Divers,  PTSS,  seksueel misbruik

Chaos

Het is 6 juli rond 19.30 als Nederland stilvalt, als we verbijsterd zijn, ongeloof, is dit echt? Ja het is echt, na Fortuin, van Gogh, Wiersma is ook nu Peter R de Vries neergeschoten. Zomaar in een drukke stad, tussen allemaal mensen valt er een reus neer. Eerlijk? Ik was af en toe Peter R de Vries weer op tv wel eens zat. En ja ik ben ook wel eens heel boos op hem geweest na een uitspraak die ik voor lotgenoten heel erg pijnlijk vond. Ik vond hem bij tijden te arrogant, te ongenuanceerd. Aan de andere kant had ik een enorm respect voor zijn doorzettingsvermogen. Nooit liet hij los, de steun die hij aan nabestaanden gaf was onnavolgbaar. Nooit bang, nooit buigen voor wie dan ook, een rots voor vele mensen. En dan tijdens de uitzending van Boulevard komen ook bij mij de tranen over zoveel onrechtvaardigheid van het losrukken uit het leven van hem. Ik ken hem niet, mijn oordeel is op wat ik op tv zie en hoor. Wie ben ik om iets over hem te zeggen? Dat het een liefdevolle man was voor iedereen in zijn kring is me wel heel duidelijk geworden. En ondanks af en toe mijn gemopper zal ik hem missen op tv, zullen er nabestaanden zijn die niet meer zijn onvermoeibare steun zullen krijgen. En boven alles zijn er kinderen en een partner die hem verschrikkelijk zullen missen.

Dit nieuws is nog vers als we allemaal zien hoe Limburg overstroomt. Ik heb zelf in Roermond gewoond en ging als tiener in Horn uit. Weer ben ik verbijsterd door zoveel geweld. Nu eens niet door de mens maar door de natuur. En ondertussen lopen de Corona besmettingen weer op. Worden er weer maatregelen genomen.

Het voelt als chaos wat er allemaal in korte tijd in ons land gebeurt, en het raakt me. Januari 2020 was alles nog ‘gewoon’. We hoorden wel wat van Corona maar het was in Verweggistan. Hoe anders werd het. De maatschappij veranderde zo snel, dat ik moeite had met meebuigen, aanpassen. Dat is ook mede een PTSS dingetje. Routine, weinig verandering daar gedij ik goed op. En ineens is de wereld een grote verandering, elke dag weer. Meer regels, meer beperkingen, meer onzekerheid. Toch lukte het me om mee te buigen, om zoveel mogelijk mezelf te blijven en in het hier en nu te leven. Stiekem toch wel trots op hoever ik al ben.

En in dit alles gaat mijn missie, het bespreekbaar maken van incest, kindermishandeling, het taboe doorbreken, het verschil maken gewoon door. Meer online, nauwelijks nog fysiek. Gelukkig staan er in mijn agenda weer lezingen op het programma, fysiek (duimen maar). Ik ben onder de indruk van wat er allemaal gebeurt en gebeurd is. Maar blijf fier staan voor wat ik sta en denk daarbij aan de lijfspreuk van Peter R de Vries: ‘On bended knee is no way to be free’….

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: