaan. Omdat je er verder gezond uit ziet voor de omgeving ook heel moeilijk te bevatten. Een schop onder de kont ik heb hem meer dan eens voorbij horen komen en echt ik zou willen dat dit de oplossing was. Maar zo werkt het niet. Helaas denken mensen bij psychische klachten nog te vaak dat het aan jezelf ligt dat je een beetje harder moet doorzetten en je best moet doen. Het ligt niet aan onszelf we werken al heel hard elke dag weer. We vragen er niet om willen zelf liever ook “gezond” zijn. PTSS is geen keuze het overkomt je. En dan moet je er mee dealen. Ik leer steeds beter met mezelf omgaan en weet mezelf steeds beter te begrenzen zodat ik niet over de grenzen heen ga. Daardoor ben ik beter in staat leuke dingen te doen zonder dat het me al mijn energie kost. Doseren en begrenzen is een proces en daar leer ik in, elke dag een beetje meer.
Getagd met

hulphond

Jaaaaaaaaa het is een ja er gaat een maatje, een hulphond komen. Vandaag zijn de trainster en de case manager geweest met het verlossende woord. De teamvergadering waarin beslist werd wel of geen PTSS hulphond is geweest en het is dus definitief een ja, ik ben zo blij en gelukkig. In juni heb ik het eerste gesprek gehad met de psychologe en de case manager. Daarna volgde verschillende gesprekken ook in Herpen met een psycholoog en cliëntenbegeleidster van hulphond Nederland. Uiteraard over mijn PTSS en dissociatieve stoornis, wat dit voor mij inhoud. Wat ik denk dat een hond voor mij zou kunnen betekenen en hoe ik dat dan voor me zie. Hele mooie gesprekken waar ik duidelijk de ervaring voelde van hulphond. Ze voelde mij en mijn problemen heel goed aan. Ik voelde me heel welkom en warm ontvangen elke keer weer.

In januari en februari heb ik sessies gehad met 2 zeer ervaren trainsters. Telkens met verschillende honden. Verschillend in uiterlijk, poedels, labradors, kruisingen, zwart, blond, voskleur en daar tussen. Krullend, lang, kort haar enz. Maar zeker ook verschillende karakters, druk, rustig, speels, niet speels, onzeker, zeker en ga zo maar door. Na elke sessie schreef ik een kort verslag hoe ik het ervaren had wat ik fijn had gevonden, wat niet en wat ik mooi en niet mooi vond aan de honden. We deden allerlei oefeningen tijdens die sessies en er is veel gepraat. Zo kon hulphond zich een beeld vormen van wie ik ben, hoe ik op honden reageer, hoe honden op mij reageren. En wat er bij mij past en wat niet.

 

De volgende spannende stap is de juiste hond zoeken. Er wordt een profiel gemaakt van voor mij de juiste hond. Dan wordt er elke maand gekeken naar de beschikbare honden of daar een hond tussen zit die aan mijn profiel voldoet. Ik hoop dat mijn nieuwe maatje, hulpje, rots er snel tussen mag zitten en we kennis mogen maken zodat we samen aan de training kunnen beginnen. Ik ben zo warm en hartelijk ontvangen door hulphond Nederland het voelt echt als een warm bad. Ik heb me al die tijd zo begrepen en gehoord gevoelt. Ze zijn zo integer en vertrouwd met me omgegaan. Ik heb alle vertrouwen in de stappen die ik nog moet zetten en hoop jullie snel te gaan vervelen met foto’s.

Getagd met ,