-
Brief aan jou!!
Mishandeling, vernedering, incest, 25 jaar lang maakte ik het allemaal mee. Ik weet nog toen mijn eerste boek uitkwam en de media deskundige van mijn uitgever Pauw en Witteman benaderde zij als antwoord gaven: “het is geen maatschappelijk probleem”. En dat is de vinger op de zere plek. Zoveel mensen denken, een ander meldt wel, ik bemoei me er niet mee, wat als ik meld en het is niet waar? Allerlei redenen waarbij we de verantwoording bij de ander leggen. Als kind was ik zo ontzettend alleen, zo eenzaam, zo enorm angstig elke minuut van de dag. Nooit wist ik welke straf ik die dag zou krijgen. Elke dag weer…
-
Bewust en ongewild kinderloos
Als ik als kind met mijn poppen speelde, zag ik mezelf altijd later als moeder. Mijn kindje zou nooit de pijn en angst hoeven meemaken die ik meemaakte. De eerste 25 jaar van mijn leven werd ik verkracht, vernederd, mishandeld en verwaarloosd. Toch bleef er ruimte voor liefde in mezelf. Kinderen waar ik van zou houden, die ik zou verzorgen, het was voor mij logisch. Toch is het heel anders gegaan. Op mijn 25ste wist ik te ontsnappen aan de hel die “thuis” heette. Een jaar later leerde ik de man kennen met wie ik nu 27 samenleef en 25 jaar mee ben getrouwd. Met het stoppen van de incest…
-
Empathie voor de daders
Als kind had ik enorm te doen met mijn ouders. Om wie ik was, om wat ik was. Ik vond het vreselijk voor ze dat ze mij hadden en niet een lief kind. Ik deed hen zoveel verdriet, maar hoe ik ook mijn best deed het lukte me niet het kind te zijn dat zij verdiende.
-
De toorn van God
de straf van God omdat ik een slecht kind was, een duivelskind. Ik geloofde hem blindelings, ik kreeg dit immers al jaren te horen.
-
Dapper innerlijk kind
Ik durf nu dat innerlijke kind in me te zien, te horen en vooral te troosten. En meer dan ooit ben ik trots op dat kleine meisje, wat was ze dapper, wat was ze sterk. Samen zijn we volgroeid tot een mens die gelooft in zichzelf.
-
Mijn grote geheim
Als kind had ik een groot geheim waar ik met niemand over durfde te praten. En nee mijn grote geheim was niet dat ik bijna elke dag mishandeld werd, dat ik vrijwel elke dag seksueel misbruikt werd. Dat was “gewoon” maar mijn grote geheim was dat ik een vreselijk slecht kind was
-
Houden van
De eerste 25 jaar van mijn leven heb ik nauwelijks liefde mogen ontvangen, integendeel zelfs. Ik hoor het mijn vader-dader telkens weer zeggen: “Nooit zal er iemand van jouw houden, jij zal altijd alleen blijven, je bent te slecht, te lelijk, het niet waard om van te houden”
-
Vakantietijd
Vakantietijd, een drama, mijn vader-dader heeft alle tijd om waar dan ook en wanneer dan ook mij te grazen te nemen. Geen vlucht naar school, geen enkele ontsnappingsmogelijkheid.
-
Rouwen
Soms denken mensen dat zo’n groot verlies me weinig doet. Niets is minder waar, de wereld staat even stil in mijn hoofd. Maar ik ga door, neem niet de tijd om stil te staan bij verlies, bij rouw.
-
Schuld(en)
In mijn dissociëren kocht ik onnodige en dure spullen en ja hoe dom, ik schaamde me zo dat ik ze niet terug durfde te sturen of brengen, in die tijd was kopen op de pof bij de postorderbedrijven een makkie, alles kon. In de nachten stille tranen omdat ik me steeds verder in de problemen draaide en er niet over durfde te praten
