-
Erkenning
Hoe mooi is het dat mensen zich nu tegen me durven uit te spreken, wat ze jarenlang niet durfden. Het geeft mij handvaten en geeft me een dankbaar gevoel en dat koester ik net als de erkenning.
-
Een andere toekomst
Niet alleen fysiek en mentaal heeft vroegkinderlijk en langdurig seksueel misbruik gevolgen. Het werkt door in je hele toekomst, al vele malen heb ik mijn toekomst, mijn dromen moeten aanpassen
-
Stilte
Vroeger vond ik elke vorm van stilte verschrikkelijk. Voor mij betekende dat juist oorverdovende herrie in mijn hoofd. Als het echt stil was klonk in mijn hoofd de bulderende stem van mijn vader: “duivelskind, rotkind”
-
Elke moeder heeft toch een oer gevoel?
Maar als het gaat om een vrouw als dader van seksueel misbruik of als dader van kindermishandeling, kunnen we ons dat al helemaal niet voorstellen. En toch is het zo, zeker de meerderheid van de daders zijn mannen, maar ook vrouwen zijn dader.
-
Genitale respons bij seksueel misbruik
In de 30 jaar dat ik in de hulpverlening rondliep heeft geen enkele hulpverlener het ooit hierover gehad of het zelfs maar zijdelings aangekaart.
-
De eerste 1000 dagen
De eerste 1000 dagen van een kindje zijn het meest bepalend voor de rest van hun (emotionele) leven. Dat begint al voor de geboorte, de schade die je oploopt kan zo ver gaan dat er zelfs DNA verandering optreedt. Dat verklaart veel voor mij, mijn start was ronduit slecht en liefdeloos. Ik werd geboren in Sittard, we woonde in Helmond maar daar was een gespecialiseerde arts. Ik ben geboren met de keizersnede, mijn moeder verloor bijna haar leven en is zich de eerste dagen niet bewust geweest van mijn bestaan. Uiteindelijk moest zij 3 maanden in het ziekenhuis blijven, terwijl ik naar huis mocht. Een auto hadden mijn ouders niet…
-
Brief aan jou!!
Mishandeling, vernedering, incest, 25 jaar lang maakte ik het allemaal mee. Ik weet nog toen mijn eerste boek uitkwam en de media deskundige van mijn uitgever Pauw en Witteman benaderde zij als antwoord gaven: “het is geen maatschappelijk probleem”. En dat is de vinger op de zere plek. Zoveel mensen denken, een ander meldt wel, ik bemoei me er niet mee, wat als ik meld en het is niet waar? Allerlei redenen waarbij we de verantwoording bij de ander leggen. Als kind was ik zo ontzettend alleen, zo eenzaam, zo enorm angstig elke minuut van de dag. Nooit wist ik welke straf ik die dag zou krijgen. Elke dag weer…
-
Empathie voor de daders
Als kind had ik enorm te doen met mijn ouders. Om wie ik was, om wat ik was. Ik vond het vreselijk voor ze dat ze mij hadden en niet een lief kind. Ik deed hen zoveel verdriet, maar hoe ik ook mijn best deed het lukte me niet het kind te zijn dat zij verdiende.
-
Dapper innerlijk kind
Ik durf nu dat innerlijke kind in me te zien, te horen en vooral te troosten. En meer dan ooit ben ik trots op dat kleine meisje, wat was ze dapper, wat was ze sterk. Samen zijn we volgroeid tot een mens die gelooft in zichzelf.
-
Mijn grote geheim
Als kind had ik een groot geheim waar ik met niemand over durfde te praten. En nee mijn grote geheim was niet dat ik bijna elke dag mishandeld werd, dat ik vrijwel elke dag seksueel misbruikt werd. Dat was “gewoon” maar mijn grote geheim was dat ik een vreselijk slecht kind was
